ผ่านไปครู่หนึ่งหลี่เจี้ยนอันก็หยิบถ้วยใส่ไข่ไก่เดินเข้ามาพูดยิ้มๆ ว่า “ท่านแม่ ฟองนี้ไข่แดงแตกหมดแล้วแต่ไม่เสียขอรับ”
หลี่อิงฮว๋าพูดขึ้นว่า “ไม่เสียก็ยังกินได้”
จ้าวซื่อคิดว่าบุตรสาวทำงานเหนื่อยยากลำบากลำบนเพียงนั้นจึงเสนอขึ้นว่า “หรูอี้ทำไข่ตุ๋นได้อร่อยยิ่งหากพวกเ้าทำเป็ ก็นำไข่ไก่ฟองนี้ไปทำไข่ตุ๋นให้หรูอี้กินกับแป้งย่างเถิด”
สี่พี่น้องมองหน้าสบตากัน “ท่านแม่ พวกเราทำไข่ตุ๋นไม่เป็ขอรับ”
จ้าวซื่อจึงรีบกล่าวสมทบ “ข้าก็ทำไม่เป็”
หลี่ฝูคังดวงตาเปล่งประกาย “เช่นนั้นข้าทำไข่ลวกให้น้องสาวกินก็แล้วกัน”
หลี่ิ่หานเลิกคิ้วขึ้น “พี่รอง ไข่แดงแตกแล้ว เอาไปทำไข่ลวกไม่ได้ทำได้แค่น้ำแกงไข่ไก่หรือไม่ก็ไข่ทอด”
จากนั้นสี่พี่น้องจึงตัดสินใจใช้ไข่ฟองหนึ่งทำน้ำแกงไข่ไก่แล้วนำไข่อีกฟองที่มีอยู่แล้วในครัวมาทำแป้งย่างใส่ไข่สองแผ่น
หลี่หรูอี้หลับจนกระทั่งสะดุ้งตื่นขึ้นเองนางหิวจนไส้กิ่ว เดิมทีก็ผอมแห้งแรงน้อยอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งรู้สึกอ่อนแรงกว่าเดิม
แต่นางก็บำรุงร่างกายด้วยอาหารดีๆมาครึ่งเดือนแล้ว ทำให้สุขภาพดีกว่าเมื่อก่อนมาก จนทนย่างแป้งแปดร้อยแผ่นในเวลาสามชั่วยามได้แต่ยังคงห่างไกลจากเป้าหมายของหลี่หรูอี้อีกมาก
นางตัดสินใจแล้วว่าั้แ่พรุ่งนี้ไปจะเริ่มฝึกฝนร่างกายให้แข็งแรง และจะลากพี่ชายทั้งสี่ไปด้วย
แต่เื่ที่ต้องแก้ไขตอนนี้ก็คือเื่ปากท้อง หลังจากล้างหน้าเรียบร้อยแล้วก็กินอาหารที่พี่ชายทำอย่างตั้งใจจนหมดนางอารมณ์ดีขึ้นมาก
ใบหน้าหล่อเหลากระจ่างใสของหลี่อิงฮว๋าปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหลี่หรูอี้กล่าวถามด้วยท่าทีจริงจังว่า “น้องสาวมีข่าวร้ายและข่าวดีอย่างละหนึ่ง เ้าอยากฟังข่าวใดก่อน”
หลี่หรูอี้ตอบโดยไม่ต้องคิดเลยว่า “ข่าวดี”
“พี่ใหญ่และพวกเราเกลี้ยกล่อมท่านแม่ท่านแม่จึงเห็นด้วยเื่ปรับปรุงบ้านแล้ว!”
