"ท่านแม่ ท่านแม่ข้าวางแผนจัดการนางอี้เหม่ยกันคนโง่นั้นเหตุใดเป็นข้าไปได้ กรี๊ด กรี๊ด"นางกรี๊ดร้องทุบข้าวของไปทั่วเรือน เหล่าสาวใช้ต่างหวดกลัวพากันก้มหน้าหลบ มีเพียงเซียงหลี่เท่านั้นที่ยังมีรอยยิ้มในดวงตานาง
"แล้วเจ้าจะให้ข้าทำเยี่ยงไร ตอนนี้ข้าก็เครียด เรื่องของเจ้าหลุดออกไปนอกจวนแล้ว"เฟยหลี่นางก็กำลังเคร่งเครียด กำมือแน่นตาแดงก้ำ
"กรี๊ดกรี๊ด"อี้เหลียนกรี๊ดร้อง นางเกลียดมันเกลียดอี้เหม่ย เกลียดคนโง่นั้น เกลียด เกลียด
"ตอนนี้จวนตระกูลจะตบแต่งเจ้าไปเป็นฮูหยินรอง"เมื่อได้ยินคำว่า ฮูหยินรอง นางก็กรี๊ดร้องโยนข้าวของ
"กรี๊ดฮูหยินรองหรือ เหตุใดก็ต้องไปเป็นฮูหยินรองด้วย กรี๊ด"นางสมควรแต่งออกไปอย่างยิ่งใหญ่เป็นภรรยาเอกสิ นางไม่อยากเป็นเหมือนมารดาตน
"เจ้าจะทำไรได้อีก ถ้าหากเจ้าไม่แต่งตอนนี้ก็ไม่มีผู้ใดอยากตบแต่งตัวเจ้าแล้ว"นางมองบุตรีที่คลั่ง ก่อนสูดลมหายใจเข้า
"กรี๊ดข้าไม่ยอม ข้าไม่ยอม"นางอาละวาดก่อนที่จะจับจอกน้ำฟาดลงบนหัวสาวใช้ เฟยหลี่นางเพียงขมวดคิ้วท่ามกลางเสียงกรี๊ดร้องของสาวใช้
"เจ้าได้แต่งเป็นฮูหยินรอง แต่นั้นก็เป็นบุตรสกุลเฉียวก็เป็นตระกูลขุนนาง ในสายตาของพวกขุนนางพวกเราตระกูลพ่อค้าก็เป็นเพียงชนชั้นต่ำ"นางถอนใจออกมา มองดูบุตรสาวที่หยุดนิ่ง
"แต่ข้าเป็นถึงน้องสาวของพี่สามนะ พี่สามเองก็เป็นขุนนางตำแหน่งท่านเสนาบดีเลยนะเจ้าคะ"นางได้แต่ยิ้มกล้ำกลืนรอยยิ้มบิดเบี้ยว
"เฮ้อ แต่ข้ากับเขามีเรื่องคลางแคลงกันอยู่ ได้แต่งเป็นฮูหยินรองก็เต็มทนแล้วหรือเจ้าอยากเป็นอนุกัน"นางเองก็ทำอะไรไม่ได้ ร่ำรวยไปแต่ไม่มีอำนาจ อี้เหลียนนางหยุดมองมารดาก่อนรีบพุ่งไปกอดแล้วร้องไห้
"ท่านแม่ ท่านแม่ ท่านต้องแก้แค้นให้ข้านะ ข้าอยากให้พวกมันตาย ข้าอยากให้พวกมันตาย"นางเอาแต่ร้องห่มร้องไห้พึมพำ
"เจ้าไม่ห่วงเรื่องนั้น ข้าจะจัดการเรื่องนั้น"ในสายตานางเย็นชา
ตอนนี้ทั่วทั้งจวนกำลังวิ่งวุ่น ที่จวนกำลังประดับประดาด้วยสีแดง งานแต่งนั้นจัดอย่างรีบเร่ง ฟ่านเว่ยกำลังรองานเลี้ยงอยู่ เพราะอาหารในเรือนนั้นรสชาติแย่เกิน เขาเฝ้ารอจนถึงวันงาน
