ม่านหลงวางแผนเอาไว้แล้วว่าเขาจะสืบหาเ้าเด็กโอหังคนนั้นได้ที่ไหนถึงจะจงใจปิดกั้นััเพื่อปกปิดตัวตนแต่นั่นก็บ่งบอกแล้วว่าอีกฝ่ายอยู่ใกล้เขามากถึงขนาดต้องปิดบังตัวตนเพราะกลัวว่าเขาจะหาเจอได้ง่ายถึงกระนั้นการที่อีกฝ่ายเข้ามาภายในอาณาเขตของเขาก็ทำให้ม่านหลงจำกัดขอบเขตที่จะตามหาอีกฝ่ายได้แล้ว
ถึงแม้ว่าการััตัวคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าจะดูไร้มารยาทในสายตาของคนอื่นแต่ทว่าสำหรับผู้าุโของพรรคอย่างเขามันก็ไม่ยากที่จะได้ััตัวใครโดยที่อีกฝ่ายก็เต็มใจ
รอก่อนเถอะเ้าหนูข้าจะรีดเืของเ้ามาปรุงพิษให้เ้าดื่ม!
อีกหนึ่งเดือนจะเป็พิธีสำคัญของอู่ตู๋เป็พิธีบูชาป่าเขาที่จะทำเป็ประจำทุกปีปกติแล้วผู้นำพิธีจะเป็อวี๋เหมาฉาที่เป็ประมุขของพรรคแต่ทว่าปีนี้ประมุขกำลังท่องเที่ยวอยู่กับภรรยาหลังแต่งงานดังนั้นผู้ที่จะทำหน้าที่นำพิธีในปีนี้จึงเป็ม่านหลง
ดังนั้นพิธีในครั้งนี้จะเป็โอกาสที่ม่านหลงจะได้ตรวจสอบทุกคนว่าใครกันที่กล้ามาลูบคมเขาถึงขนาดนี้เขาเป็ผู้าุโของพรรคที่ต้องมีบ้างที่จะมีคนมาคอยประคองเพื่อเดินไปนั่นมานี่แน่นอนว่าพิธีในครั้งนี้ต้องใช้แรงงานของผู้ชายภายในพรรคเพื่อเตรียมของสำหรับพิธีโดยเฉพาะในปีนี้ที่เป็รอบสิบปีที่เวียนมาถึง พิธีจึงยิ่งใหญ่กว่าทุกปี
ม่านหลงนั่งอ่านเอกสารสำหรับเตรียมของในพิธียิ่งพิธีครบรอบสิบปียิ่งต้องใส่ใจเป็พิเศษ ม่านหลงได้เห็นพิธีครบรอบสิบปีมาสองครั้งแล้วครั้งนี้คือครั้งที่สามที่ม่านหลงจะได้เห็นพิธีนี้แล้วยังต้องเป็ผู้นำพิธีด้วยตัวเอง
พิธีบูชาป่าเขานั้นเป็พิธีที่อู่ตู๋จะต้องทำตามอย่างเคร่งครัดและห้ามขาดเด็ดขาดอู่ตู๋อยู่กับป่าเขาั้แ่เกิดจนถึงตายดังนั้นอวี๋เหมาฉาจึงย้ำเตือนกับคนในพรรคเสมอว่าห้ามละเลยการดูแลผืนป่าอย่างเด็ดขาดพิธีนี้มีขึ้นเพื่อบูชาเทพผู้ดูแลผืนป่าและทุกๆสิบปีจะมีการลอยทองคำให้ไหลไปตามกระแสน้ำเพื่อมอบให้แก่ผู้ที่ตกทุกข์ได้ยากทองคำนี้จะอยู่ในมือของผู้ที่ลำบากและกำลังหาหนทางเพื่อดิ้นรนเอาชีวิตรอดดังนั้นสำหรับผู้ที่โลภมากอยากจะได้ทองนั้นแม้เห็นทองนี้อยู่ตรงหน้าก็ไม่อาจแตะต้องมันได้ทองคำนี้จะไหลไปตามสายน้ำไม่มีที่สิ้นสุดจนกว่าทองทั้งหมดที่ลอยออกไปจากป่าจะถึงมือผู้ที่้ามัน