หลี่หรูอี้หัวเราะอย่างยินดีจากนั้นจึงถามต่อไป “ข่าวร้ายเล่า”
“ต้นหอมในแปลงผักบ้านเราเหลือแค่ไม่กี่ต้นแล้ว”
“ข้าก็คิดว่าเป็เื่อันใดเสียอีกที่แท้ก็ไม่มีต้นหอมแล้วนี่เอง นี่แก้ไม่ยาก พวกเราไปขอซื้อจากบ้านสวี่ได้บ้านสวี่ขายหมดแล้วก็ไปขอซื้อจากครอบครัวที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับบ้านเรา”
บ้านสวี่ก็คือบ้านของอู่โก่วจื่อ
สวี่เจิ้งและหม่าซื่อของบ้านสวี่ก็เป็ผู้ที่หนีภัยโรคระบาดมายังอำเภอหลี่เมื่อสิบห้าปีก่อนเช่นกันสองสามีภรรยามีความสัมพันธ์ที่ดีกับหลี่ซานและจ้าวซื่อมาโดยตลอด
ซึ่งหลายวันก่อนสวี่เจิ้งก็ไปสร้างกำแพงเมืองที่เมืองเยี่ยนกับหลี่ซานด้วย
หลี่หรูอี้จำได้ว่าอู่โก่วจื่อเคยบอกว่า แปลงผักของบ้านสวี่ปลูกต้นหอมไว้เยอะมาก
“พวกเราจะไปคุยกับท่านแม่เสียหน่อยให้ท่านแม่ไปซื้อต้นหอมจากน้าหม่า” หลี่เจี้ยนอันจึงเดินไปหาจ้าวซื่อที่กำลังเดินเล่นอยู่ที่ลานด้านหลัง
เมื่อจ้าวซื่อได้ฟังเื่นี้ก็รีบพาหลี่เจี้ยนอันถือเงินสิบทองแดงไปที่บ้านสวี่ทันที
บ้านสวี่ห่างจากบ้านหลี่ประมาณสองถึงสามจั้งเป็บ้านมุงด้วยหญ้าคาขนาดหกห้อง
ตอนนี้หม่าซื่อกำลังนั่งปักผ้าอยู่ใต้ต้นแพร์บริเวณลานด้านหน้า
ก่อนหน้านี้ฝีมือปักผ้าของหม่าซื่อธรรมดามากเป็จ้าวซื่อที่สอนนางมือต่อมือ ส่วนนางก็ยอมเสียเวลาเรียนเพื่อหวังเพิ่มรายรับให้กับครอบครัวเรียนไปถึงสองปี ในที่สุดก็เรียนรู้ออกมาได้ตอนนี้ลายปักของนางนำไปขายที่ร้านผ้าในตำบลได้แล้ว
เมื่อหม่าซื่อเห็นจ้าวซื่อก็ราวกับได้พบญาติตนเองในใจของนางเห็นจ้าวซื่อเป็ดังน้องสาวที่บ้านเดิมอย่างแท้จริง นางยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ “เ้ายังตั้งครรภ์อยู่ มีอะไรก็บอกให้ข้าไปหาก็พอแล้ว มาหาข้าถึงบ้านทำไม”
จ้าวซื่อยิ้มตอบ “บ้านข้าไม่มีต้นหอมแล้ว เลยมาขอซื้อจากบ้านเ้า”
“ขอซื้ออะไรกันเอาไปเถิด”
“บ้านข้า้าจำนวนมากอีกทั้งต้นหอมบ้านเ้าก็ต้องเหลือไว้ขายไว้กินในฤดูหนาวมากกว่าครึ่งข้าจะเอาไปโดยไม่จ่ายเงินได้อย่างไร”
“หากเ้าจะให้เงินข้าจะไม่ให้เ้าเข้าไปที่แปลงผักบ้านข้าแล้ว”
“นี่มันอะไรกันหึ... หากรู้เช่นนี้ข้าคงไม่มาซื้อต้นหอมจากบ้านเ้าแต่แรก”
หม่าซื่อะโเข้าไปในบ้านว่า “ลิ่วโก่วจื่อ ชีโก่วจื่อ หูหนวกแล้วหรือรีบไปเก็บต้นหอมจากแปลงผักมาให้น้าจ้าวของพวกเ้าเร็ว!”