ในงานค่อนข้างเร่งรีบส่งตัวเจ้าสาว ทำพิธีเสร็จเรียบร้อย ก่อนที่เขาจะกลับเรือนทันได้สายตาเย็นอาฆาตของเฟยหลี่ เขาหันหลังกระตุกยิ้มเดินจากไป
บริเวณรอบเรือนที่ทรุดโทรมเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมเท่านั้น ฟ่านเว่ยที่หลับอยู่ขนแพยาวขยับก่อนที่จะเปิดเปลือกตาขึ้น เหยียดปลายเท้าออกมาเหยียบลงพื้น หรี่ตาเย็นออกมา
เสียงฝีเท้าจำนวนมากล้อมรอบเรือน ชายชุดดำเข้ามาประชิดเรือนในมือถือดาบ ชายชุดดำคนหนึ่งเดินไปที่บานหน้าต่างก่อนที่จะค่อยๆกระโดดเข้าไปทางหน้าต่าง เหล่านักฆ่าในชุดดำต่างเฝ้ามอง ก็อีแค่ผู้ชายที่หนึ่งเท่านั้นไม่จำเป็นต้องไปยกขโยง คนเดียวก็เหลือเฝือเฟือ บานประตูพังเปิดออกพร้อมบางอย่างลอยออกมา
ตุบ
สิ่งนั้นกลิ้งหมุนไปหล่นที่ขาของนักฆ่าคนหนึ่ง เขาก้มลงหยิบก่อนสิ่งนั้น ทำเอาหัวใจเขากระตุกโยนสิ่งนั้นทิ้ง นักฆ่าคนอื่นเพ่งเล่งในความความก็ต่างเบิกตาโต นั้นคือศีรษะมนุษย์
พวกเขารีบชักดาบออกหันไปทางประตูก่อนที่จะรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ความหนาวเย็นกัดกินถึงไปถึงกระดูก
"ฮา ฮา อะไรกันเนี่ย ข้าแค่พูดประชดประชัน แต่นี้นางถึงกับส่งนักฆ่ามาหาข้าเชียว"เสียงฟ่านเว่ยดังขึ้นจากด้านหลังพวกนักฆ่า นักฆ่ารีบหันไปเจอกับชายหนุ่มรูปงามชุดนอนสีขาวเลอะไปด้วยคราบเลือด ใบหน้านั้นยิ้มแย้ม
นักฆ่าชุดดำต่างมองหน้ากันก่อนส่งสัญญาณให้กัน นักฆ่ารีบวิ่งเข้าใกล้ฟ่านเว่ยก่อนยกดาบขึ้น ฟ่านเว่ยเตะขานักฆ่าให้ล้มลงก่อนยกมือขึ้นแย่งดาบในมือนั้นปาดคอเลือดสดๆ สาดกระจายไปบนฟ้าสาดลงบนชุดสีขาวที่เรอะเลือดอยู่แล้วยิ่งย้อมมันให้แดงฉาด
นักฆ่ารีบวิ่งเข้ามาเพื่อจะแทงฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยดีดก้อนหินทะลุขานักฆ่า ก่อนที่ฟ่านเว่ยจะฟันคอนั้นขาดกระเด็น เขารีบวิ่งใส่ชายชุดดำคอลำคอที่ปกปิดนั้นเศษชิ้นเนื้อติดตามปากเขา เขาแสยะยิ้มออกมา นักฆ่าเห็นเช่นนั้นก็ต่างเดินถอยออกห่าง
ตอนนี้เลือดในกายพลุ่งพล่าน เขารู้สึกหิวกระหายอย่างรุนแรง ดวงตาดำคู่นั้นเริ่มเปรอะเป็นสีแดง ดาบในมือนั้นสั่นไปหมด เขาเลียริมฝีปากที่มีเลือดติดอยู่ ในสายตาของเขาพวกมันก็แค่เศษชิ้นเนื้อ
