ตอนที่ 4 สังหารมารดาบิดา (2)
เซียวถิงหลานเห็นเว่ยเยียนหรานไม่ได้วิ่งมุดเข้าอ้อมกอดตนแล้วร้องไห้ฟูมฟายฟ้องเื่ราวเหมือนแต่ก่อน นางเพียงนั่งจ้องตนด้วยแววตาเย็นเยียบอยู่อย่างนั้นที่น่าแปลกใจก็คือเว่ยเยียนหรานที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ก็คือเว่ยเยียนหรานตัวเป็ๆแต่เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างไม่เหมือนเดิม ทำให้คนรู้สึกขนลุกและหวาดกลัวโดยไม่ทราบสาเหตุ
“กรี๊ด! ฮู...ฮูหยิน...” ในตอนนั้นเองจู่ๆหญิงรับใช้ที่อยู่ด้านหลังก็ร้องเสียงแหลมขึ้น
เซียวถิงหลานกับเว่ยเซิ่งขมวดคิ้วมองนางอย่างไม่พอใจเห็นนิ้วมือนางชี้ไปที่ศพของท่านหญิงอิ๋นจูจึงอดมองตามไม่ได้ ทันทีที่เห็นก็พากันตื่นตระหนกขึ้นมา
ความสนใจของพวกเขาตอนเข้ามาต่างจดจ่ออยู่กับเว่ยเยียนหรานที่นั่งอยู่ตรงขอบเตียงจึงมองข้ามศพของท่านหญิงอิ๋นจูไป ท้องที่นูนเด่นสะดุดตาในตอนนี้กลับแบนเรียบศพถูกม่านเตียงผืนหนึ่งคลุมทับไว้ รอบด้านยังมีกรรไกรด้ามหนึ่งกับคราบเืให้เห็นเลือนราง
“นี่...”เซียวถิงหลานอดก้าวถอยหลังไม่ได้ โชคดีที่หญิงรับใช้มือเท้าคล่องแคล่วประคองนางไว้ส่วนเว่ยเซิ่งหน้าซีดเผือด เด็กในท้องฮูหยินเล่า
“เยียนหรานเด็กในท้องมารดาเ้าเล่า” เซียวถิงหลานพยายามสงบสติอารมณ์มองเว่ยเยียนหรานพร้อมเอ่ยถาม
เว่ยเยียนหรานยังคงจ้องมองนางสายตาเย็นเยียบไม่ได้ตอบนาง
“ฮูหยิน”เสียงชายวัยกลางคนดังมาจากด้านนอก บุรุษในชุดดำแขนยาวผู้หนึ่งก้าวอาดๆ เข้ามาโดยไม่สนใจคนในห้องพวกนั้นเดินตรงไปที่หน้าเตียง แหวกม่านออก กอดศพท่านหญิงอิ๋นจูไว้ในอ้อมกอดน้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาจากดวงตาไม่ต่างจากฝนที่เทกระหน่ำด้านนอก เมื่อเว่ยเยียนหรานเห็นการแสดงออกถึงความรักอันลึกซึ้งของเขาก็เลิกคิ้วขึ้นคิดไม่ถึงว่าฝีมือการแสดงของชายชั่วผู้นี้ที่แสร้งเป็พระเอกละครจะสามารถกลบฝังพวกดาาายดังๆได้เลย หากเขาอยู่ในยุคปัจจุบัน เกรงว่าคงมีรางวัลตุ๊กตาทองอยู่ในมือนับไม่ถ้วนแล้วเป็แน่
“ฮูหยิน เหตุใดเ้าไม่รอข้าเหตุใดเ้าถึงจากข้าไปเช่นนี้ วันเวลาที่ไม่มีเ้า จะให้ข้าใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร”เสียงร้องไห้ของเว่ยเส่าชิงช่างกระทบจิตใจคน หญิงรับใช้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่รอบๆต่างพากันะเืใจ ถึงขั้นซาบซึ้งจนต้องเช็ดหางตาเบาๆ
เว่ยเยียนหรานยังคงนั่งนิ่งราวกับพระพุทธรูปอยู่ตรงนั้นจ้องมองการแสดงอันน่าซาบซึ้งใจของเว่ยเส่าชิงด้วยสายตาเย็นเยียบ
“ฮูหยินลูกของพวกเราก็ใกล้จะ...” เว่ยเส่าชิงร้องไห้พร้อมกับมองที่ท้องท่านหญิงอิ๋นจูก่อนจะค้นพบว่าท้องนูนสูงของนางได้ราบเรียบลงแล้ว ดวงตาที่มีน้ำตาคลอชะงักอยู่ตรงนั้นหยุดร้องไห้ทันใด
“ท่านโหว ท่านฝืนใจเอาไว้เถิดตอนที่พวกเรากลับออกไป พี่หญิงได้ตายจากไปแล้ว เด็กในท้องยังอยู่ในนั้น ทว่าตอนที่พวกเรากลับมาอีกครั้งก็เห็นเพียงเยียนหรานที่นั่งอยู่ข้างๆ ท่านว่าใครกันที่จิตใจโเี้ถึงเพียงนี้...แม้แต่กับเด็กก็ยังไม่ยอมละเว้น”เซียวถิงหลานเช็ดน้ำตาพร้อมก้าวเข้าไป พยุงเว่ยเส่าชิงที่ยังในิ่งค้างอยู่ พูดจบก็เงียบเสียงทว่ากลับสื่อความนัยที่ตนเอง้าได้อย่างชัดแจ้ง สมกับเป็มือดีด้านการแย่งชิงอำนาจในเรือนหลังไม่แปลกใจว่าเหตุใดท่านหญิงอิ๋นจูถึงแพ้ราบคาบ
เว่ยเส่าชิงค่อยๆวางศพมารดาเว่ยเยียนหรานลงเบาๆ เขาหยัดกายขึ้น มองนางอย่างเปี่ยมโทสะ พลางวาดมือจะตบเว่ยเยียนหรานแรงๆสักฉาด คาดไม่ถึงว่านางจะลุกขึ้นกะทันหัน ยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของเว่ยเส่าชิง พลางจ้องมองเขาสายตาเ็าเว่ยเส่าชิงโมโหจนหน้าแดง ข้อมือถูกกำจนเจ็บ ทว่าขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
“นังลูกเนรคุณ! ข้ามีลูกชั่วๆ อย่างเ้าได้อย่างไร”เว่ยเส่าชิงที่โมโหจนเดือดดาลตวาดก้อง “เ้ากล้าสังหารมารดาอย่างอำมหิต ตอนนี้ยังจะกล้าสังหารบิดาเ้าต่อหน้าธารกํานันอีกรึ”
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655
9K
![[อ้อแอ้อู้โอ้ว!] พ่อของข้าคือผู้กล้าอันดับหนึ่ง!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/3efa93075e69b069983b17f5cb1574d9.webp)
