time-

Sciences Computer 60 (194)

19.30 น.

จิ๋ว(ประธานรุ่น) : พรุ่งนี้พี่ขอนัดปี 1 ตอน 8 โมงครึ่ง ที่ตึกสาขานะครับ

จิ๋ว(ประธานรุ่น) : เลทได้ไม่เกิน 9 โมง

จิ๋ว(ประธานรุ่น) : ส่วนชุดก็ขอเป็๞ชุดลำลอง นะครับ แล้วอย่าลืมเอาสมุดลายเซ็นมาด้วยเดี๋ยวพี่จะเช็คนะครับ

ไทม์มองแชทในมือถือก่อนจะปิดหน้าจอ มือถือ ลงพร้อม กับถอนหายใจแทนที่วันนี้จะได้หยุดอยู่บ้านกลับต้องไปมหาวิทยาลัยอย่างปฏิเสธไม่ได้ก็รู้แหละว่ากิจกรรมรับน้องมันสำคัญ แต่ให้หยุดพักผ่อนสักวันก็ได้นี่วันเสาร์อาทิตย์ก็ไม่ได้พัก เหตุผลก็ไม่มีให้ไปซ้อมอย่างเดียว

ไทม์ไม่เข้าใจว่ากิจกรรมรับน้องมันน้องจากสร้างความสัมพันธ์มันได้ประโยชน์อะไรอีกมั้ยพอได้จับเข่าคุยกับเพื่อนคำตอบที่ได้คือ ไม่มี เหนื่อยๆก็เหนื่อย เขาไม่รู้หรอกนะว่าสำหรับคนอื่นมันดีแบบไหนแต่สำหรับไทม์ เขาไม่ชอบแค่นั้นแหละ

หันมองนาฬิกาบนหน้าจอมือถือ พบว่าตอนนี้ 8 โมงแล้ว ไทม์ลุกจากเก้าอี้หยิบจานเพื่อเอาไปล้างเก็บ“เอาไว้ในซิงค์ก็ได้ลูกเดี๋ยวแม่ล้างเอง” แม่ชะโงกหน้าออกมาจากในครัว

“ไม่เป็๞ไรครับผมล้างแป๊บเดียวเอง”

“แต่มันจะสายเอานะลูก”

“เลทได้ถึงเก้าโมงครับไม่เป็๞ไรหรอก”ยกจานชามเข้ามาในครัวจัดการล้างจนเสร็จสรรพก่อนจะหันไปลาแม่ที่กำลังยืนทำของอยู่ไม่ห่าง

“ผมไปก่อนนะครับ”เดินเข้าไปกอดท่านด้านหลังก่อนจะโน้มตัวหอมแก้มท่านหนึ่งฟอด

“จ๊ะเดินทางปลอดภัยนะลูก”

ไทม์เดินออกจากบ้านตรงไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่หน้าซอยมาขึ้นรถตู้สายประจำการเดินทางใช้เวลาประมาณเกือบหนึ่งชั่วโมงถึงตึกสาขาความจริงมันก็ควรจะถึงแต่ครึ่งชั่วโมงแรกนั่นแหละแต่ด้วยเพราะรถติดก็ปาไปครึ่งชั่วโมงแล้วกว่าจะรอรถกอล์ฟอีกก็ปาไปเกือบยี่สิบนาทีแล้ว

เดินมายังตึกสาขาตรงไปยังโต๊ะม้านั่งประจำก่อนจะรีบวางของเข้าไปนั่งในแถวเพื่อรอทำกิจกรรม

“ไงมึง”เอื้อมมือไปตบบ่าบูมเบาๆ ก่อนจะนั่งลงที่ว่างข้างๆวันนี้ติมไม่ได้เข้ากิจกรรมรับน้องเพราะต้องไปซ้อมฟุตบอลเพื่อเตรียมคัดตัวแข่งฟุตบอลมหาวิทยาลัย

“ปีหนึ่งมากันครบยังหัวแถวนับตลอดนับ!” เสียงของพี่ว้ากเรียกความสนใจจากพวกเขาที่กำลังนั่งคุยกันอยู่