นักฆ่าต่างหวาดผวาราวกับกำลังจ้องปีศาจที่หลุดออกมา ในใจบอกให้พวกเขาหนีไปซะ นี้คือคนโง่ในจวนสกุลอี้งั้นหรือ เหตุใดถึงน่ากลัวเช่นนี้ ขาของพวกเขากำลังจะขยับ
ฟ่านเว่ยรีบวิ่งเข้าไปประชิดก่อนใช้ดาบนั้นฟันคอขาดในพริบตาเขาวิ่งไล่ทีละคนทีละคน ส่วนที่เหลือต่างพากันวิ่งกรู่ออกไป ทันใดนั้นก็มีบางอย่างพุ่งเข้ามาแทงเขา นักฆ่าเห็นต่างตกใจชายหนุ่มหล่อเหลาในชุดสีม่วง
"ห้ามก้าวเข้ามา ใครก้าวเข้ามาตาย"ซุนหงขีดเส้นก่อนส่งสายตาเย็น นักฆ่าต่างกลัวหันมองหน้ากันก่อนที่ฟ่านเว่ยจะประชิดถึงตัว เขาค่อยๆหยุดนิ่งแล้วหุบยิ้มลง ความบ้าคลั่งกำลังจะระเบิดอีกครั้งกลิ่นคาวเลือดตอนนี้อลวนไปทั่วร่างของเขา ชุดนอนสีขาวตอนนี้ถูกย้อมเป็นสีแดงอย่างสมบรูณ์
ตอนนี้นักฆ่าจากยี่สิบกว่าเหลือเพียงสองคน ฟ่านเว่ยถีบผู้หนึ่งล้มลงก่อนที่จะใช้ดาบนั้นกรีดตรงอก เสียงกรี๊ดร้องนั้นดังขึ้นมันกลับกระตุ้นอารมณ์ของฟ่านเว่ย เขาควักหัวใจนั้นออกมาก่อนที่จะสบตานักฆ่าอีกคนที่หวาดผวาจนล้มลง กลิ่นอายที่เย็นยะเยือกดวงตาสีแดงของฟ่านเว่ยในตอนนี้จุดประกายโหดเหี้ยมอำมหิต
เสียงของนกร้องในเช้าตรู่ที่สดใส เฟยหลี่นางตื่นนอนขึ้นมาอย่างอารมณ์ ล้างหน้าล้างตาแต่งตัวในดวงตาของนางยิ้ม รอยยิ้มแสดงถึงความพึงพอใจ
ถึงเวลาทานอาหารเช้านางริ้มรสชาติอาหารสุดแสนจะโอชะ วันนี้ยิ่งอร่อยเป็นพิเศษอย่างกับหยุดปากนั้นไม่ได้ มื้อนี้นางทานอาหารเยอะกว่าปกติ นางเช็ดริมฝีปากนั้นยกยิ้มพอใจ
"วันก่อนข้าพึ่งนึกได้ว่าได้หยกชิ้นดีมา เจ้านำมันไปส่งให้ฮูหยินสามเสียหน่อย"นางว่าก่อนหยิบหยกขึ้นมา ยกยิ้มพอใจ สาวใช้รีบรับคำก่อนเดินออกไป
นางเดินไปที่ศาลานั่งชมทิวทัศน์ก่อนที่จะเห็นสาวใช้เดินกลับมาอย่างสงบ นางเลิกคิ้วขึ้น
"นายหญิงรองเจ้าคะ ฮูหยินสามได้กล่าวคำขอบคุณมาเจ้าค่ะ"เมื่อได้ยินเช่นนั้นเฟยหลี่ก็ขมวดคิ้ว เป็นไปไม่ได้นางกำมือแน่นเล็กในมือจิบเข้าไป สาวใช้เห็นก็ดูเป็นกังวล ก่อนเฟยหลี่จะบอกปัดไป
"เมื่อกี้นี้ฮูหยินสามดูเหมือนจะไม่สบาย ฮูหยินสามกล่าวเมื่อคืนเขานั่งที่สวนศาลาทั้งคืนก่อนที่จะกลับเจ้าค่ะ"เฟยหลี่เม้มปากถึงดวงของคนโง่นั้น
มันช่างโชคดีเสีย