แม้จะไม่ควรเอาพิธีที่สำคัญนี้มาเป็โอกาสในเื่ส่วนตัวแต่ทว่าม่านหลงก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนหรือทำให้พิธีต้องชะงักแต่อย่างใดแล้วพิธีสำคัญนี้ก็มีเพียงคนของอู่ตู๋เท่านั้นที่เข้าร่วมไม่มีการเชิญคนภายนอกให้มาร่วมงานแต่อย่างใด หลังจากที่อ่านเอกสารสำหรับเตรียมงานพิธีเสร็จแล้วม่านหลงก็จัดแจงแบ่งหน้าที่ให้กับคนในพรรคเพื่อหาของมาให้ครบในหนึ่งเดือนนี้พวกเขาจะต้องเตรียมของทั้งหมดให้พร้อมสำหรับพิธีแน่นอนว่าของสำคัญอย่างทองคำก็ต้องเตรียมให้พอดีกับคนที่จะได้มันไป
น่าแปลกหรือไม่แปลกก็แล้วแต่อวี๋เหมาฉาจะกำหนดปริมาณทองคำที่จะต้องลอยไปกับสายน้ำเอาไว้ล่วงหน้าถึงหนึ่งร้อยครั้งและจำนวนของแต่ละครั้งก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆม่านหลงดูปริมาณของทองคำที่เริ่มจัดทำพิธีนี้ั้แ่ครั้งแรกจนถึงปัจจุบันเมื่อก่อนเริ่มต้นแค่สองกำมือเท่านั้นแต่ทว่าในตอนนี้ต้องใช้ถึงสองหีบเพื่อให้เพียงพอสำหรับลอยไปตามแม่น้ำ
ยิ่งวันเวลาผันผ่านคนที่ตกทุกข์ได้ยากก็ยิ่งมีมากขึ้นอย่างนั้นรึ
นอกจากทองคำแล้วพวกสมุนไพรหอมต่างๆก็ต้องใช้จำนวนมากเหล่าสาวงามภายในพรรคต่างก็ตระเตรียมการร่ายรำเพื่อบูชาเทพป่าเทพเขาแน่นอนว่าม่านหลงที่เป็คนนำพิธีในครั้งนี้จะต้องร่ายรำถวายของบูชาและลอยทองลงสู่แม่น้ำเขาเห็นแต่อวี๋เหมาฉาเป็คนร่ายรำ ไม่คิดว่าครั้งนี้เขาจะต้องเป็คนร่ายรำแทน
ขอบอกก่อนว่าการร่ายรำเพื่อถวายของบูชานี้นอกจากจะต้องร่ายรำให้ถูกต้องตามแบบแล้วยังต้องใช้ลมปราณควบคุมสายน้ำให้ไหลแรงขึ้นเพื่อพัดพาทองคำทั้งหมดให้ไหลออกไปนอกป่ายิ่งทองคำถูกลอยไปมากเท่าไหร่ก็ยิ่งใช้ลมปราณมากเท่านั้นครั้งนี้ต้องลอยทองคำถึงสองหีบก็ทำให้ม่านหลงรู้สึกกังวลเล็กน้อยว่าจะทำออกมาได้ดีหรือเปล่า
เพราะประมุขส่งสารมาแล้วว่าพิธีในครั้งนี้จะต้องไม่มีสิ่งใดผิดพลาดอย่างเด็ดขาดดังนั้นแม้ว่าจะต้องเตรียมของสำหรับพิธีแต่ม่านหลงก็ต้องแบ่งเวลาสำหรับซ้อมการร่ายรำด้วย
“แน่ใจหรือขอรับว่าเอวท่านจะไม่เป็ไร”และแน่นอนว่าคนที่คิดว่าเขาแก่อยู่เสมออย่างคนสนิทคนนี้ก็ต้องเป็ห่วงว่าม่านหลงจะร่ายรำไหวหรือไม่
“ประมุขอายุมากกว่าข้าเ้ายังไม่เห็นจะห่วงเขาเลย”อวี๋เหมาฉาอายุมากกว่าเขาอีกนะ ไม่เห็นเ้าเด็กนี่จะปากมากแบบนี้เลย
“ประมุขดูแข็งแรงนี่ขอรับไม่เหมือนท่านที่คล้ายจะเป็ลมได้ทุกเมื่อ” เื่นี้ม่านหลงอยากจะเถียงเ้าเด็กนี่เสียเหลือเกินถึงก่อนหน้านี้เขาจะมีไข้เพราะไประเริงรักกับผู้ชายที่ไหนไม่รู้ที่ในป่าแต่ทว่าตอนนี้เขาก็หายดีแล้วที่สำคัญหลังจากการเป็ไข้ครั้งสุดท้ายคือสิบปีก่อนม่านหลงก็ไม่เคยเป็ไข้มาจนถึงตอนนี้
คนเราใช่ว่าอยู่ดีๆจะเป็ลมเป็ไข้ขึ้นมาเสียหน่อย
“คราวก่อนที่ท่านไม่สบาย….”