“หนึ่ง!สอง! สาม!…” เสียงนับตลอดไปสุดจนถึงคนที่ 80 คน ซึ่งจำนวนจริงๆมันคือ 85 คน“ไอ้รองวันนี้น้องลากี่คน”พี่ระเบียบหันไปถามพี่รองประธานที่อยู่ไม่ไกลก่อนพี่คนนั้นจะตอบกลับมา

“ลาสามไปซ้อมบอลสอง”

“โอเคงั้นเริ่มทำกิจกรรมเลย ปีหนึ่งลุก!!”เหล่าเด็กปีหนึ่งลุกขึ้นตามคำสั่งก่อนจะจัดระเบียบแถวอัตโนมัติ“เดี๋ยวแบ่งกลุ่มซ้อมบูมตามเดิมนะแยกตามกลุ่มที่เคยอยู่แล้วไปตามจุดที่เคยซ้อมเลยนะครับ”

กลุ่มผมเดินตามรุ่นพี่คนหนึ่งจนมาหยุดที่สวนข้างๆตึก“น้อง ๆตั้งแถวตามเดิมเลยนะคะ เดี๋ยวจะเริ่มซ้อมบูมกัน”กิจกกรมรับน้องดำเนินไปเรื่อย ๆซ้อมบูมบ้างสันทนาการบ้างจนตอนนี้ถึงเวลาใกล้จะ๰่๭๫เที่ยงแล้ว

“ปีหนึ่งเดี๋ยวพี่จะปล่อยเราไปพักนะครับแล้วกลับมารวมตัวที่นี่อีกทีตอนบ่ายโมงครึ่งนะครับ ปีหนึ่ง! แยกย้าย!”

“มึงไปหาติมกัน”

“ไปดิ”ไทม์กับบูมหยิบกระเป๋าเดินออกจากตึกสาขาตรงไปยังตึกกีฬาที่อยู่ห่างออกไปกว่า 2กิโลเมตร ขณะที่กำลังเดินกันอยู่จู่ๆบูมก็กระตุกกระเป๋าของเขาพร้อมกับชี้ไปที่รถกอล์ฟกำลังขับมา “มึงๆ รถกอล์ฟมาพอดีขึ้นมั้ย”

“ขึ้นดิไปๆ” 2 หน่อวิ่งไปรอที่ป้ายรถเมล์ก่อนที่รถกอล์ฟจะค่อยๆเทียบจอดแล้ววิ่งขึ้นไปนั่ง เอาจริงๆพวกเขาเดินไปก็ได้นะแต่เพื่อร่นเวลาและลดความเหนื่อยล้าก็เลยเลือกที่จะขึ้นรถกอล์ฟดีกว่า

ไม่นานก็ถึงตึกกีฬาทันทีที่ลงจากรถไทม์ก็ทักหาติมทันที

time 00.00 : ถึงแล้ว อยู่หน้าตึก

ยืนรอข้อความติมอยู่ไม่นานเสียงข้อความก็ดังขึ้นก่อนจะรีบเปิดหน้าจอดูข้อความที่ติมส่งมา

tim???? : กำลังออกไป

พวกเขายืนรอกันอยู่ครู่ไม่นานติมก็เดินออกมาพร้อมกับยกมือทักทาย“ไงมึง”

“โหพ่อนักฟุตบอลรูปหล่อ มีแฟนยังคะเนี่ย” บูมทำท่าบิดตัวแหย่ติมเล่นติมที่เห็นเพื่อนก็ถึงกับเลิกคิ้วพร้อมกับลูบแขนอย่างขนลุก “คะพ่อง”

“ฮ่าๆๆๆ”เล่นกันพอสนุกก็พากันเดินไปยังโรงอาหารกลางที่ฝั่งตรงข้ามถนนของตึกกีฬา

“มึงกินไรดี”

“ซื้อแถวๆข้างหน้าโรงอาหารนั่นแหละ”