ตอนเย็นฟ่านเว่ยเดินออกไปได้ข่าวจากซุนหงว่าเฟยหลี่ นางจะออกมารับสำรับที่สวน เขาละอยากสร้างความบันเทิงให้กับนางตอบแทนที่นางส่งของขวัญให้เขาเมื่อคืนนี้
ในสวนยั้นเฟยหลี่กำลังรับประทานอาหารเย็นอยู่ ในวันนี้นางรู้สึกว่าความอยากอาหารของนางกระตือรือร้นสุดๆ รสชาติในวันนี้อร่อยถูกปากนางกว่าปกติ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงให้นางหยุดชะงัก
"อาโยว ป้ารอง เว่ยขอคารวะ ฮิ ฮิ "เสียงฟ่านเว่ยกำลังกลั้นขำ เดินพลิ้วมา เฟยหลี่เงยหน้าขึ้นเห็นฟ่านเว่ยนางก็หยุดทานลง เช็ดริมฝีปาก
"ลูกสะใภ้นี้เอง ยกสำรับมาให้ลูกสะใภ้"นางสั่งไปแต่ไม่คิดที่จะทานแล้ว เสียอารมณ์ ฟ่านเว่ยกระพริบตาปริบๆก่อนที่หัวเราะออกมา
"ไม่ต้องไม่ต้อง ข้าทานแล้ว"เขาโบกมือ เห็นท่าทางนหยุดทานก็กล่าวขึ้น
"ป้ารองรังเกียจข้าหรือเปล่า พอข้ามาท่านถึงหยุดกิน"ฟ่านเว่ยใช้พัดปิดปาก แสร้งขมวดคิ้วเศร้าก่อนกระตุกปาก
"ลูกสะใภ้คิดมากเกินไปแล้ว ข้าอิ่มแล้ว"สิ้นเสียงนาง หึ ยิ่งกว่ารังเกียจเสียอีก ฟ่ายเว่ยก็เลิกขึ้นก่อนไปในจานอาหาร
"โอ้ว ดูอาหารพวกนี้สิปกติข้าไม่เคยมาก่อนเลย"ฟ่านเว่ยทำตาโต อุทานขึ้น หยิบตะเกียบขึ้นเขี่ยๆอาหารในถ้วยน้ำซุปนั้น เฟยหลี่ยิ้มเหยียดหยาม ไอคนชั้นต่ำ
"เอ๊ะ"อยู่ๆฟ่านเว่ยก็หยุดมือลงนิ่งค้างก่อนสายตาจะมองขึ้นมองหน้า เฟยหลี่เห็นเช่นนั้นนางก็มึนงงในสายตานั้นก่อนมองตาม นางเห็นบางสิ่งก่อนขมวดคิ้ว
ฟ่านเว่ยที่นิ่งค้างมองนาง เริ่มมือสั่น ปากเดี่ยวอ้าเดี่ยวหุบ ก่อนที่เขาจะโยนตะเกียบขึ้น ลุกขึ้นวิ่งร้องลั่น ทำเอานางตกใจจนสะดุด
"กินคนแล้ว กินคนแล้ว ป้ารองกินคน กินคนแล้ว"ฟ่านเว่ยวิ่งไปตะโกนลั่นไปมากรี๊ดร้อง เขาวิ่งไปทั่วจวนผู้คนที่ผ่านมาต่างตกใจกับที่เห็น เฟยหลี่ที่ได้ยินนางก็ตกใจ ก่อนจ้องมองสิ่งนั้นดีๆ
นางแทบทรุดลง ขาสั่นในกระดูกนางหนาวไปหมด นางกุมท้องตนก่อนที่จะพุ่งเศษอาหารออก เสียงถ้วมชามแตกตกลงพื้น พวกบ่าวที่ตามเสียงมาเห็นสภาพนางอาเจียน ก่อนที่บ่าวคนหนึ่งจะเห็นบางสิ่งในอาหาร นิ้วมือ ลิ้น เศษฟันที่ตกพื้น พ่าวบ่าวต่างตกตะลึงก่อนที่จะพากันอาเจียนออกมา---------ตอนที่ 17 ลงตอน 5 ทุ่มวันนี้นะ
2K
