“ ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก เขาเป็ลูกของฉัน ฉันรักเขามากเหลือเกิน”
คุณชนิกาบอกเหมือนรำพึง น้ำตาล้นออกมาคลอตา ทำให้ฐิตาภานึกโมโหผู้ชายคนนั้นที่ช่างทำให้คนเป็แม่ทุกข์ใจได้ถึงเพียงนี้ หญิงสาวมองผู้สูงวัยกว่าด้วยความเห็นใจ
“ถ้างั้นตอนนี้ท่านหยุดคิดเื่เครียดๆนี้ก่อนนะค่ะ ทำใจให้ว่างๆหรือจะหลับไปเลยก็ได้ สักพัก ตื่นขึ้นมาก็จะรู้สึกดีขึ้นเองค่ะ”
หญิงสาวแนะนำอย่างกระตือรือร้น เพื่อที่จะดึงท่านให้ออกมาจากความทุกข์ใจเวลานี้ และมันก็ทำให้คุณชนิกายิ้มออกมาได้เล็กน้อย
“ถ้าลูกชายของฉันนิสัยดีได้สักครึ่งหนึ่งของเธอก็คงดีสิน่ะ ฉันคงมีความสุขมาก ปีนี้เธออายุเท่าไหร่แล้วนะฐิตา”
“ ยี่สิบห้าค่ะ”
“ ดูสิ เขาแก่กว่าเธอตั้งหกเจ็ดปี แต่ยังเอาสาระอะไรไม่ได้อย่างเธอเลย”
คุณชนิกากล่าวอย่างรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง
“ เอ่อ ฐิตา ฉันนึกออกแล้วว่าควรจะทำอย่างไรกับตากันต์ดี”
“ ทำยังไงค่ะ”
หญิงสาวถามพร้อมกับยิ้มให้กำลังใจ
“ฉันจะให้เธอไปเป็ผู้จัดการส่วนตัวคอยควบคุมความประพฤติของตากันต์”
ฟังคำตอบ หญิงสาวถึงแก่หุบยิ้มฉับ
“ ท่านว่าอะไรน่ะค่ะ”
“ ช่วยฉันหน่อยเถอะนะฐิตา ฉันมองไม่เห็นใครแล้วที่จะเหมาะสมกับงานนี้เท่าเธอ”
“แต่ฐิตาไม่คิดว่าตัวเองจะทำงานี้ได้หรอกค่ะ”
หญิงสาวตอบไปอย่างที่ใจคิด เมื่อนึกถึงท่าทางหยิ่งยโสและเห็นผู้หญิงเป็เพียงของเล่นของผู้ชายคนนั้นแล้ว เธอก็คิดว่าตัวเองคงไปทนอยู่ใกล้ๆเขาไม่ได้แน่
“ ทำไมละฐิตา เธอเป็คนจริงจังเด็ดขาด และมีความคิดความอ่านที่เป็ผู้ใหญ่เกินวัยมาก แม้ฉันเองบางครั้งยังต้องฟังเธอ ฉันคิดว่าเธอนี่แหละที่เหมาะกับงานนี้ที่สุด น่ะ..ฐิตาภา ฉันขอร้อง”
คุณชนิกายังไม่ละความตั้งใจ
“ ท่านอย่าทำให้ฐิตาลำบากใจสิค่ะ”
“ นึกว่าเห็นใจคนแก่เถอะนะฐิตา”
คุณชนิกาเล่นไม้นี้ ทำให้ฐิตาภายิ่งอึดอัด ท่านเอื้อมมือมาจับมือหญิงสาวไปบีบเบาๆอย่างขอร้อง ฐิตาภานึกไปถึงตอนที่แม่ป่วยหนักต้องเข้าไปรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเกือบเดือนต้องเสียค่ารักษาเป็เงินจำนวนมาก ซึ่งเกินกำลังที่เธอจะหามาได้โดยที่ไม่เป็หนี้เป็สิน ก็ได้คุณชนิกานี่แหละที่ช่วยเหลือรับผิดชอบค่าใช้จ่ายใน่นั้นไปทั้งหมดโดยไม่คิดเอาคืน ซึ่งฐิตาภาถือเป็บุญคุณที่ต้องหาทางตอบแทนแล้วตอนนี้ที่เห็นท่านมีทุกข์ เธอจะยังนิ่งเฉยอยู่ได้อย่างไร
“ ถ้าหากรับปากแล้ว ฐิตาจะต้องทำอะไรบ้างค่ะ”
แต่หญิงสาวก็ยังไม่กล้ารับปากไปเลยซะทีเดียว
“ทำอะไรยังไงก็ได้ให้เขาทำตัวให้ดีขึ้นกว่านี้ ไม่ต้องมีข่าวไม่ดีออกมาทางหน้าหนังสือพิมพ์ไม่เว้นแต่ละวันอย่างนี้ และถ้าเป็ไปได้ฉันก็อยากให้เขาเข้ามาทำงานที่บริษัทด้วย เพื่อที่ฉันจะได้พักบ้าง ฉันแก่แล้วนะฐิตา ฉันเหนื่อย”
ฐิตาภาฟังแล้วก็รู้สึกหนักอึ้งในอก นั้นมันไม่ใช่งานง่ายๆเลย
“ฉันก็รู้นะฐิตาว่ามันเป็เื่ที่ยากเกินไป เอาเป็ว่าฉันจะไม่พยายามหวังผลของมันมากนักให้เธอต้องลำบากใจ และให้เธอนึกเสียว่าทำเพื่อฉัน”
“ ก็ได้ค่ะท่านประธาน ฐิตาจะลองพยายามดู”
หญิงสาวตัดสินใจในที่สุด
“ ขอบใจมากฐิตา ฉันจะเพิ่มเงินเดือนให้เธออีกเท่าตัวเลย โบนัสพิเศษอีกต่างหาก”
คุณชนิการีบบอกออกมาพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความหวัง
“ อย่าให้ถึงขนาดนั้นเลยค่ะท่าน ฐิตาขอรับอยู่เท่าเดิมดีกว่า”
“ ไม่ได้หรอก ฉันไม่อยากเอาเปรียบเธอ เพราะฉันเชื่อว่างานมันต้องหนักขึ้นกว่าที่เธอเคยทำแน่ เธอต้องมาพักอยู่ที่บ้านของฉันและคอยตามควบคุมพฤติกรรมของตากันต์ไปทุกฝีก้าว เพื่อไม่ให้เขาไปทำอะไรที่เหลวไหลอีก”
ฐิตาภาถึงกับอ้าปากค้างตาปริบๆเมื่อได้ฟังเงื่อนไขของงานที่จะต้องทำ เป็ครู่กว่าจะหลุดคำพูดออกมาได้
“ ต้องทำถึงขนาดนั้นเลยหรือค่ะ”
“ ฉันเห็นว่าควรต้องทำอย่างนั้น ไม่อย่างมันก็ไม่มีประโยชน์”
1K
![แด่รักและคำสาป[มีE-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1704269535_68898629.webp)
