เมษาไม่รับสาย
"รับสิ" พฤกษ์พูดกับหน้าจอ
อคิราห์ยืนอยู่ข้างเขา มือซ้ายกดผ้าบนข้อมือขวาตัวเองไว้ รอยแผลตราฝากรากใต้แขนเสื้อยังซ่อนอยู่ แต่พฤกษ์เห็นเืซึมผ่านผ้าบาง ๆ เป็จุดสีเข้ม
"คุณควรนั่ง" พฤกษ์บอกอคิราห์
"คุณควรโทรต่อ" อคิราห์ตอบ
"ผมทำได้ทั้งสองอย่าง"
"ทีมที่ศูนย์วิจัยเจอเมษาแล้ว" ธามบอกทันทีที่วางสาย
"ยังเดินได้ พูดรู้เื่" ธามตอบ "แต่เธอบอกว่าจำ่ก่อนเจอรูปไม่ได้ประมาณห้านาที"
"เรากลับไปเดี๋ยวนี้" พฤกษ์พูด
ธามพยักหน้า "รถอยู่ด้านหน้า"
"คุณไม่ควรไปต่อ" พฤกษ์พูดกับอคิราห์
"ดอกไม้ในรูปไม่ควรอยู่ในแก้วน้ำธรรมดา" อคิราห์ตอบ "ถ้ามันบานได้ตรงนั้น แปลว่ามีคนทำให้มันจำที่ใหม่ได้แล้ว"
"ผมไม่ได้ถามว่าคุณตายหรือยัง"
ธามมองทั้งคู่แล้วถอนหายใจสั้น ๆ "ถ้าจะเถียงกัน ไปเถียงบนรถ ผมไม่อยากให้คนร้ายรอจนสุภาพ"
ระหว่างทางกลับศูนย์วิจัย ฝนเริ่มลงเม็ดบาง ๆ บนกระจกรถ แสงถนนแตกเป็เส้นยาว พฤกษ์นั่งเบาะหลังข้างอคิราห์ โทรศัพท์ในมือยังค้างอยู่ที่รูปดอกไม้สีขาวม่วงในแก้วน้ำ
"เขาไม่ได้จับเมษาไว้" ธามพูดจากเบาะหน้า เหมือนอ่านความคิดเขาได้ "อย่างน้อยตอนทีมเราเจอ เธออยู่ในห้องพักเ้าหน้าที่"
"แล้วดอกไม้ล่ะ" พฤกษ์ถาม
อคิราห์ยื่นมือซ้ายมาดึงโทรศัพท์ออกจากมือเขาเล็กน้อย "อย่าบีบจนจอแตก"
"คุณเจ็บอยู่ ยังมีเวลาสังเกตจอผมอีก?"
"คุณทำแบบนี้ตอนคิดเร็วเกินไป" อคิราห์ตอบ "ปกรณ์เคยบอกว่าถ้ามือคุณอยู่เฉยไม่ได้ แปลว่าหัวคุณกำลังหาทางหนีจากคำตอบ"
"พ่อผมบ่นเยอะจริง ๆ" พฤกษ์พูด
"เขาเรียกว่าคุย" อคิราห์ตอบ
"เมษา" พฤกษ์เรียก
"หนูไม่เป็ไรค่ะอาจารย์" เมษาตอบเร็วเกินไป
"หนูไม่ได้แตะดอกไม้"
เมษาตัวจริงตัวแข็ง ก่อนพูดต่อด้วยเสียงเบาลง "หนูจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามันมาอยู่ตรงนั้นเมื่อไร"
"ขอดูมือ" พฤกษ์พูด
อคิราห์มองเธอทันที "มือขวา"
"ไม่ค่ะ" เมษาตอบ "แค่ชา ๆ ตอนแรก แต่ตอนนี้เหมือนมีอะไรคันอยู่ใต้ผิว"
อคิราห์ขยับเข้าใกล้เส้นกั้น "ได้กลิ่นอะไรไหม"
เมษาพยักหน้า สีหน้าเสียลง "ในลิฟต์ค่ะ หนูลงมาจากชั้นสาม แล้วอยู่ดี ๆ ก็ได้กลิ่นดอกไม้ หวานมาก หวานจนเหมือนมีน้ำตาลติดอยู่หลังคอ"
"แล้วหลังจากนั้น" ธามถามเมษา
"หนูจำได้ว่ากดชั้นหนึ่ง" เมษาตอบ "แล้วจำได้อีกทีตอนยืนอยู่หน้าห้องพักเ้าหน้าที่ มีแก้วน้ำบนโต๊ะ มีบัตรของหนูอยู่ข้างใต้แก้ว แล้วโทรศัพท์อาจารย์ก็ส่งเสียงแจ้งเตือนในรูป..."
