เสียงหอบหายใจของเหวินหลงสะท้อนก้องในถ้ำ ร่างกายของเขายังสั่นเทาจากแรงะเืของพลังที่แผ่ซ่านทั่วร่าง เืร้อน ๆ ไหลเวียนอย่างบ้าคลั่งในเส้นเืเหมือนเปลวไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง
เขามองดูแขนขวาของตนเองที่มีสัญลักษณ์สีม่วงเข้มเรืองแสงล้อมรอบเป็เกลียว ดวงตาของเขา… ไม่ใช่ตาสีดำธรรมดาอีกต่อไป หากมีประกายสีเงินม่วงวูบวาบอยู่ในม่านตา
ความรู้สึกแปลกประหลาดเอ่อล้นขึ้นมาจนเขาอดพึมพำออกมาไม่ได้
“นี่มัน… พลังของคำสาปหรือ?”
พลังนั้นแตกต่างจากลมปราณเต๋าที่เขาเคยพยายามฝึกโดยสิ้นเชิง มันดุดัน หนักแน่น ราวกับจะะเิออกมาทุกขณะ หากเขาไม่พยายามควบคุม ร่างกายคงถูกฉีกเป็ชิ้นเล็ก ๆ ไปแล้ว
ทันใดนั้น เสียงะเืจากส่วนลึกของถ้ำดังขึ้น หินผาหล่นลงกระทบพื้นดัง ครืน!
เงามืดขนาดมหึมาเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหน้า ดวงตาสีแดงสว่างโรจน์คู่หนึ่งปรากฏท่ามกลางความมืด
มันคือ อสรพิษิญญาเงา สิ่งมีชีวิตโบราณที่ไม่ควรจะปรากฏในถ้ำตื้นเช่นนี้ ลำตัวของมันยาวเท่าต้นไม้ใหญ่ เกล็ดดำเงางามปกคลุมไปทั้งร่าง แต่ละเกล็ดสะท้อนแสงสีม่วงราวกับกลืนกินแสงจันทร์
“เด็กมนุษย์… เ้ากล้าปลุกตราคำสาปฟ้าให้ตื่นงั้นหรือ”
เสียงของมันดังขึ้นในหัวเหวินหลง ราวกับการสั่นะเืของจิติญญา
เหวินหลงกัดฟันแน่น แม้จะหวาดกลัวจนหัวใจเต้นระส่ำ แต่กลับมีความเด็ดเดี่ยวในแววตา
“คำสาปหรือไม่… ข้าก็จะใช้มันเพื่ออยู่รอด!”
เขายกมือขึ้นอย่างไม่รู้วิธี แต่พลังสีม่วงกลับหลั่งไหลออกจากฝ่ามือก่อตัวเป็เส้นสายพลังงานราวสายฟ้า มันพุ่งเข้ากระแทกอสรพิษิญญาเงาอย่างรุนแรง
เสียงะเิดังสะท้าน ถ้ำทั้งถ้ำสั่นะเื เศษหินหล่นกระแทกลงมาราวห่าฝน
อสรพิษิญญาเงาหลบฉากได้อย่างรวดเร็ว แต่ดวงตาของมันฉายแววประหลาดใจ “เด็กมนุษย์ที่ไร้ลมปราณ… กลับสามารถควบคุมพลังต้องห้ามได้?”
เหวินหลงหอบหายใจแรง ร่างกายราวกับถูกดูดกลืนพลังจนเกือบหมด แต่ในหัวใจกลับเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นครั้งแรกในชีวิต — เขาใช้พลังได้จริง
อสรพิษพุ่งเข้าโจมตี เล็บคมกริบของมันเฉียดร่างเขาเพียงเสี้ยววินาที เหวินหลงกลิ้งหลบอย่างทุลักทุเล เืไหลจากาแตามแขนขา เขาแทบไม่มีพลังเหลืออีกต่อไป
แต่แล้ว สัญลักษณ์บนแขนของเขาก็สว่างวาบอีกครั้ง
แรงดูดมหาศาลดูเหมือนจะดึงพลังจากรอบด้านเข้าสู่ร่าง — แม้แต่พลังิญญาของอสรพิษเองก็ถูกฉกชิงไปบางส่วน!
“นี่มัน…” เหวินหลงตะลึง เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าร่างกายฟื้นพลังขึ้นเล็กน้อย
ในขณะที่อสรพิษส่งเสียงคำรามโกรธเกรี้ยว ราวกับมันเองก็หวาดหวั่นสิ่งที่เกิดขึ้น
การต่อสู้ดำเนินไปชั่วขณะ จนถ้ำแทบจะถล่มลงมา
ในที่สุด เหวินหลงก็รวมพลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ เปล่งเสียงะโออกมาจากหัวใจ
“หากนี่คือพลังที่์ปฏิเสธ… ข้าจะใช้มันเพื่อฉีกฟ้าเอง!”
ฝ่ามือของเขาฟาดลงตรงกลางหน้าผากของอสรพิษ พลังสีม่วงปะทุออกมาอย่างรุนแรง สัญลักษณ์บนร่างส่องสว่างเจิดจ้า ร่างอสรพิษิญญาเงาร้องคำรามสุดท้าย ก่อนจะสลายเป็หมอกดำและซึมหายไปในแท่งหินโบราณเื้ั
ถ้ำกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของเด็กหนุ่ม
เหวินหลงทรุดตัวลงกับพื้น เหงื่อไหลอาบหน้า แต่ในดวงตาของเขาไม่ใช่ความสิ้นหวังอีกต่อไป หากคือ ความมุ่งมั่น
เขาเงยหน้ามองเพดานถ้ำ ราวกับมองทะลุเมฆหมอกขึ้นไปถึง์
“ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่… ข้าจะไม่ยอมให้์มากำหนดชะตาข้าอีกต่อไป”
4K
