เจียงตั่วตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย“แต่ง”
ต่อให้ิชุนนีจะอาการไม่หนักเขาก็ยังยืนยันคำเดิมหรือต่อให้ิชุนนีจะอาการหนัก เขาก็จะรับผิดชอบกับการกระทำของตัวเองและจะไม่คิดหนีไปไหนแน่นอน!
“ไว้เราหาเวลาพาคุณป้าไปที่โรงพยาบาลในเขตตลาดดูว่าพอรักษาได้ไหม”
รักษา...
ิจูรู้ดีว่าอาการป่วยทางจิตของิชุนนีนั้นรักษาได้ยากมาก
ตอนที่ป้าถูกรับกลับมาใหม่ๆอาการป่วยทางจิตของเธอรุนแรงมาก ในสองปีนี้ไม่มีสิ่งกระตุ้นจากภายนอกมากระทบอาการจึงดีขึ้นบ้าง อย่างน้อยก็ไม่ทำร้ายตัวเองหรือคนอื่นไปทั่วแล้ว
ในยุคนี้สภาพทางการแพทย์ยังไม่พัฒนา โรงพยาบาลในเขตตลาดก็ไม่มีเครื่องสแกน CTเธอทำได้เพียงเฝ้าสังเกตอาการต่อไปเรื่อยๆดูว่ามีโอกาสที่จะรักษาให้หายได้หรือไม่
แต่ความปรารถนาดีนี้ของเจียงตั่วิจูรู้สึกซาบซึ้งจากใจ
เธอมองเขาจากนั้นส่งยิ้มหวานบางๆ ให้ “เจียงตั่วคุณใจดีจริงๆ”
เจียงตั่วที่อยู่ๆก็ได้รับคำชมกะทันหันเงียบไป “...”
เธอยิ้มอีกแล้ว!
การพบกันในวันนี้ที่ผ่านมาเธอช่าง...
อ่อนเยาว์น่ารักในบางครั้งบางคราวก็ฉลาดมีไหวพริบ และบางครั้งก็ดุดันเ้าเล่ห์
สรุปคืออารมณ์ของเธอเปลี่ยนแปลงไปมาจนไม่อาจคาดเดาได้ ผู้หญิงทุกคนเป็แบบนี้หรือเปล่านะ?
ิจูสบตากับเจียงตั่วอดที่จะรู้สึกประหม่าไม่ได้ ทำไมคนคนนี้ถึงชอบจ้องมองกันขนาดนี้ล่ะ?
“คุณไม่ไปแล้วเหรอคะ? มีอะไรอีกไหม?”
เจียงตั่วเพิ่งรู้ตัวว่าเสียมารยาทไปเขาหันหน้าไปอีกทาง แล้วกำชับว่า “พรุ่งนี้เช้าหลังจากทำงานเสร็จพอตอนเที่ยง ฉันจะมารับเธอเข้าไปซื้อของในเมือง”
“ค่ะ”
“งั้นฉันไปแล้วนะ”
“ไว้พบกันค่ะ”
เจียงตั่วไม่ได้พูดอะไรอีกเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ิจูเฝ้ามองร่างกำยำของชายหนุ่มจนหายไปจากสายตาความระแวดระวังและความกังวลในใจของเธอก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง
เธอหันหลังกลับเข้าบ้านพอเข้าไปในห้องครัวก็เห็นิชุนนีจุดตะเกียงน้ำมันไว้และตอนนี้นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ตัวงอกุมท้อง ท่าทางไม่สบายตัว ดูทรมานอย่างมาก
ในความทรงจำของร่างเดิมิชุนนีเป็แบบนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่ในยุคนี้ไม่ใช่อาการร้ายแรงอะไรจึงไม่มีใครไปโรงพยาบาลกัน อย่างมากก็แค่ไปหาหมอพื้นบ้านเพื่อขอยามากิน
ส่วนิชุนนีนั้นโง่เขลาจนพูดไม่รู้เื่ร่างเดิมก็ไม่ค่อยสนใจป้าของตนเองเลย ที่บ้านก็ยากจนขัดสน จึงชินชากับมันไปนานแล้วเ็ปก็ทำได้แค่อดทนเอาไว้
แต่ตอนนี้ต่างออกไปิจูไม่ใช่คนในร่างเดิมที่ไร้หัวใจคนนั้นอีกต่อไป
เธอเดินเข้าไปหาคุกเข่าลงตรงหน้าิชุนนี ใช้มือกดที่ท้องไปเรื่อยๆิชุนนีก็ร้องออกมาด้วยความเ็ป...