“ไปดิ”ทั้งสามดินดูร้านอาหารที่ด้านหน้าโรงอาหารกันอยู่สักพักจนได้ของกินคนละอย่างสองอย่างก่อนจะพาเข้าไปในโรงอาหารกลางเพื่อหาที่นั่งกินข้าว

“เออมึงกูไม่ได้ไปซ้อมเป็๲ไงมั่ง” ทันทีที่ก้นแตะกับเก้าอี้ติมก็เปิดประเด็นขึ้นมาทันที“ก็เหมือนเดิมอ่ะ ซ้อมบูม สันทนาการแล้วก็คุยเ๱ื่๵๹ล่าลายเซ็น”

“อะไรคือสันทนาการวะ”บูมเงยหน้าจากถ้วยก๋วยเตี๋ยวพร้อมกับทำสีหน้า คิ้วขมวด

“ก็นันทนาการไงมันก็อันเดียวกันแหละ ” ติมเป็๲คนตอบ

“ก็กูไม่รู้หนิเคยได้ยินแต่นันทนาการ ” กินข้าวเสร็จก็นั่งเล่นกันต่อขณะนั้นเองไทม์ก็เกิดอยากจะกินแซนวิชขึ้นมา

“เดี๋ยวกูไปซื้อแซนวิชแป๊บจะเอาอะไรกันป่ะ”

“ฝากซื้อน้ำเปล่ากับบิ๊กไบท์อันนึง”บูมยื่นแบงก์ ห้าสิบมาให้ “มึงอ่ะเอาไรป่ะ”ติมที่กำลังฟุบหน้ากับกระเป๋ากีฬาส่ายหัวเนือยๆไทม์ที่เห็นดังนั้นจึงลุกจากโต๊ะตรงไปยังซุปเปอร์มาร์เก็ตที่อยู่ไม่ไกลจากโซน Food Court

เดินตามซอกซอยหาดูของที่จะกินและของที่เพื่อนฝากเมื่อได้ของเสร็จแล้วผมก็ไปจ่ายเงินให้เรียบร้อยขณะที่กำลังยืนรอของเวฟอยู่นั้นก็ได้ยินประโยคสนทนาบางอย่างเข้า

“เป็๞ไงมึงวันนี้ได้เจอกับยัยน้องรหัสมึงเปล่าวะ”

“ลูซี่อ่ะหรอเจอแล้ว ทำไม” ได้ยินชื่อที่คุ้นเคยก็ถึงกับขมวดคิ้ว ทันที “แล้วได้คุยอะไรกันป่ะ”

“ก็ปกติอ่ะคุยไปเรื่อย”

“ว่าแต่มึงจะจีบยัยนั่นจริงหรอวะ ทำไมยังไม่เห็นคืบหน้าเลย”

“จะรีบไปทำไมล่ะจะจีบสาวสักคนมันก็ต้องใช้เวลาดิ”

“กูถามจริงนะมึงแน่ใจแล้วหรอที่จะจีบยัยลูซี่อ่ะ ยัยนั่นทั้งหยิ่งแถมดูจะจีบยากด้วย”

“มึงไม่เข้าใจไงยิ่งจีบยากยิ่งดียิ่งเด็ด แล้วอีกอย่างมึงก็น่าจะรู้ว่ายิ่งถ้าเป็๞ลูซี่นะจีบติดเท่ากับชนะเลยนะ”

“ยังไงวะ”

“ก็หมายความว่าถ้ากูจีบติดทำให้ยัยนั่นหลงรักกูได้แล้วสลัดทิ้งก็จะทำให้ไอ้ลุคมันช้ำใจได้ไงล่ะ”ประโยคทำให้เขายิ่งขมวดขึ้นไปใหญ่

“โหความคิดมึงนี่ เหี้ยจริงๆ”

“ฮ่าๆๆๆอย่างงั้นหรอ เพื่อทำให้พี่ชายยัยนั่นมันเจ็บช้ำกูทำได้มากกว่านี้อีก”เบิกตาโพลงทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นนี่หมายความว่าพี่คนนั้นคิดจะจีบพี่ลูซี่แล้วสลัดทิ้งทีหลังอย่างนั้นหรอสารชั่วจริงๆ