"บัตรพนักงานคุณหายไปตอนไหน" ธามถาม
"บัตรหลักยังอยู่ค่ะ" เมษาหยิบบัตรที่ห้อยคอให้ดู "แต่บัตรสำรองในลิ้นชักหาย หนูเพิ่งรู้ตอนตำรวจถาม"
"มันจำชื่อเธอ" พฤกษ์พูดเบา ๆ
เมษาหน้าซีด "อะไรนะคะ"
ธามหันมาทันที "คุณพูดให้เป็ภาษาคน"
พฤกษ์ยังมองหลังมือเมษา "เกสรที่ติดอยู่ไม่เรียกผม มันไม่สนใจผมเลย ทั้งที่ผมอยู่ตรงนี้ แต่มันหันเข้าหาเธอ เหมือนของที่ถูกตั้งให้ตามคนเฉพาะ"
"ด้วยบัตร?" ธามถาม
"บัตรเป็ของล่อ" อคิราห์ตอบแทน "ชื่อเป็ของจำ"
เมษากลืนน้ำลาย "ชื่อจริง?"
พฤกษ์หันไปมองอคิราห์ "รอยนี้อันตรายแค่ไหน"
"ถ้าเป็เครื่องหมายตามหา ยังไม่ใช่รอยฆ่า" อคิราห์ตอบ "แต่ถ้าคนที่ทำมีดอกไม้มากกว่าหนึ่งดอก เขาสามารถเรียกหลายคนพร้อมกันได้"
"คุณรู้ได้ยังไง" ธามถาม
อคิราห์มองเขา "เพราะครั้งก่อนมันเรียกมากกว่าหนึ่งคน"
ธามจะถามต่อ แต่พฤกษ์พูดแทรก "ขอผมดูจุดที่ถ่ายรูป"
"อย่าเข้าใกล้เกินไป" อคิราห์เตือนจากหลังเขา
"คุณพูดแบบนี้ทีไร แปลว่าคุณกำลังจะเข้าใกล้กว่าเดิม"
ธามมองทั้งคู่ "น่าประทับใจนะ คุณสองคนมีระบบเตือนภัยส่วนตัว"
"เป็ระบบที่เสียบ่อย" อคิราห์ตอบ
"มีตราใต้แก้ว" พฤกษ์พูด
ธามก้มดู "ผมมองไม่เห็น"
"เพราะมันไม่ได้วาดด้วยหมึก" พฤกษ์ตอบ "วาดด้วยเกสร"
อคิราห์ขยับใกล้ขึ้น สีหน้าเปลี่ยนทันที "เส้นผิดทิศ"
"เหมือนของหมึกบนแฟ้มวิเชียร" พฤกษ์พูด
"แต่เล็กกว่า และตั้งชื่อเฉพาะกว่า" อคิราห์ตอบ
"นี่อยู่ใต้แก้วที่มีบัตรของฉัน" เธอพูดเบา ๆ
"ใช่" พฤกษ์ตอบเมษา "แต่เธอยังอยู่ตรงนี้"
ธามรับสายจากเ้าหน้าที่ไอทีที่ชั้นสาม หลังฟังไม่กี่วินาที เขาก็หันมาบอกทุกคน "ได้ภาพกล้องแล้ว ไปห้องควบคุม"
"กล้องชั้นสามดับสิบเจ็ดนาทีเหมือนเมื่อคืน" วรุตรายงานธาม "แต่กล้องทางเดินเรือนกระจกหลังระบบกลับมา จับเงาคนได้ครับ"
"บัตรเมษา" วรุตพูด "ระบบบันทึกเป็บัตรสำรองของคุณเมษา"
เมษาส่ายหน้าทันที "ไม่ใช่ฉันค่ะ"
"จังหวะเดินไม่ใช่เมษา" พฤกษ์พูด
ธามมองเขา "คุณแน่ใจ?"