นี่คือโรคกระเพาะเรื้อรัง
ิจูเป็หมอแผนปัจจุบันหาก้าทราบผลที่แน่นอน ต้องตรวจด้วยการส่องกล้องเข้าไปในกระเพาะอาหารแต่ที่นี่ไม่มีเครื่องมือดังกล่าว
ทว่าโรคกระเพาะอาหารไม่ใช่ปัญหาใหญ่ตอนที่เรียนหมอ ิจูได้เรียนแพทย์แผนโบราณควบคู่ไปด้วยแม้เธอจะไม่ถนัดเื่การจับชีพจร แต่โชคดีที่มีความจำดีพวกสูตรยารักษาโรคพื้นฐานบางอย่างเธอก็ยังจำได้อยู่
เธอนึกถึงสมุนไพรเ่าั้แล้วพูดขึ้นมาลอยๆ “ดีล่ะหาสมุนไพรพวกนั้นได้ไม่ยาก มาเริ่มกันเลย!”
ติ๊ง!
ทันทีที่เธอพูดจบเสียงเครื่องจักรที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้ง!
ิจูชะงักไปแสงสลัวตรงหน้าเธอสว่างวาบขึ้นมา เธอรู้สึกปรับตัวไม่ทันจนปวดตาสายตาพร่ามัวไปในเสี้ยววินาที เธอขยี้ตาถี่ๆเมื่อลืมตาขึ้นกลับพบว่าตัวเองยืนอยู่ในพื้นที่สีขาวขุ่นอันกว้างใหญ่
ิจูยินดีแทบขาดใจ“ว้าว มีมิติพิเศษจริงๆ ด้วย!ฉันรู้อยู่แล้วว่านิยายแนวทะลุมิติไม่เคยหลอกกัน!”
แต่เมื่อมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวิจูก็รู้สึกผิดหวังในทันที...
มารดามันเถอะไม่มีอะไรเลยนี่หว่า!
เท่าที่กวาดสายตามองเห็นมีเพียงรางหินทรงกระบอกขนาดเท่าบ่อน้ำ ตรงกลางเว้าเป็แอ่งและเต็มไปด้วยน้ำเท่านั้น
อืม...
มิติพิเศษในนิยายต้องทรงพลังจนทำได้ทุกอย่างไม่ใช่หรือ?ให้น้ำหนึ่งอ่างกับเธอแบบนี้หมายความว่ายังไงเนี่ย?
เธอรู้สึกไม่ค่อยพอใจนักแต่ก็ยังเดินเข้าไปเพราะความอยากรู้
จากนั้นิจูก็ใช้กระบวยที่วางอยู่ข้างรางหินตักน้ำขึ้นมาหนึ่งกระบวยแต่ระดับน้ำไม่ลดลงเลย ไม่ว่าจะตักมากแค่ไหนก็ยังเต็มอยู่เท่าเดิมเสมอ
หมายความว่าน้ำนี้ตักได้ไม่สิ้นสุดงั้นเหรอ?
เธอมองน้ำใสสะอาดในกระบวยเผลอเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว และก้มหน้าลองจิบไปหนึ่งอึก...
หวานจัง!
ไม่ใช่ความหวานที่เติมน้ำตาลแต่เป็ความหวานหอมสดชื่นตามธรรมชาติของน้ำพุูเาเธอไม่เคยดื่มน้ำที่รสชาติดีขนาดนี้มาก่อนในชีวิต!
ิจูอดใจไม่ไหวดื่มไปอีกหลายอึก เดิมทีเธอเหนื่อยล้าจากการทำงานมาตลอดทั้งบ่ายแต่เื่น่าอัศจรรย์คือหลังจากดื่มน้ำนี้เข้าไป ความเหนื่อยล้าก็หายเป็ปลิดทิ้งร่างกายกลับมามีพลังงานเต็มเปี่ยมอีกครั้งหนึ่ง!
อืมฉันขอถอนคำพูดที่ว่าไม่ยุติธรรมเมื่อกี้นี้ น้ำนี้มันสุดยอดจริงๆ!