จากนั้นก็มีเสียงของเด็กชายสองคนดังมาจากลานด้านหลัง “น้าจ้าว ท่านรอสักครู่ พวกเราจะไปเก็บต้นหอมเดี๋ยวนี้” “น้าจ้าว ท่านไม่ได้มาบ้านพวกเรานานเลยขอรับ”
จ้าวซื่อลากหม่าซื่อไปที่ห้องโถง “่นี้ครอบครัวข้าทำการค้า เด็กๆ ยุ่งจนไปไหนไม่ได้ฝีมือทำครัวของข้าก็ไม่ดี คิดจะช่วยก็ช่วยไม่ได้จึงได้แต่อยู่เฝ้าบ้านจะดีจะร้ายก็ยังเป็กำลังใจให้พวกเขาได้บ้าง”
“เื่นี้ข้าก็ได้ยินอู่โก่วจื่อพูดถึงเหมือนกัน” หม่าซื่อหยุดไปครู่หนึ่ง พูดอย่างซาบซึ้งใจว่า “หรูอี้ของบ้านเ้าดีจริงๆสอนอู่โก่วจื่อให้รู้จักสมุนไพรและขุดสมุนไพรด้วย” ที่บ้านของนางกินผักเบี้ยผักโขมมาหลายมื้อแล้วเมื่อก่อน่ฤดูนี้พวกเขามักเป็ร้อนในและแผลในปาก แต่ตอนนี้ไม่เป็แล้ว
“หรูอี้แค่หาเื่เล่นเท่านั้นแต่อู่โก่วจื่อรู้จักสมุนไพรเ่าั้แล้ว หากเรียนรู้เทียบยารักษาอาการเล็กๆน้อยๆ ติดตัวไว้สักสองสามเทียบก็คงดี”
น้ำเสียงของหม่าซื่อเต็มไปด้วยความปลงอนิจจัง “หากอู่โก่วจื่อมีความสามารถได้ถึงหนึ่งในสิบของหรูอี้ก็ดีแล้ว”
เด็กๆบ้านสวี่เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ลิ่วโก่วจื่ออายุเจ็ดขวบ ชีโก่วจื่ออายุห้าขวบทั้งสองกอบต้นหอมมาเต็มสองมือ เดินออกมาจากลานด้านหลัง นำต้นหอมไปกองไว้ข้างๆ เท้าของหลี่เจี้ยนอัน
ลิ่วโก่วจื่อเงยหน้าขึ้นที่จมูกมีน้ำมูกไหลย้อยจนสกปรก เอ่ยถามว่า “พี่เจี้ยนอันพอหรือไม่ขอรับ”
หลี่เจี้ยนอันตอบด้วยรอยยิ้ม “ประมาณสามถึงสี่ชั่ง พอใช้ไปหลายวันเลย” เขาพาลิ่วโก่วจื่อและชีโก่วจื่อไปยังถังเก็บน้ำในห้องครัวของบ้านสวี่ช่วยล้างหน้าล้างตาให้พวกเขา นี่เป็เื่ที่เขาต้องทำทุกครั้งที่มาบ้านสวี่
หม่าซื่อไม่ได้รักสะอาดเหมือนจ้าวซื่อบ้านสวี่สกปรกั้แ่ภายในถึงภายนอกคนบ้านสวี่ไม่สะอาดสะอ้านั้แ่ผู้ใหญ่ยันเด็ก
หลี่เจี้ยนอันพาเด็กน้อยทั้งสองที่ล้างหน้าจนสะอาดสะอ้านแล้วออกมาด้านนอกหม่าซื่อจึงนำถั่วลิสงหนึ่งกำมือที่เพิ่งไปหยิบออกมาจากตู้ในห้องนอนเมื่อครู่นี้มายัดใส่มือเขา
จ้าวซื่อเห็นลิ่วโก่วจื่อและชีโก่วจื่อผู้มีใบหน้าผอมเหลืองซูบเซียวไม่มีเนื้อหนังแม้แต่น้อยกำลังมองไปยังถั่วลิสงในมือของหลี่เจี้ยนอันจึงบอกว่า “พี่หม่า เก็บถั่วลิสงไว้ให้ลูกๆ เ้ากินเถิด”
