"โอ้วววว โทมัส จิม เป็พวกนายนั่นเอง แต่ว่าทำไมเราถึงมาพบกันในสถานการณ์แบบนี้ได้หละนี่" ริคพูดออกไป พลางเข้าไปกอดเพื่อนทั้งสองของเขาก่อน จะผละออกมา
"ดีใจที่ได้พบแกหวะ" โทมัสว่า ก่อนที่จะหันไปสนใจกับศัตรูตรงหน้าเขา
"ไว้ค่อยอธิบายทีหลังนะ" จิมบอกกับริค...
โทมัส จิม และริค...
อดีตเพื่อนรักที่ร่วมกันต่อสู้ กับพวกผู้ก่อการร้ายพวกเขาประจำการอยู่ที่ชายแดน หน่วยทหารลาดตระเวนประจำหน่วย 1207 ไม่ว่าจะเป็ภารกิจที่ยากเย็นแค่ไหน พวกเขาก็สามารถทำมันสำเร็จได้อย่างสวยงาม และที่สำคัญไปกว่านั้นพวกเขายังเป็ขวัญใจและตัวอย่างที่ดีให้กับทหารรุ่นใหม่ๆ อีกตางหาก โทมัส จิม และริค ต่างก็มีความสามารถ และหาตัวจับได้ยากที่สุดในบรรดาทหารรุ่นนั้น
แต่เมื่อโลกเกิดา จิม กับ โทมัส จึงถูกดึงตัวให้ไปทำหน้าที่ โดยที่ ริค เลือกที่จะปฏิเสธข้อเสนอนั้น เพราะเขาไม่สามารถ ทิ้งผู้คนที่อยู่ข้างหลังของเขาไปได้ จึงเป็เหตุให้เพื่อนรักทั้งสามคนต้องแยกทางกันไป เพื่อไปทำหน้าที่ของตนเอง
หัวหน้าแต่ละแอเรีย ปฏิเสธที่จะรับประชากรเพิ่ม เนื่องด้วยพวกเขาไม่สามารถเลี้ยงดูคนจำนวนมากได้ เพราะผลผลิตทางการเกษตรไม่มากพอที่จะเลี้ยงคนหมู่มากได้ เพราะฉะนั้น ริคจึงคิดว่า พวกคนใหญ่ คนโต ที่เห็นแก่ตัวพวกนั้นคิดแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง โดยทิ้งให้ประชาชนที่เหลือรอด ให้ต้องใช้ชีวิตอยู่ภายนอก ท่ามกลางเหล่าผีดิบพวกนั้น...
ภายในคลังเก็บอาหาร การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ทหารของริค ต่างก็สาดะุใส่พวกมันไม่หยุด ะุปืนลูกแล้วลูกเล่าที่ถูกยิงออกไป ไม่ได้ทำให้เ้าสัตย์ร้ายกระเทือนแม้แต่นิดเดียว กลับทำให้พวกมันยิ่งกราดเกรี้ยวมากขึ้นเท่าเดิม ก่อนที่ผู้เคราะห์ร้ายจะส่งเสียงร้องออกมาอย่างโหยหวน เพราะโดนหนึ่งในตัวประหลาด ตะปบเข้าที่ขาของเขา มันฉีกร่างของทหารคนนั้นออกเป็ชิ้นๆ พลางจ้องมองมาที่ริค แววตาของมันวาวโรจน์ เหมือนสัตว์ที่กำลังหิวกระหาย
เมื่อริคเห็นดังนั้น จึงเล็งปืนไปที่กลางหน้าผากของมันก่อนที่จะเหนี่ยวไกลปืนออกไป ะุพุ่งผ่านอากาศออกไปเจาะเขาที่กลางหน้าผากของเ้าสัตว์ร้ายทันที แต่มันกลับไม่สะทกะเืแม้แต่น้อยกลับทำให้มันยิ่งเกรี้ยวกราดมากยิ่งขึ้น
"บัดซบ!" ริค สถมบทออกมาด้วยความโมโห
"ไม่เป็ไรเราต้องฆ่ามันได้ซิ" โทมัสว่าพลางยื่นมือไปตบไหล่ของเพื่อนเพื่อเป็การให้กำลังใจ
ถึงโทมัสจะพูดออกไปอย่างนั้น แต่เขาก็ยังไม่เห็นหนทางที่จะฆ่าเ้าสัตว์ร้ายพวกนี้ได้เลย พวกมันไม่มีจุดอ่อนตรงไหนเลยหรือไงกันนะ สายตาพลางจ้องมองและสำรวจพวกมันเพื่อที่จะหาจุดอ่อนที่จะฆ่ามันให้ได้
ปังงง....ปัง……
ะุปืนถูกสาดออกไปอย่างไม่ขาดสาย แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรพวกมันได้ นอกจากสร้างความเสียหาย ให้พวกมันได้ระคายเคืองผิวของมันแค่นิดหน่อย เคที ที่หลบอยู่หลังตู้ของชั้นวางของ จ้องมองพวกมันด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่ตัวของเธอจะชาวูบไปทั้งตัว และความรู้สึกเหมือนถูกดึงลงไปอยู่ในห้วงของความมืดมิด และหมดสติไปพร้อมๆ กับที่เสียงภายในหัวดังก้องขึ้นมาในสมองของเธอ
"กลัวหรือ? แม่หนูน้อย" เสียงที่อยู่ภายในหัวถามเธอ
"กลัวซิ เธอกลัว พลางตอบกลับเสียงที่อยู่ภายใน คุณเป็ใครกัน?" เธอถามออกไป
"เป็เธออีกคน" เสียงในหัวตอบกลับมา
อ๊ากกกก.....