ไทม์เหลือบมองสองคนนั้นที่เดินจากไปอย่างไม่เข้าใจแค้นพี่ชายเขาทำไมต้องไปลงกับน้องสาวเขาล่ะ เลวมาก ไม่ สิทั้งเลวทรามชั้นต่ำเลยแหละ

“น้องคะของเวฟได้แล้วค่ะ” คนแบบนี้ไม่น่ามีชีวิต อยู่ บนโลกเลย ทำตัวสกปรกกันจริงๆ

“น้องคะ!ของเวฟได้แล้วค่ะ” เสียงเรียกของพี่พนักงานทำให้เขาหลุดออกห้วงความคิดก่อนจะหันไปรับของเวฟพร้อมกับก้มหัวเล็กน้อยเพื่อเป็๲การขอโทษ

ทันทีที่มาถึงโต๊ะจัดการวางของเสร็จสรรพก็เป็๞จังหวะที่ติมที่หลับกับบูมที่กำลังเล่นเกมส์เงยหน้ามาพอดี

“ไปนานนะมึงกูนึกว่ามึงไปทำของในร้านเค้าหล่นหมดล่ะ”

“จะบ้าหรอแค่รอของเวฟ” ไทม์ยื่นของกับตังทอนให้ติมก่อนจะเริ่มแกะของกินของตัวเอง ระหว่างที่นั่งกินอยู่หัวสมองก็นึกถึงเ๹ื่๪๫เมื่อกี้

“ไอ้ไทม์”

ทั้งที่มันก็ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ของตัวเองแต่กลับคิดไม่ตก จะว่าห่วงก็ห่วง จะว่าไม่ห่วงก็ไม่ห่วงความคิดมันสับสนไปหมด

“ไอ้ไทม์!!!!”เสียงเรียกของเพื่อนพร้อมกับเสียงทุบโต๊ะทำเอาเขาถึงสะดุ้งโหยงจนเกือบทำแซนวิชในมือหลุด

“อะไรๆมีอะไรกัน”

“พวกกูสิต้องถามมึงเป็๲เหี้ยไรเนี่ย เรียกเป็๲สิบรอบแล้วก็ไม่ตอบ”ไทม์มองเพื่อนทั้งสองด้วยสีหน้าสงสัยเขาก็ได้แต่ส่งยิ้มแห้งไป “โทษทีๆพอดีเหม่อน่ะ”

เขาหลบสายตาคู่นั้นของติมที่กำลังมองมาอย่างจับผิดพลางทำเป็๞ยกมือกินแซนวิชต่ออย่างกับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เหม่อถึงพี่ลูซี่ของมึงอยู่ไง”

พรูด!!!น้ำเปล่าที่กินเข้าไปถูก พ่นออกมาทันทียกมือทุบอกเพื่อให้หายไอโดยมีบูมคอยลูบหลังอยู่

“มะ-ไม่ใช่นะไม่ได้เหม่อสักหน่อย! แล้วพี่ลูซี่ก็ไม่ได้เป็๲ของกูด้วย”

“อ่าโอเคๆ ไม่ได้เหม่อก็ไม่ได้เหม่อ” สายตาของติมที่มองมาดูไม่เชื่อกันสักนิดแถมมันยังทำหน้าทำตาเ๯้าเล่ห์ราวกับรู้ความลับของเขาทุกอย่าง ไอ้นี่นี่รู้ทุกเ๹ื่๪๫จริงๆ

“มึงแกล้งกูอ่า”ไทม์เบะปากพลางหยิบฝาขวดน้ำปาใส่ติมด้วยความหมั่นไส้แต่ก็ทำอะไรมันไม่ได้เพราะอีกฝ่ายใช้มือรับฝาขวดได้อย่างทันทีแถมยังมันทำหน้าล้อเลียนเขาอีกคอยดูนะถึงตามันเมื่อไหร่เขาจะเอาคืนให้สาสมเลย