"เมษาเวลารีบจะกอดแฟ้มไว้แนบอก ข้อศอกชิดตัว" พฤกษ์ตอบ "คนนี้เดินแบบคนระวังพื้นมากกว่าระวังของในมือ"
เมษาหันมามองเขา "อาจารย์สังเกตขนาดนั้นเลยเหรอคะ"
"คุณทำแฟ้มตกบ่อย" พฤกษ์ตอบ
เมษาเงียบไป แล้วพึมพำ "ก็จริงค่ะ"
"หยุดภาพ" อคิราห์พูด
อคิราห์ชี้ที่มุมขวาของจอ "นี่ไม่ใช่ภาคิน"
ธามถาม "เพราะรูปร่าง?"
"เพราะพืช" อคิราห์ตอบ "ตอนภาคินใส่แหวน เศษสวนเปิดทางให้เขา ถึงจะไม่เต็มใจ แต่ยังตอบสนองเหมือนถูกดึงเชือก คนนี้ทำให้พืชหันหนี"
"แปลว่าอะไร" เมษาถาม
พฤกษ์ตอบแทน "เขาใช้ตราผิด"
"หรือใช้ของที่พืชไม่ยอมรับ" อคิราห์เสริม
ธามหันไปทางวรุต "ประตูนั้นต้องใช้บัตรอย่างเดียว?"
"ไม่ครับ" วรุตตอบเร็ว "ต้องใช้บัตรกับรหัสรายวัน รหัสจะเปลี่ยนทุกเช้า"
"ใครรู้รหัส" ธามถาม
วรุตกลืนน้ำลาย "ตามระบบมีแค่คุณพฤกษ์ คุณเมษา และเ้าหน้าที่ระบบที่ดูแลตารางรหัส"
"ชื่อ"
"ศุภกรครับ" วรุตตอบ "แต่คืนนี้คุณศุภกรไม่ได้เข้าเวร"
ธามจดชื่อไว้ทันที "ผม้าประวัติการล็อกอินทั้งหมด"
"ผมจะขึ้นไปดูเรือนกระจก" พฤกษ์พูด
"ผมก็คิดว่าคุณจะพูดแบบนั้น" ธามตอบเสียงแห้ง "เพราะชีวิตผมขาดความท้าทาย"
"ผมไปด้วย" อคิราห์พูด
พฤกษ์หันไปมองผ้าบนข้อมือเขา เืซึมเข้มขึ้นแล้ว "คุณควรให้ใครดูแผลก่อน"
"ผมยังไม่ได้ทำอะไร นอกจากบอกว่าคุณโกหก"
"นั่นก็ใกล้เคียงการรักษาในแบบคุณ"
พฤกษ์ไม่ขำ เขาจับข้อมือซ้ายของอคิราห์ไว้ ไม่ใช่ข้างที่มีแผล แต่พออีกฝ่ายชะงัก เขาก็พูดเสียงต่ำ "ห้านาที ให้ผมดูแผล หรือนั่งรอข้างล่าง"
อคิราห์มองเขานิ่ง "คุณออกคำสั่งกับคนที่ยังโกหกคุณอยู่?"
"งั้นก็เลิกโกหกผมทีละเื่"
ธามเงยหน้าจากโทรศัพท์ "ผมจะไปสั่งทีมขึ้นชั้นสาม คุณสองคนมีเวลาสามนาที ไม่ใช่ห้า และอย่าใช้ห้องควบคุมเป็ห้องพยาบาลถาวร"
รอยแผลตราฝากรากบนข้อมือเขาไม่ได้เปิดเป็แผลสด แต่เส้นเก่าที่ควรเป็สีซีดกลับแดงเข้มขึ้น ตรงกลางมีเืซึมออกมาเป็จุดเล็ก ๆ เหมือนเข็มแทงจากข้างใน
อคิราห์มองมือเขา "ปกรณ์เคยบอกว่าคุณไม่เหมาะกับงานที่ต้องจับสัตว์าเ็"
"เพราะคุณจะทำแผลช้าเกินไป กลัวมันเจ็บ"
"แบบนี้เร็วพอไหม" พฤกษ์ถาม
"รอยนี้เตือนอะไร" พฤกษ์ถาม
"อย่าใช้คำว่าไม่มีอะไร" พฤกษ์เสริม
"รอยนี้จะเตือนเมื่อของที่ไม่ควรบานเริ่มมีราก" อคิราห์พูดในที่สุด
"ดอกไม้ในแก้วน้ำ?"