“ไม่ต้องพูด” ม่านหลงชี้หน้าคนสนิทว่าไม่ต้องพูดเื่อะไรทั้งนั้นเพราะกว่าม่านหลงจะได้สติแล้วยังไข้ขึ้นสูงเ้าเด็กนี่ถึงต้องคอยดูแลเช็ดตัวป้อนยาให้ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เด็กนี่จะเห็นร่องรอยที่อยู่บนตัวเขา
หลังจากนั้นเป็ต้นมาคนสนิทของเขาก็แทบจะย้ายตัวเองมาอยู่ที่เรือนของม่านหลงแล้วเพราะม่านหลงไม่ยอมเล่าให้ฟังว่าเขาไปทำอะไรกับใครที่ไหนมาเ้าเด็กนี่เค้นเขาอยู่สองวันก่อนจะยอมแพ้ไปเพราะม่านหลงไม่ยอมบอกแล้วถึงเ้าเด็กนี่จะขู่เอาไว้ว่าจะบอกเื่นี้กับอวี๋เหมาฉาม่านหลงก็ไม่สนใจเพราะรู้ว่าอย่างไรเ้าเด็กนี่ก็ไม่มีทางไปบอกอวี๋เหมาฉาแน่
เพราะเ้านี่กลัวอวี๋เหมาฉาอย่างไรเล่า
ว่ากันตามจริงอวี๋เหมาฉาไม่ทำตัวน่ากลัวแค่กับท่านหมอเทพเท่านั้นแหละกับคนอื่นผู้ชายคนนี้แทบจะไม่ยิ้มเลยนอกจากนั้นยังมองคนด้วยสายตาที่เหมือนกับนักล่าที่กำลังมองเหยื่อ
บางทีม่านหลงก็นึกกลัวอยู่เหมือนกันแต่เขาเป็รองประมุขหากกลัวประมุขของตัวเองก็ไม่เป็อันทำงานกันพอดี
“ท่านจะไม่บอกข้าจริงๆรึ”หากบอกได้ว่าอีกฝ่ายเป็ใครม่านหลงคงบอกไปแล้วเขายังไม่รู้เลยว่าคนที่ทำเื่แบบนี้กับเขาเป็ใครที่สำคัญหากบอกไปว่าถูกใครสักคนในพรรคฉวยโอกาสวันที่เขาไร้สติย่องขึ้นเตียงเขาเ้าเด็กนี่จะต้องสติหลุดเป็แน่
“ไม่บอก” อีกทั้งบอกไม่ได้ด้วยว่าเป็ใคร
เพราะม่านหลงไม่ยอมบอกว่าคนที่ย่องขึ้นเตียงของเขาเป็ใครเ้าเด็กนี่ก็ได้สั่งให้คนมาเฝ้าเวรยามอยู่บริเวณเรือนของม่านหลงเสียอย่างนั้นเื่นี้คุยกันแล้วว่าม่านหลงจะไม่ให้คนมาเฝ้ายามอยู่ที่เรือนของเขาอย่างเด็ดขาดแต่ทว่าเ้าเด็กนี่กลับไม่ฟังและเพราะมีคำสั่งให้เฝ้าเวรยามที่บริเวณเรือนของรองประมุขทุกคนเลยใว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าแล้วกระตือรือร้นที่จะมาเฝ้ายามที่เรือนของเขากัน ม่านหลงถอนหายใจอยากจะเฝ้าก็เฝ้าไป เฝ้ากันขนาดนี้ไม่มาค้างแรมที่ในเรือนด้วยกันเสียเลยเล่า
ม่านหลงพูดแบบนั้นไม่ได้หรอกเพราะเด็กพวกนี้คงได้มาค้างแรมที่เรือนของเขาจริงๆ
งานหลายอย่างม่านหลงก็ไม่ให้ใครทำเขารับงานเกือบทั้งหมดมาเตรียมด้วยตัวเอง ใช้แค่คนไปหาของมาให้ครบเท่านั้นมันเป็หนึ่งในแผนของเขาที่จะทำให้ตัวเองงานยุ่งมากๆเมื่อเป็แบบนั้นก็จะมีคนอาสามาช่วยหรือไม่ก็มาคอยห้ามเขาไม่ให้ทำนู่นทำนี่เพียงคนเดียว
เพียะ!
“ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าอย่าจับ”ม่านหลงตีมือคนที่หยิบจับของสำหรับพิธีเบาๆแต่เท่านี้ก็ถือว่าเพียงพอแล้วสำหรับการตรวจสอบของม่านหลง
เด็กคนนี้ก็ไม่ใช่
“ท่านเอาแต่เตรียมงานคนเดียวข้าก็อยากช่วยเหลือบ้างนี่ขอรับ” ชายหนุ่มร่างสูงทำหน้าน้อยใจที่ม่านหลงไม่ยอมให้ช่วยงานรองประมุขจึงเคาะหน้าผากคนพูดเบาๆเป็เชิงว่าจะน้อยใจไปทำไมกัน
“เ้าก็ช่วยไปหาของมาให้ข้าแล้วไม่ใช่รึจะอยากเตรียมงานอะไรอีก”
“ท่านใช้ข้าไปเก็บสมุนไพรมาแค่สามชนิดแล้วก็ให้ข้านั่งอยู่เฉยๆแบบนี้จะนับว่ามีส่วนร่วมในพิธีสำคัญได้อย่างไร” แค่ช่วยเก็บสมุนไพรก็นับว่ามีส่วนร่วมแล้วน้อยใจไม่เข้าเื่เสียจริงๆ
“อยากทำก็ทำไปข้าไม่ห้ามเ้าแล้ว” ม่านหลงเหนื่อยที่จะพูดการเตรียมการสำหรับพิธีในตอนนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นแต่ม่านหลงก็ตรวจสอบไปได้หลายคนแล้วทว่าไม่มีใครที่ม่านหลงรู้สึกคุ้นเคยกับััเลยดังนั้นใครที่ม่านหลงรู้ว่าไม่ใช่เขาก็จะให้ไปทำอย่างอื่นส่วนใครที่เขายังไม่ได้ตรวจสอบม่านหลงก็จะเรียกตัวมาช่วยงาน
คนหนุ่มที่ตัวสูงกว่าเขาในพรรคก็มีอยู่หลายคนทีเดียวแน่นอนว่าตัดคนที่แต่งงานมีลูกออกไปเพราะคนกลุ่มนี้จะอยู่ที่เรือนในวันที่ร่างกายแปรปรวนแต่คนที่ยังไม่ได้ออกเรือนมีโอกาสมากที่จะออกมาเดินข้างนอกในวันนั้นส่วนหนึ่งเป็เพราะไม่มีภาระติดพันใดๆในอู่ตู๋บางคนก็ใช้โอกาสนี้ในการตัดตอนรวบตัวคนที่ตัวเองหมายตาถือเป็่ในการหาคู่ครองอีกแบบหนึ่งแม้ว่าประมุขจะไม่เห็นด้วยที่มีคนเอาโอกาสนี้มาใช้ในการหาคู่ครองแต่ทว่าไม่เคยห้ามเ้าเด็กพวกนี้ได้สักครั้งแล้วก็ต้องปล่อยเลยตามเลย
ดังนั้นก็จะเหลือคนหนุ่มที่ตัวสูงกว่าเขาอยู่ประมาณครึ่งหนึ่งของคนที่ตัวสูงทั้งหมดดังนั้นจึงใช้เวลาไม่มากในการตรวจสอบวันหนึ่งม่านหลงจะตรวจสอบแค่สองหรือสามคนเท่านั้นเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตว่าม่านหลงััตัวคนอื่นมากเกินไป
เป็ผู้าุโของพรรคจะทำอะไรก็ต้องระวังฐานะของตัวเองม่านหลงเบื่อหน่ายเื่นี้มากทีเดียว
หลังจากที่พยายามใช้แรงงานของตัวเองจนถึงประมาณหนึ่งในที่สุดม่านหลงก็หมดแรงทรุดตัวลงกลางพิธีในระหว่างที่กำลังฝึกซ้อมการร่ายรำอยู่
“ท่านม่านหลง!” คนสนิทรีบพุ่งตัวมาในทันทีเมื่อเห็นว่าม่านหลงล้มลงรองประมุขบีบนวดขมับตัวเองเล็กน้อยเพราะ่นี้เขารับหน้าที่เตรียมงานส่วนใหญ่จนบางวันก็นอนน้อยมากดังนั้นการร่ายรำที่ต้องมีจังหวะหมุนจึงทำให้เขาเวียนหัวทรงตัวไม่อยู่หล่นตุบลงบนพื้นอย่างเสียหลัก
“ไม่เป็ไรๆข้าแค่เวียนหัวนิดหน่อย” ถึงกระนั้นเ้าเด็กคนนี้ก็ไม่ฟังอุ้มม่านหลงไปนั่งพักดีๆก่อนจะเอายาหอมและน้ำมาให้ดื่มคนอื่นๆในพรรคเมื่อเห็นว่ารองประมุขเหนื่อยมากเกินไปก็ต่างเข้ามาปรนนิบัติพัดวีด้วยความเป็ห่วง
“พวกเ้านี่นะข้าบอกแล้วอย่างไรว่าไม่เป็ไร” ม่านหลงพูดอย่างเหนื่อยใจพวกหนุ่มๆแรงดีต่างเข้ามาช่วยนวดไหล่ให้ม่านหลงอย่างเอาใจ
“ไม่เป็ไรได้อย่างไรขอรับเมื่อครู่ล้มเข่ากระแทกด้วย”
“จะเป็แบบนั้นได้อย่างไร”
“เข่ากระแทกจริงๆนะขอรับ”ใครบางคนเลิกชุดของม่านหลงขึ้นทำให้รู้ว่าเข่าของม่านหลงมีรอยเล็กน้อยจากการกระแทกพื้นเมื่อครู่ถึงม่านหลงจะปฏิเสธแล้วว่าไม่เป็ไรแต่ทว่าเ้าเด็กพวกนี้ฟังเสียที่ไหน
“ต้องทายาแล้วประคบด้วยนะขอรับ”
“ทายาก็พอแล้วต้องประคบถึงที่ไหน” เ้าเด็กพวกนี้จะเกินไปแล้วนะคิดว่าเขาแก่ถึงเพียงนั้นเลยหรืออย่างไร
“ไม่ได้ขอรับเกิดท่านเป็อะไรไปจะทำอย่างไร”
“พวกเ้านี่ห่วงเกินไปแล้วข้าจะเป็อะไรไปได้อย่างไรกัน” ม่านหลงถอนหายใจ คนนวดก็นวดคนหายาก็หายา ภายในพริบตาทุกอย่างก็เข้าสู่ความวุ่นวายจนไม่มีใครสนใจที่จะเตรียมพิธีต่อ
เ้าเด็กพวกนี้นี่จะเอาเขาไปเทียบกับพิธีได้อย่างไร กลับไปเตรียมพิธีกันเดี๋ยวนี้เลยนะ!