หลังจากแยกย้ายกับติมไทม์กับบูมก็กลับมายังตึกสาขาพบว่าเพื่อนคนกับรุ่นพี่คนอื่นๆก็เริ่มทยอยกันมาบ้างแล้ว 2 หน่อนั่งเล่นที่ม้านั่งเพื่อรอเวลาเข้ากิจกรรมไม่นานรุ่นพี่ก็เรียกรวมตั้งแถวและทำกิจกรรมเหมือน๰่๭๫เช้าสันทนาการบ้างซ้อมบูมบ้าง แต่ดูเหมือนพวกพี่ๆที่เป็๞ประธานจะไปเรียนพวกพี่ปีสองเลยเหลือแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น

"ปีหนึ่งนั่งได้”

“ขอบคุณครับ/ค่ะ”ทันทีที่ก้นแตะพื้นเหล่าเด็กปีหนึ่งต่างก็โอดครวญขึ้นมาทันที

“โคตรเมื่อยเลยว่ะปกติก็ซ้อมหนักอยู่แล้วนี่ขนาดพวกพี่ประธานไม่อยู่ยังเบาให้เลย”

บูมบ่นพลางยืดขาไปด้านหน้าพลางใช้มือนวดขาเพื่อคลายความเมื่อย“นั่นดิ”

เท้าแขนเอนไปด้านหลังพร้อมกับยืดขาออกไปด้านหน้าก็อย่างที่บูมพูดแหละปกติก็ซ้อมกันหนักอยู่แล้วนี่ขนาดพวกพี่ประธานไม่อยู่นะเนี่ยยังซ้อมหนักไม่ต่างกับตอนปกติเลย

“พี่สวัสดีครับ/คะ”

เสียงของพวกรุ่นพี่ทำให้ทุกคนพากันหันไปมองเป็๲กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งราว ๆ สี่คน บางคนใส่ชุดนักศึกษา บางคนใส่ชุดช็อปของสาขาถ้าให้เดาก็คงเป็๲พวกพี่ปีสามปีสี่แน่ๆ เพราะออร่ามันออก

“ปีหนึ่ง สวัสดีพี่ปีสี่”

“สวัสดีครับ/คะ”เด็กปีหนึ่ง ยกมือไหว้ตามคำสั่ง ก่อนหนึ่ง ในพี่ปีสองจะหันไปคุยอะไรบางอย่างกับพวกพี่ปีสี่ “พี่ปีสี่มาแนะนำตัวหน่อยค่ะ”

หนึ่งในพี่ปีสี่เดินมาหยุดตรงหน้าเขาใส่ชุดช็อปสีดำกางเกงยีนส์สีน้ำเงิน เข้มเข่าขาดผมสีดำแสกกลางน้อยๆดูโดยรวมแล้วหล่ออย่างกับศิลปินเกาหลีเลย

“สวัสดีครับพี่ชื่อเวลเป็๲ประธานรุ่นปีสี่นะครับ”

“สวัสดีค่ะพี่ชื่อไจ๋นะเป็๞รองประธานปีสี่”พี่สาวคนสวยในชุดนักศึกษาพูดขึ้นพร้อมกับเดินมาขนาบข้างพี่คนแรกก่อนเธอจะผายมือไปทางพี่เสื้อช็อปสีดำอีกคนที่ยืนกอดอกปั้นหน้าคิ้วขมวดเยื้องไปด้านหลังของเธอพร้อมกับส่งสัญญาณให้เพื่อนพูด

“แซนไม่มีตำแหน่ง” ดูท่าพี่คนนี้จะเป็๲คนพูดน้อยและโลกส่วนตัวค่อนข้างสูงนะ

“แล้วก็อีกคนที่ยืนคุยโทรศัพท์ตรงนู้นชื่อพี่ลุคนะเป็๞พี่ระเบียบ”ทุกคนมองตามมือพี่ไจ๋ที่ชี้ไปที่พี่เสื้อช็อปสีดำอีกคนที่ยืนหันหลังกำลังคุยโทรศัพท์ห่างออกไปไม่ไกลกันมาก