เมื่อนึกถึงป้าที่ยังทรมานอยู่เธอก็อยากจะตักน้ำออกไปให้ป้าลองดื่มดูว่าจะช่วยได้ไหม
แต่จะบอกออกไปได้อย่างไร?
เธอถือกระบวยน้ำมองไปรอบๆพร้อมกับคิดว่าตอนเข้ามาได้เหมือนจะพูดคำว่า ‘มาเริ่มกันเลย’โดยไม่ตั้งใจถ้าอย่างนั้นการจะออกไปก็ต้องใช้คาถาเช่นเดียวกันด้วยไหมนะ?
ิจูพูดคำเดิมซ้ำ“มาเริ่มกันเลย”
ทว่ากลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เกิดขึ้น
งั้น...
“ฉันไม่ทำแล้ว!”
เธอแค่พูดเล่นแต่เห็นหมอกสีขาวตรงหน้ากลับจางหายไปในทันที แสงไฟสลัวๆ กลับมาปกคลุมเธออีกครั้ง
ออกมาได้จริงด้วย!
แต่คาถาเข้าออกนี่...อืม มิตินี้ออกจะดื้อไปหน่อยนะ!
เมื่อเห็นิชุนนียังคงซบหน้ากับโต๊ะด้วยความเ็ปจนไม่ทันสังเกตว่าหลานสาวของตนหายไปไหนมาแสดงว่าเวลาภายนอกหยุดนิ่งตอนที่เธอเข้าไปในมิติพิเศษสินะ...
ิจูไม่ได้คิดมากเธอรีบวางกระบวยน้ำในมือลงบนแท่นเตาอิฐข้างๆ แล้วประคองิชุนนีขึ้นมา“คุณป้า ไปนอนพักบนเตียงเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูจะรินน้ำอุ่นให้ดื่ม”
แววตาของิชุนนีฉายแววประหลาดใจเมื่อก่อนจูจูไม่เคยสนใจเธอเลย แถมยังชอบดุว่าเธอแกล้งป่วยตลอด แต่จูจูในวันนี้นอกจากจะไม่ดุด่า ยังยิ้มให้เธอ แถมยังให้ไปพักผ่อนด้วย...
จูจูที่เป็แบบนี้ดีจริงๆ
หลังจากิชุนนีนอนราบลงบนเตียงอุ่นิจูก็กลับมาที่ห้องครัว
เธอเทน้ำในกระบวยลงในชามของป้าแต่ไม่กล้าให้คนป่วยดื่มน้ำเย็นโดยตรง จึงผสมน้ำร้อนลงไปด้วยเล็กน้อย
เมื่อเห็นิชุนนีขดตัวงอเป็ก้อนเพราะความเ็ปิจูก็รีบยื่นน้ำให้ “มาค่ะ คุณป้า ดื่มน้ำหน่อย”
ิชุนนีมักจะเชื่อฟังิจูเสมอเธอรับชามที่ิจูยื่นให้ ทนความเ็ปกลืนน้ำลงไปจนหมด
เมื่อดื่มเสร็จเธอก็เม้มปากอย่างสงสัย แล้วถามขึ้นว่า “จูจูใส่น้ำตาลให้ป้าเหรอ?ป้าไม่ดื่มน้ำหวานหรอกนะ น้ำตาลต้องเก็บไว้ให้จูจูสิ”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้นิจูก็รู้สึกทั้งขบขันและซาบซึ้งเธอเห็นหัวคิ้วที่ขมวดแน่นของิชุนนีเริ่มคลายลงก็ถามออกไปว่า“ป้าคะ ยังปวดท้องอยู่ไหม?”
ิชุนนีตะลึงไปชั่วครู่ผ่านไปประมาณสองวินาที เธอก็ลูบท้องตัวเอง มุมปากเผยรอยยิ้มเหมือนเด็กเล็ก“ไม่ปวดแล้ว!”
ถ้าเป็เมื่อก่อนเวลาเธอปวดท้องก็ต้องปวดไปครึ่งคืน ครั้งนี้แปลกจัง ทำไมถึงหายเร็วขนาดนี้?
ิจูเห็นิชุนนีกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งก็แอบดีใจดูเหมือนว่าน้ำนี้ไม่ใช่แค่ดีกับตัวเธอ แต่ถ้าคนอื่นดื่มลงไปก็ได้รับผลดีด้วยแล้วผลลัพธ์ยังแตกต่างกันไปตามแต่ละบุคคล คล้ายกับน้ำวิเศษเลย
เป็น้ำที่ล้ำค่าจริงๆิจูพอใจกับมันมาก!