เพราะสถานการณ์ที่วุ่นวายเมื่อครู่ทำให้ใครหลายคนเข้ามาััตัวของม่านหลงโดยไม่ได้ตั้งใจและทำให้ม่านหลงได้ตรวจสอบไปด้วย แต่น่าแปลกมากเมื่อครู่คนที่ล้อมตัวเขาอยู่มีไม่ต่ำกว่าสิบคนแล้วทั้งหมดก็เป็ผู้บรรเลงเครื่องดนตรีในพิธี แน่นอนว่าต้องตัวสูงกว่าเขาและร่างกายใหญ่กว่าเขาเพื่อที่จะสามารถบรรเลงดนตรีได้ตลอดหนึ่งชั่วยามอย่างไม่ติดขัดทั้งที่เป็แบบนั้นกลับไม่มีใครที่มีััเช่นที่คนคนนั้นมี
จะเป็ไปได้อย่างไรกัน ถึงคนในอู่ตู๋ที่สูงกว่าม่านหลงจะมีอยู่มากแต่ทว่าเมื่อครู่ก็เกิดการรุมล้อมเขาถึงขั้นวุ่นวายการแบ่งแยกััเพื่อตรวจสอบก็ไม่ได้ยุ่งยาก น่าแปลกที่ไม่เจอคนคนนั้นเลยััมือ ััร่างกาย ไม่ว่าจะตรวจสอบอย่างไรก็ไม่เจอชายผู้นั้นเลย
หรือว่าม่านหลงจะจำผิดไป? เป็ไปไม่ได้ ถึงความทรงจำเื่ความคิดของคนเราจะสั้นผ่านไปหนึ่งวันก็สามารถลืมเลือนได้แต่ทว่าความทรงจำของร่างกายนั้นจะไม่จดจำผิดพลาดอย่างเด็ดขาดโดยเฉพาะกับคนที่มีความสัมพันธ์ทางกายอย่างลึกซึ้ง
หมายความว่าอย่างไรกันหรือว่าจะไม่ใช่คนในพรรคอย่างที่เขาคิด
ไม่สิ เป็ไปไม่ได้คนนอกที่เข้ามาในอาณาเขตของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาตอาณาเขตพลังนั้นจะทำร้ายคนที่ก้าวผ่านเข้ามาและก่อให้เกิดความเ็ปทางร่างกายเป็อย่างมากอีกฝ่ายเข้ามาในอาณาเขตของเขาถึงสองครั้ง จะทนกับความเ็ปถึงขนาดนั้นได้อย่างไร
คนคนนั้นเป็ใครกันแน่
“ท่านม่านหลง? หรือว่าปวดหัวหรือขอรับ!” เมื่อเห็นว่าม่านหลงยกมือขึ้นกุมขมับโดยไม่รู้ตัวคนที่อยู่รอบๆก็พลันแตกตื่นขึ้นมารองประมุขชะงักแล้วถอนหายใจที่เ้าเด็กพวกนี้วิ่งไปหายาหาน้ำมาให้เขา
เมื่อไหร่เขาจะชินกับปฏิกิริยาที่เกินพอดีนี้ได้เสียทีกับประมุขของพวกเ้าพวกเ้าแตกตื่นกันแบบนี้บ้างไหม!