หลี่เจี้ยนอันหน้าแดง “น้าหม่า ข้าอายุเท่าใดแล้ว ไม่ต้องกินขนมแล้วขอรับ”
หม่าซื่อพูดอย่างไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย “พวกเขาล้วนเป็ผีหิวตายกลับชาติมาเกิด ให้พวกเขากินเท่าไรก็ไม่พอ”
จ้าวซื่อได้ต้นหอมมามัดหนึ่งโดยไม่ได้จ่ายเงินแม้แต่ทองแดงเดียวเมื่อกลับมาถึงบ้านจึงพูดกับหลี่หรูอี้ว่า “น้าหม่าของเ้าจะเป็จะตายก็ไม่ยอมรับเงินค่าต้นหอม เช่นนี้จะทำอย่างไรดี”
ก่อนหน้านี้ที่จ้าวซื่อไม่ไปซื้อแป้งขาวและไข่ไก่จากบ้านสวี่ก็เพราะกลัวว่าหม่าซื่อจะไม่ยอมรับเงิน ดูเอาเถิด ต้นหอมมากมายเพียงนี้หากเก็บไว้จนฤดูหนาว หนึ่งชั่งขายได้ถึงสองทองแดง สี่ชั่งก็เป็เงินแปดทองแดงแล้ว
“น้าหม่ายังให้ถั่วลิสงข้ามากำมือหนึ่งด้วย” หลี่เจี้ยนอันพูดอย่างทอดถอนใจ “น้าหม่าไม่ได้ร่ำรวยเลยสักนิดแต่ก็ยังใจกว้างกับครอบครัวเราเสมอ”
“คนรวยไม่จำเป็ต้องใจกว้างคนจนก็ไม่จำเป็ต้องใจแคบ” หลี่หรูอี้กล่าวประโยคนี้ออกมาแล้วพูดต่อไปว่า “หากครอบครัวเราจะปรับปรุงบ้าน ก็ต้องดูแลเื่อาหารการกินให้คนงานสองมื้อเช่นนั้นก็ให้เงินน้าหม่า แล้วให้คนงานไปกินข้าวที่บ้านนางเป็อย่างไร”
จ้าวซื่อยิ้มเจื่อน “ฝีมือครัวน้าหม่าของเ้าสู้ข้าไม่ได้ด้วยซ้ำ”
“นึ่งหมั่นโถวจากแป้งดำต้มไข่ โจ๊กแป้งข้าวโพดใส่ผัก ของพวกนี้คงทำได้กระมัง”
จ้าวซื่อเผยรอยยิ้มออกมา “ทำได้ของพวกนี้ทำได้”
หลี่หรูอี้กล่าวต่อไปอย่างเนิบช้า “ข้าคิดไว้แล้วว่า จะให้คนงานกินหมั่นโถวแป้งดำสี่ลูก ไข่ต้มหนึ่งฟอง และโจ๊กแป้งข้าวโพดใส่ผักหนึ่งถ้วยทุกมื้อ”
หลี่เจี้ยนอันพูดอย่างใ “เช่นนั้นทุกคนก็จะได้กินไข่ต้มวันละสองฟอง!”
หลี่หรูอี้พูดว่า “ให้พวกเขากินไข่ต้ม จะได้ทำงานให้บ้านเราดีๆ”
หลี่อิงฮว๋ายื่นหน้าออกมาจากห้องครัวถามว่า “ท่านแม่ บ้านเราจะเริ่มปรับปรุงบ้านเมื่อใดขอรับ”
สายตาของจ้าวซื่อมองกลับไปกลับมาระหว่างบุตรชายคนโตและบุตรสาวสุดที่รักจึงถามขึ้นอีกครั้งว่า “เื่ใหญ่เช่นนี้จะไม่รอพ่อเ้ากลับมาก่อนค่อยทำหรือ”
.......................................
2K