แต่ในขณะที่บางคนกำลังมีความสุขอยู่นั้นบางคนก็โศกเศร้าตอนนี้ิฉางเหอที่อยู่ใจกลางหมู่บ้านกำลังไม่พอใจเป็อย่างยิ่ง...
เดิมทีเขาตั้งใจจะแย่งเงินสินสอดห้าร้อยหยวนจากิจูมาให้ได้แต่ไปสองครั้งแล้วก็ยังทำไม่สำเร็จ
โดยเฉพาะในคืนนี้เขาต้องอับอายต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน!
กลางดึกเขานั่งไขว่ห้างบนเตียง สูบกล้องยาสูบ ขณะมองลูกชายคนโตกำลังตีเจียงหรงด้วยไม้!
เจียงหรงร้องไห้ด้วยความเ็ปพยายามหลบเลี่ยงการถูกซ้อม แต่ก็ไม่กล้าวิ่งออกจากบ้านแม้แต่ก้าวเดียว
ิฉางเหอรู้สึกไม่พอใจจึงด่าว่า “ตีให้หนักเลย!ผู้หญิงแบบนี้จะไปโอ๋ได้ยังไง ทำให้ฉันเสียหน้าจริงๆ!”
ด้านข้างคือลูกชายสองคนกับลูกสาวหนึ่งคนของเจียงหรง
ลูกชายคนโติเทาอายุยี่สิบห้าปี เขาแต่งงานแล้ว และเป็คนที่ตีเมียอย่างไม่ปรานีเช่นกัน
ลูกสาวิเยี่ยนอายุยี่สิบสองปี ตั้งมั่นแน่วแน่ว่าจะแต่งงานกับคนในเมืองเท่านั้นจิตใจหยิ่งทะนงเหนือฟ้า
ลูกชายคนเล็กิฮ่าวอายุยี่สิบปี วันทั้งวันเอาแต่จ้องมองบัณฑิตหญิงในหมู่บ้านด้วยสายตาหื่นกระหายเหมือนกบในกะลาที่อยากกินเนื้อหงส์
เมื่อเห็นแม่ถูกพ่อทุบตีอย่างโหดร้ายทั้งสามคนก็ไม่มีใครเข้าไปขัดขวาง กลับมองว่านี่เป็เื่ปกติ
ในที่สุดิฮ่าวที่รำคาญเสียงร้องก็พูดขึ้นด้วยความไม่พอใจว่า “พ่อครับ พอได้แล้วเื่ที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องรีบหาวิธีเอาเงินสินสอดมาให้ได้นะครับ!”
ลูกคนโตของิฉางเหอหยุดมือเขานั่งลงบนขอบเตียงอุ่น หายใจหอบแล้วดื่มน้ำสองอึกใหญ่“คิดอะไรนักหนา ถ้าไม่ได้ก็ไปแย่งมาเลยสิิจูเป็แค่หลานสาวตัวเล็กๆ ไม่มีสิทธิ์เก็บเงินก้อนนี้เอาไว้ควรจะยกให้พวกเราต่างหาก!”
ิเทากลับหัวเราะเยาะ“พ่อครับ พ่อคิดว่าิจูเป็คนที่เอาเปรียบได้ง่ายขนาดนั้นหรือ?แถมผู้ชายที่อยู่กับเธอ... ผมยังสู้เขาไม่ได้เลยด้วยซ้ำพ่อจะไปแย่งเงินนั่นมายังไง?”
เมื่อ่เย็นเขาพึ่งโดนเจียงตั่วชกไปหนึ่งหมัดตอนนี้ไหล่ของเขายังเจ็บอยู่เลย พอลองกระชากปกเสื้อลงก็เห็นว่ามีรอยฟกช้ำแล้ว!
ภายในห้องเงียบลงทันทีทุกคนกำลังคิดหาวิธีอยู่ิเยี่ยนที่นั่งอยู่ปลายเตียงกลับเป็คนแรกที่เปิดปากพูดขึ้นก่อน“คุณปู่ คุณพ่อ หนูมีวิธีค่ะ...”
813
![END หลงคนเถื่อน [ เมริน ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1606305330_51117683.webp)