“พอได้แล้ว!ข้ายังไม่ตายเร็วๆนี้เสียหน่อยพวกเ้าหยุด!” ด้วยความที่เป็คนแก่คนเดียวของพรรคถึงกระนั้นม่านหลงก็ไม่สามารถหยุดความวุ่นวายพวกนี้ได้เพียงพริบตาเดียวม่านหลงก็ต้องมานอนอยู่บนแคร่ไม้ที่ปูด้วยฟูกนุ่มๆข้างๆเป็กำยานที่จุดเพื่อบรรเทาอาการปวดเมื่อยและความอ่อนล้าที่ขาก็มีคนคอยนวดเพื่อลดความปวดเมื่อย เขาเท้าคางมองการร่ายรำของสาวเล็กสาวน้อย่นี้อู่ตู๋จะปิดพรรคแต่ก็ยังคงติดต่อเื่ส่งมอบพิษให้กับถังเหมินไม่ขาดประมุขเยว่รู้ว่า่นี้อู่ตู๋จะยุ่งวุ่นวายเป็พิเศษจึงสั่งลดภารกิจลอบสังหารที่ต้องใช้พิษลงใน่นี้
ถึงแม้ว่าบางครั้งพวกเขาไม่ต้องใช้พิษก็สังหารเป้าหมายได้อย่างรวดเร็วเช่นเดิมก็ตาม
อย่าได้ประมาทฝีมือของคนจากถังเหมินไม่ว่าจะเล็กน้อยอย่างไรก็อย่าได้ประมาทแค่เดินผ่านกันเพียงชั่วพริบตานั่นอาจหมายถึง่เวลาสุดท้ายที่จะได้ดูโลก
การเตรียมพิธีบูชาป่าเขาเสร็จสิ้นในเวลาหนึ่งเดือนเมื่อวันพิธีมาถึงม่านหลงก็ตื่นั้แ่เช้ามืดเพื่อมาแต่งตัวสำหรับพิธีในวันนี้เหล่าคนสนิทต่างมาช่วยม่านหลงสวมชุดสำหรับพิธีเป็ชุดสีม่วงที่ปักด้วยไหมสีทองเป็รูปสลักพญางูแฝดสวมเครื่องประดับเงินและเครื่องศีรษะเงินยามที่ก้าวเดินจะได้ยินเสียงของเครื่องเงินกระทบกันดังก้องกังวานริมฝีปากแต่งแต้มด้วยสีชาดทำให้ดูมีสีสัน ที่ข้อเท้าสวมกำไลสีเงินไม่สวมรองเท้าม่านหลงยืนมองตัวเองในกระจกทั้งๆที่ก่อนหน้านี้อวี๋เหมาฉาก็แต่งกายแบบนี้ในวันพิธีแต่พอม่านหลงมาแต่งแบบนี้แล้วกลับดูแตกต่างจากอวี๋เหมาฉาโดยสิ้นเชิง
“ประมุขแต่งแล้วดูทนงค์องอาจทว่ารองประมุขแต่งกลับดูงดงามอรชร กำลังคิดแบบนี้อยู่หรือขอรับ” คนสนิทที่ยืนอยู่ด้านหลังเอ่ยทันความคิดของคนที่ยืนอยู่หน้ากระจกม่านหลงเลยเหลือบมองอีกฝ่ายจากกระจก งดงามอรชรนั่นมาจากไหน
“ข้าไม่เห็นว่าตัวเองจะดูงดงามอรชรอย่างที่เ้าว่า”เห็นเขาเป็สาวน้อยร่างบางหรืออย่างไรถึงได้เปรียบเทียบเขาแบบนั้น
“ก็ตัวแค่นี้จะไม่อรชรได้อย่างไรขอรับ”อะไรที่ว่าตัวแค่นี้
“เปรียบเทียบข้าอย่างกับสาววัยแรกรุ่น”
“ดูไกลๆก็เหมือนนะขอรับ”
“เ้านี่!” ม่านหลงหันขวับไปจะไปตีคนที่อยู่ด้านหลังแต่เพราะชุดที่ใส่ทำให้เคลื่อนไหวไม่สะดวกทำให้เขาเกือบล้มหากไม่ได้คนสนิทพุ่งตัวเข้ามาคว้าเอาไว้ได้ทัน
“ท่านม่านหลง!อย่าขยับสิขอรับ!”
“ใครใช้ให้เ้ากวนอารมณ์ข้า!”
“เครื่องประดับเกี่ยวแขนข้าแล้ว!”
“ก็ปล่อยข้าสิ!”
“ท่านอย่าขยับ!”
“โอ๊ยๆ!” คนที่อยู่ด้านนอกมองหน้ากันแล้วหัวเราะเล็กน้อยรองประมุขกับคนสนิทมักจะเป็แบบนี้อยู่เป็ประจำหากวันไหนไม่ทะเลาะกันวันนั้นคงใช้ชีวิตได้ไม่ราบรื่น
“ท่านม่านหลงลานพิธีเตรียมพร้อมแล้วเ้าค่ะ” ภรรยาของคนสนิทมาช่วยแกะเครื่องประดับที่เกี่ยวติดแขนของสามีก่อนจะประคองรองประมุขเอาไว้พร้อมทั้งจัดชุดให้ม่านหลงจึงได้โอกาสนี้เอ่ยขึ้นมาบ้าง
“ภรรยาเ้าดีปานนี้แล้วดูเ้าสิ!”