"ถ้ามีแค่ดอกเดียว มันคงไม่ทำให้เืออก"
อคิราห์มองกลับมา "เพราะฉะนั้นเราต้องไปดูเรือนกระจก"
"คุณเคยสอนใครทำแผลไหม" อคิราห์ถาม
"งั้นปกรณ์คงบ่นเื่เดียวผิด"
"คุณไม่ได้ช้าเพราะกลัวคนอื่นเจ็บ" อคิราห์ตอบ "คุณช้าเพราะคุณจำรายละเอียดมากเกินไป"
"ขึ้นไปได้แล้ว" ธามเรียกจากหน้าประตู "ก่อนที่ผมจะเริ่มคิดว่าคดีนี้มีหมวดโรแมนซ์แทรกในรายงาน"
"เส้นตรา" พฤกษ์พูด
ธามก้มดูพื้น "ผมไม่เห็นรอยอะไร"
"รอยอยู่ในพืช" พฤกษ์ตอบ
"ไม่ใช่พ่อผม" พฤกษ์พูด
ธามถาม "แต่คล้าย?"
"คล้ายคนที่คัดลายมือเขาหลายครั้ง"
พฤกษ์หันไปมองเขา "คุณบอกว่าถ้ามีแค่ดอกเดียว รอยคุณคงไม่เืออก"
"งั้นมีมากกว่าหนึ่ง"
"ผู้กองครับ ได้ผลตรวจระบบแล้ว บัตรเมษาถูกใช้จริง แต่ session ที่เปิดรหัสประตูมาจากบัญชีของดร.พฤกษ์"
ธามยกวิทยุขึ้น "บัญชีดร.พฤกษ์ล็อกอินจากเครื่องไหน"
เสียงวรุตตอบกลับมา "เครื่องภายในห้องระบบครับ ไม่ใช่เครื่องดร.พฤกษ์"
"ใครใช้เครื่องนั้นได้"
"ตามสิทธิ์หลักคือเ้าหน้าที่ระบบ ศุภกรครับ แต่มีการใช้บัญชีดร.พฤกษ์ผ่าน token สำรองที่สร้างไว้เมื่อคืน"
"อาจารย์คะ" เมษาเรียก "หนูเจอกล้องอีกมุมค่ะ"
ธามหันไป "คุณไม่ควรเข้ามาใกล้"
"หนูอยู่หลังเส้นค่ะ" เมษายกเท้าให้เห็นว่าไม่ข้ามเทป "แต่มุมนี้สำคัญจริง ๆ"
เธอยื่นแท็บเล็ตให้เ้าหน้าที่ตำรวจส่งต่อเข้ามา
ภาพจากกล้องมุมสูงด้านหลังเรือนกระจกสั่นและมีเส้นรบกวน แต่เห็นเงาคนเข็นรถเข็นเหล็กออกจากประตูด้านหลัง บนรถมีตู้เพาะเลี้ยงใสสามตู้ แต่ละตู้มีผ้าคลุมสีเทาคลุมอยู่ครึ่งหนึ่ง
ลมจากช่องระบายอากาศพัดผ้าคลุมตู้แรกเปิดขึ้นเสี้ยววินาที
ในตู้มีดอกไม้สีขาวม่วงบานอยู่
ไม่ใช่หนึ่งดอก
ภาพถัดไปผ้าคลุมตู้ที่สองเปิดขึ้นเล็กน้อย
มีอีกดอก
แล้วตู้ที่สาม
อีกดอก
พฤกษ์ได้ยินเสียงพืชในเรือนกระจกสั่นพร้อมกัน แม้ไม่มีลม
เมษาพูดเสียงเบา "มีอย่างน้อยสามดอกค่ะ"
วรุตในวิทยุพูดแทรกขึ้นมา "ปลายทางรถเข็นถูกบันทึกในระบบขนส่งภายในครับ แต่ข้อมูลเสียบางส่วน เหลือชื่อสถานที่แค่..."
เสียงเขาขาดหายไปหนึ่งจังหวะ
"พูดมา" ธามสั่ง
"บ้านวรากุลครับ"
พฤกษ์มองจอ
ดอกไม้สามดอกถูกย้ายออกไปเมื่อคืน
และหนึ่งในเส้นทางที่ระบบจำได้ คือบ้านของเขา
ในเรือนกระจก ใบไม้ทุกใบหันมาทางพฤกษ์พร้อมกัน
ครั้งนี้ พวกมันไม่ได้กระซิบชื่อเมษา
พวกมันกระซิบเหมือนประตูเก่าที่กำลังเปิดจากข้างใน
กลับบ้าน
6K