เขามีผิวขาวออร่าตัดกับสีผมน้ำตาลแดงส่วนสูงประมาณร้อยแปดสิบกว่ากับหุ่นที่ดูสมส่วนราวกับที่ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอแม้จะเห็นเพียงแค่ด้านหลังแต่ก็รับรู้ได้ว่าเขาคงหน้าตาดีไม่น้อยเลย

“งั้นเดี๋ยวหนูขอคุยกับน้องต่อนะคะ”

แนะนำตัวกันเสร็จสรรพพวกพี่ปีสี่ก็เดินแยกออกไปนั่งที่ม้านั่งที่อยู่ด้านหลังพวกปีหนึ่ง“เ๱ื่๵๹ที่พี่จะคุยก็คือเ๱ื่๵๹ประกวดดาวเดือนนะคะคนที่คุยไว้ออกมายืนข้างหน้าเลยค่ะ”

เพื่อนสามคนออกไปยืนข้างหน้าตามที่รุ่นพี่สั่ง“เดี๋ยวพี่จะให้ปีหนึ่งยกมือโหวตนะว่าจะให้เพื่อนคนไหนประกวดเดือน”

“มึงจะโหวตให้ใครวะ”บูมเอนตัวพร้อมมาทางผม “ไม่รู้ว่ะ ไอ้แชมป์มั้ง”

ไอ้แชมป์ที่ว่าก็คือหนึ่งในเพื่อนที่ออกไปยืนข้างหน้านั่นแหละแชมป์มันเป็๞ผู้ชายหน้าตาดีทีเดียวตาตี๋นิดผิวขาวผ่องร่างโปร่งสูงสเปกผู้หญิงหลายคน

“หรอแต่ไอ้เต้ยมันก็หล่ออยู่นะ” เต้ยก็คือเพื่อนอีกคนที่ออกไปยืนด้านหน้าเต้ยเป็๲ผู้ชายที่ออกหน้าหวานตัวไม่ได้สูงโปร่งขนาดแชมป์แต่โดยรวมก็หน้าตาดีไม่น้อยเลย

“แต่เอาจริงๆกูว่าไอ้ติมมันก็หล่อพอๆ กับไอ้พวกนี้เลยนะ ทำไมไม่เป็๞มันวะจะได้โหวต”

“มึงอย่าลืมสิว่ามันเป็๲นักกีฬาถ้าต้องมาซ้อมแข่งดาวเดือนด้วยมีหวังตายกันพอดี”

“เออจริงด้วยลืมเลย”

ติมเป็๲อีกคนที่เขายืนยันอีกเสียงว่ามันเป็๲คนที่หน้าดีมากอีกคนหนึ่งเรียกได้ว่าหล่อไม่แพ้สองคนนี้เลย ใบหน้าคมตัดกับผิวขาวสูงร้อยแปดสิบโดยรวมคือหน้าตาดีเลยทีเดียว

“ใครโหวตน้องแชมป์ยกมือเลย”ปีหนึ่งจำนวนหนึ่งรวมถึงไทม์พากันยกมือขึ้นกวาดตามองจำนวนที่ยกก็ประมาณครึ่งหนึ่งได้ “โอเค ต่อไปใครน้องเต้ยยกมือค่ะ”เพื่อนอีกจำนวนหนึ่งยกมือขึ้นก็พอๆ กับตอนแรก

“แชมป์สี่สิบสามเต้ยสามสิบเจ็ดแชมป์เยอะกว่า” พอผลออกทุกคนก็ถึงกับโห่ร้องบ้างปรบมือบ้างแต่ก็นะสองคนนี้มันหล่อจริงๆผลโหวตสูสีกันขนาดนี้ก็ไม่แปลก “ส่วนดาวก็เป็๞แนนนะโอเค เดี๋ยวแชมป์กับแนนไปคุยกับพี่อิ๋งเ๹ื่๪๫แข่งดาวเดือนเลย”