“คนดีต้องคู่กับสาวงาม!”
“กล้าพูด”
“อย่างน้อยก็มีคนดูแลปรนนิบัติเมื่อกลับถึงเรือนไม่เหมือนท่านที่ต้องอยู่คนเดียว”
“คนเดียวก็อยู่ได้”
“รีบแต่งงานสักทีสิขอรับท่านไม่เบื่อที่ต้องเห็นหน้าข้าทุกวันหรือไง”
“ข้าบอกเ้าแล้วว่าไม่ต้องมาเ้าอยากมาของเ้าเอง” ม่านหลงพูดไปตั้งหลายหนแล้วว่าเขาไม่้าให้ใครมาดูแลรับใช้แล้วเอาคนที่เฝ้ายามอยู่ออกไปเสียด้วย!
“ก็ท่านไม่มีคนดูแลนี่ขอรับ!”
“ข้าบอกแล้วว่าข้าดูแลตัวเองได้เอาคนที่เฝ้ายามอยู่ข้างนอกออกไปด้วย!”
“ไม่ได้!พวกเขาต้องอยู่ดูแลท่านที่นี่!”
“เ้าเด็กนี่!” หากผู้หญิงเพียงคนเดียวที่อยู่ตอนนี้ไม่ช่วยห้ามเอาไว้พิธีคงได้ล่าช้าเป็แน่
“ท่านม่านหลง ท่านพี่พักเื่นี้กันเอาไว้ก่อนแล้วไปที่ลานพิธีกันเถอะเ้าค่ะ ทุกคนรอกันแย่แล้ว”นางพยายามห้ามทั้งสองคนเพราะตอนนี้ใกล้ถึงเวลาทำพิธีบูชาป่าเขาแล้วม่านหลงคาดโทษคนที่ให้คนมาเฝ้ายามเอาไว้ก่อนจะเดินออกไปจากเรือนโดยมีเ้าเด็กจอมวุ่นวายนี่เป็คนเดินประคอง
พิธีเริ่มต้นโดยการร่ายรำไปรอบๆอู่ตู๋และนำของสำหรับพิธีทั้งหมดมุ่งไปยังกลางป่าที่จะมีน้ำตกขนาดใหญ่ตั้งอยู่แม้ว่าภายในป่าจะมีน้ำตกอยู่หลายแห่งแต่จะมีเพียงแห่งนี้เท่านั้นที่ไม่ว่าใครก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาที่นั่นอู่ตู๋จะนำของบูชาไปถวายเทพป่าเทพเขา มีทั้งของกิน ของสวยงามเครื่องเงินเครื่องทอง เสื้อผ้าที่ตัดเย็บอย่างประณีตคนภายนอกลือกันว่าที่น้ำตกแห่งนี้มีสมบัติมากมายที่ประมาณค่าไม่ได้อยู่ที่มันประมาณค่าไม่ได้เพราะที่นี่มีสมบัติอยู่จริงๆนั่นคือของที่คนในพรรคนำมาบูชานั่นเอง
ม่านหลงเคยถามกับอวี๋เหมาฉาว่าเพราะอะไรจะต้องบูชาเทพป่าเทพเขาด้วยของมีค่าพวกนี้อวี๋เหมาฉาหัวเราะแล้วบอกของมีค่าพวกนั้นจะใช่ของเทพป่าเทพเขาเสียที่ไหนพิธีบูชาป่าเขามีแค่การร่ายรำและถวายของกินเท่านั้นสาเหตุที่เพิ่มการบูชาของมีค่าพวกนั้นเพราะในอนาคตไม่รู้ว่าจะมีสิ่งใดเกิดขึ้นบ้างอาจจะเกิดเื่ที่ว่าอู่ตู๋ถูกโจมตีถูกทำลายขึ้นมาเมื่อถึงตอนนั้นหากอู่ตู๋ถูกทำลายไปแล้ว คนที่รอดชีวิตจะทำเช่นไรดังนั้นสมบัติที่นำมาบูชาพวกนี้คือทรัพย์สินในอนาคตที่จะเก็บไว้ให้คนรุ่นหลานได้มีกินมีใช้เื่ที่ว่าอู่ตู๋จะถูกทำลายจริงหรือไม่นั่นไม่มีคนรู้ แต่ทว่าก็ไม่ควรประมาทดังนั้นจึงได้มีการสะสมสมบัติเอาไว้เพื่อไว้ใช้ในอนาคต
ถึงจะเป็ประมุขที่ชอบทำอะไรตามใจตัวเองแต่ทว่าก็ยังคิดถึงคนในพรรคนี่คงเป็อีกสาเหตุที่ม่านหลงไม่ได้ติดต่อกลับไปที่ถังเหมินและอยู่ช่วยเหลืออวี๋เหมาฉาที่นี่