เสียงของเหล่าทหารที่ถูกสัตว์ร้ายฆ่าไปทีละคนๆ ดังขึ้น เคทีรู้สึกตัวแต่เธอไม่สามารถจะช่วยพวกเขาได้ ทำไมนะๆ ทำไมเธอถึงไม่สามารถทำอะไรได้เลย เธอมันไร้ค่าถึงเพียงนี้เชียวหรือ
"เคทีๆ เป็อะไรหรือป่าว?" แอนนาถามออกไปเมื่อรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของเพื่อนที่อยู่ข้างๆ กัน พลางเขย่าตัวของเพื่อน ที่มีอาการเหม่อลอยเหมือนกับคนที่สติหลุด แววตาดูเลื่อนลอย
"อยากช่วยพวกเขาไหม?" เสียงในหัวเธอถามขึ้นมา
"ช่วยได้หรือ? " เธอถามกลับไป
"ได้ซิ แต่มีข้อแลกเปลี่ยนนะ" เสียงในหัวของเธอว่า
"ข้อแลกเปลี่ยนอะไรกัน?" เธอถามออกไป
"เดียวเ้าก็รู้เอง"
ก่อนที่เคทีจะถูกใครอีกคนผลักเบาๆ ให้นั่งลง และบอกให้เธอนั่งรออยู่ตรงนี้สักครู่เดี๋ยวข้าจะช่วยเ้าเอง
"เคที่ๆ " แอนนายังคงเขย่าตัวเพื่อนของเธอที่ดูเหมือนไม่ได้สติ ก่อนที่อยู่ๆ เพื่อนของเธอก็ลุกยืนขึ้นมาเสียเฉยๆ และก้าวออกไปเผชิญหน้ากับเ้าตัวประหลาดนั่น แอนนาใจนแทบสิ้นสติเมื่อเพื่อนของเธอไม่แม้แต่จะมองมาที่เธอเลยแถมยัง ก้าวเข้าไปยังวงล้อมของสัตว์ประหลาดเ่าั้
ะุปืนที่ถูกยิ่งออกไปอย่างต่อเนื่องพลันหยุดชะงักลงทันที เมื่อร่างของเคทีก้าวออกไปยืนอยู่ข้างหน้า พร้อมๆ กันกับที่เ้าตัวหยิบคาตานะคู่ใจมาถือเอาไว้ในมือ
"นั่นเธอจะทำอะไรกัน?" ริคอุทานออกมาเมื่อเห็นแม่สาวผมดำ ผิวคล้ำคนหนึ่งออกมายืนขวางทางปืนของพวกเขา
"เคที" โทมัสและจิมต่างะโเรียกชื่อของเคที
เธอคิดจะทำอะไรกันแม่สาวน้อยริคคิด ในวินาทีที่เห็นแม่สาวผิวคล้ำคนนี้ ริค คาร์โด ถึงกลับต้องอุทานอยู่ในใจเบา ๆ นั่นมันสเปกเขาเลยมิใช่หรือ ผิวคล้ำแต่ดูเรียบเนียน กับใบหน้ารูปไข่ และดวงตาที่คมโต จมูกโด่งเป็สัน กับคิ้วที่โก่งเหมือนคันศรนั่น และที่สำคัญหุ่นของเธอช่างเย้ายวนใจเขาเสียเหลือเกิน
เมื่อเ้าสัตว์ร้ายเห็นเหยื่อของมันยืนอยู่ตรงหน้า มันจึงไม่รอช้าที่จะเข้าโจมตีเคทีทันที เมื่อเคทีเห็นดังนั้นเธอจึงะโหลบไปอีกทาง ก่อนที่เ้าสัตว์ร้ายจะตามประกบตามเธอไปติดๆ
เคทีจึงรวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่ข้อเท้าทั้งสองข้าง ก่อนที่จะพุ่งตัวเข้าไปหาสัตว์ประหลาดพวกนั้น และหลบกรงเล็บของมันที่หมายจะฉีกล่างของเธอให้เป็ชิ้น ๆ เคทีไม่รอช้าตวัดคาตานะที่อยู่ในมือของเธอออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้แขนของเ้าสัตว์ร้ายขาดออกจากกัน พร้อมกับที่มันส่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความโหยหวน
(คาตานะที่ติดตัวเคที มานั้นเป็อาวุธที่มีความแข็งแกร่งและคมมาก แค่สะบัดเบาๆ ก็สามารถผ่าหินผาออกจากกันได้)
กร๊าสสสสสส...
สัตว์ร้ายร้องออกมาด้วยความเ็ป ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าใส่เคทีอีกครั้งหนึ่ง เคทีไม่รอช้าะโลอยตัวอยู่กลางอากาศก่อนที่จะตีลังกาพร้อมกับเงื้อดาบในมือและฟันฉับ! ผ่ากลางร่างของเ้าสัตว์ร้ายแยกออกเป็สองท่อน มันล้มลงกับพื้น พร้อมกับเืสีเขียวที่ไหลรินออกมาจากปากของาแฉกรรจ์ พลางส่งกลิ่นเหม็นเน่าลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
่เวลานั้นเกิดความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ทุกขณะ เพราะพวกเขากำลังใกับการกระทำของเคที ที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงโดยเฉพาะ จิม โทมัส ริค แอนนา และเอ็มม่า พวกเขาต่างก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้าที่เห็น นั่นมันปีศาจชัดๆ ปีศาจยิ่งกว่าปีศาจที่พวกเขาเคยเจอ
กร๊สสสสสส....
618