ตอนนี้สมบัติที่สะสมอยู่ที่น้ำตกมีมากมายนับไม่ถ้วนและมากพอที่จะสร้างอู่ตู๋ขึ้นมาได้อีกครั้งหากอู่ตู๋ถูกทำลายแต่วันนั้นจะมาถึงเมื่อไหร่นั้นก็ไม่มีใครรู้และสมบัติพวกนี้คงจะยังถูกเก็บเอาไว้โดยที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้นำมันออกมาใช้
แต่วันนั้นม่านหลงคงจะไม่อยู่แล้ว
ทุกวันนี้ชิงหลงสงบสุขดีทั้งยังมีจักรพรรดิที่เป็ที่รักของประชาชนการที่จะมีพรรคใดพรรคหนึ่งถูกทำลายจึงเป็ไปไม่ได้เลย
เว้นแต่ว่าฝ่าาจะทรงมีราชโองการให้ทำลายพรรคทั้งแปดทิ้งเสีย
แต่ก็ต้องเป็ฝ่าาที่หวั่นเกรงในอำนาจของแปดพรรคและไม่สามารถควบคุมทั้งแปดพรรคเอาไว้ได้ทั้งแปดพรรคเองก็ต้องระวังไม่ให้ตนทำอะไรที่เกินควรต่างคนต่างปฏิบัติให้เหมาะสมกับอำนาจที่มีเพื่อที่จะประคับประคองกันให้อยู่รอดไปด้วยกัน
เสียงบรรเลงเพลงประโคมกึกก้องเมื่อพวกเขามาถึงที่น้ำตกเหล่าคนในพรรคต่างนำของบูชาไปวางยังจุดที่กำหนดเอาไว้ม่านหลงใช้ลมปราณในการเดินบนพื้นน้ำเงยหน้ามองน้ำตกที่มีกระแสน้ำที่รุนแรงตกลงมาจนเห็นสายรุ้งที่ซ่อนอยู่ในละอองน้ำค่อยๆย่างก้าวไปตามจังหวะเพลงเพื่อร่ายรำถวายเป็ของบูชาให้แก่เทพป่าเทพเขา
ก่อนหน้านี้ที่เขาซักซ้อมมาเขากลัวว่าตัวเองอาจจะพลาดแต่เมื่อได้ลองร่ายรำโดยมีสายน้ำอยู่เบื้องล่างแบบนี้ม่านหลงก็รู้สึกดีจังหวะที่ร่ายรำก็งดงามไม่มีผิดเพี้ยนดวงตาสีม่วงดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้งยามเมื่อร่ายรำสายพลังแห่งลมปราณเส้นเล็กๆหมุนวนไปรอบกายคนในพรรคค่อยๆนำทองคำที่อยู่ในหีบลอยลงแม่น้ำ ทองคำที่มีน้ำหนักมากค่อยๆจมตัวลงเมื่อมาถึงจังหวะสุดท้ายของการร่ายรำม่านหลงก็ใช้ลมปราณที่สะสมตลอดการร่ายรำขับเคลื่อนสายน้ำให้ไหลแรงขึ้นเพื่อพัดพาทองคำเ่าั้ให้ลอยไปทั่วผืนป่าแม้จะไม่ใช่่ฤดูน้ำหลากแต่สายน้ำที่เชื่อมต่อกับน้ำตกแห่งนี้ทั้งหมดจะไหลแรงขึ้นส่งต่อทองคำเ่าั้ให้แก่ผู้ที่ยากไร้
สายน้ำค่อยๆกลับมาเงียบสงบและไหลอย่างเป็ธรรมชาติอีกครั้งเมื่อพิธีเสร็จสิ้นม่านหลงเดินกลับมายังฝั่งก่อนที่จะถอนหายใจ คนสนิทจึงเอ่ยเย้า
“เหนื่อยหรือขอรับ?”
“นิดหน่อย”
“นั่นเพราะท่านแก่แล้ว”หลังจากนั้นจึงเป็พิธีชำแหละร่างคนสนิทของรองประมุข โดยมีคนอื่นๆช่วยเหลือในการจับตัวคนสนิทมาให้รองประมุขชำแหละ
627
![กุหลาบสีน้ำเงิน [ An impossible love ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699935822_14358791.webp)
![[จบ] ย้อนเวลามาเป็นภรรยาท่านนายพลสุดโหดในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592751_30172502.webp)
