ลุ้นรัก คุณหมอมาดนิ่ง | My boo

"กูว่ามึงพูดแรงเกินไปนะ"

"แรงๆนี่แหละ ถึงจะเลิกยุ่งกับกูสักที"

"เฮ้อ!! ฮอตจังวะ หญิงตามจีบทุกวัน"

หมอกายทรุดตัวลงนั่งที่โซฟา พลางส่งสายตายียวนกวนประสาทมาให้เทรย์ที่หย่อนก้นหนาลงที่เก้าอี้ทำงานของตนเช่นกัน

"มึงไปทำอีท่าไหนว่ะ เขาถึงชอบมึงขนาดนี้ ฮ่าๆ"

"ช่างแม่งเหอะ ไม่อยากพูดถึงให้มันกวนอารมณ์"

มือหนายกขึ้นมากุมขมับ ก่อนจะหลับตาพริ้มลงด้วยท่าทางปวดหัว

"อาหารหรอว่ะ มึงไม่กินกูขอได้ป่ะ"

"เอาไปแดกเลยไอ้สัส!!"

เรียวปากหยักตวาดเพื่อนที่นั่งด้อมๆมองๆภายในถุงกระดาษใบใหญ่สีสันสดใส ภายในมีอาหารอยู่พร้อมกับชมพูหั่นใส่กล่องแยกมาให้อย่างสวยงาม

"ว้าว ข้าวหน้าปลาซาบะ ชมพูหั่นใส่กล่องมาอย่างดี"

"น่ากินจังวะ เข้าใจทำนะเนี่ย"

เมื่อเห็นว่ากายแกะกล่องอาหารออกมาจากถุงกระดาษเรียงกันบนโต๊ะ เขากลับหันมาจ้องมองตาเขม็ง เพราะปกติแล้วทุกครั้งที่เธอให้อะไรมาเขาไม่เคยเปิดเข้าไปดูมันด้วยซ้ำว่ามีอะไรอยู่ในนั้น พอได้มาก็โยนทิ้งลงถังขยะตลอด

"อื้ม อร่อยกว่ากินที่ร้านอีก ปลานุ่มๆ หอมๆ มันๆ อร่อยวะ"

"อร่อยตายเหอะ ไม่เห็นจะน่ากินตรงไหนเลยก็เหมือนๆกับที่ร้านทำทั้งนั้นแหละ"

"โห้ มึงอย่างอคติดิว่ะ ไม่ชอบก็อย่าพาลเหอะไอ้สัส"

หมอกายส่งสายตาดุมา ก่อนจะหันใบหน้าอวบอั๋นลงไปมองอาหารในกล่องอีกครั้ง พลางใช้ตะเกียบหยิบเนื้อปลาเข้าปากทันทีทันใดอย่างเอร็ดอร่อย

"เออ แล้วเอาไงคืนนี้ ไอ้เอ็มกับไอ้โฟนชวนอ่ะจะไปมั้ย"

"ไป!!"

"เค งั้นเจอกันที่ร้าน 2 ทุ่ม กูไปละ อิ่ม อร่อย ตังค์อยู่ครบ ฮ่าๆ"

ร่างใหญ่ของหมอกายยืดตัวยืนขึ้นจากโซฟา โบกมือบ๊ายบายไปมาให้กับเทรย์ที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนโต๊ะทำงาน

@ห้องพักพนักงานโรงพยาบาล

ร่างบางทรุดตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ใบหน้าแปะเปื้อนไปด้วยรอยน้ำตา รอบดวงตาบวมเป่ง ตาขาวแดงก่ำจากเส้นเลือกฝอยถูกกระตุ้นจมูกแดงเคล้าคลึงไปด้วยน้ำมูกสีใสไหลออกมาจนทำให้เธอหายใจแทบไม่ได้

กริ้งๆ

เสียงมือถือดังสนั่นอยู่ในกระเป๋า ดึงสติให้เธอพยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนมองตามเสียงที่อยู่บนโต๊ะหน้าประตูหน้าจอมือถือโชว์ชื่อข้าวฟ่าง มันยิ่งทำให้เธออดกลั้นน้ำตาแทบไม่อยู่ปล่อยโฮออกมาอย่างท่วมท้น

"ฮัลโหล"

"เฮ้ยแก โอเคมั้ย"

เพียงแค่เสียงที่แหบพลานและสั่นเครือก็พอทำให้ข้าวฟ่างเองรับรู้ได้ว่าเพื่อนสาวของตนเองน่าจะมีเ๱ื่๵๹กระทบจิตใจฉุดให้น้ำตาไหลออกมาแบบนี้

"อื้อๆ อึก ฮือๆ"

"เฮ้อ!! ฉันก็ไม่รู้จะช่วยแกยังไงดีวะ เอางี้มั้ยเดี๋ยวฉันเข้าไปหาแกภายใน 30 นาที"

"อืม"

30 นาทีผ่านไป

ก๊อกๆ

ประตูห้องถูกเปิดออกกว้างเผยให้เห็นร่างอวบของข้าวฟ่างที่แต่งตัวสวยเซ็กซี่เดินเข้ามาภายในห้อง 

"เ๱ื่๵๹หมอเทรย์ใช่มั้ย"

"อืม!! อึก ฮือๆ"

หญิงสาวตัดสินใจเล่าเ๱ื่๵๹ที่ตัวเองพบเจอวันนี้ให้เพื่อนฟัง เพื่อระบายความอัดอั้นตันใจออกมา ถึงแม้มันจะทำให้เขารักเธอตอบไม่ได้แต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกโล่งและรู้สึกดีมากขึ้นกว่าเก็บงำมันเอาไว้คนเดียว

"แล้วแกจะเอาไงต่อ?"

"ไม่รู้สิ แต่ช่างมันเถอะมันยังเหลืออีกตั้ง 18 วัน ถึงจะร้องไห้จะเป็๲จะตายแค่ไหน ฉันก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ"

"แล้วก็ต้องเจ็บอยู่อย่างนี้อ่ะนะ"

"เจ็บแบบนี้ยังมีหวังมากกว่าเขามีแฟนหรือมีผู้หญิงคนอื่นหรือป่าวอะ"

"ก็จริง เฮ้อ!!"

ร่างอวบลงทรุดตัวลงขอบเตียงนุ่ม ก่อนจะจ้องมองสำรวจโครวใบหน้า และรูปร่างของมิลล์ในตอนที่ไม่ได้ใส่แว่นตากับเสื้อผ้าชุดไปรเวท

"ยัยมิลล์แกลองลุกขึ้นยืนสิ"

"ทำไม?"

"เออน่า"

ร่างอวบกระซากแขนคนตัวเล็กลุกขึ้นจากเตียง เธอรีบเดินวนสำรวจรูปร่างทรวดทรงองค์เอวของมิลล์ตาเขม็ง

"แกนิมัน.."

"อะไรยัยฟ่าง"

ใบหน้าของข้าวฟ่างดูตื่นตะลึงเล็กน้อยเมื่อเดินวนไปวนมาจนครบรอบ

"แกมันผ้าขี้ริ้วห่อทองชัดๆยัยมิลล์ หุ่นอย่างเอ็กซ์ ใบหน้าสวย จมูกนิด เรียวปากสวย แต่ผิวคล้ำไป หน้ามีแต่จุดดำจุดแดง ไปเลยไปแต่งตัว"

"จะ จะไปไหน เดี๋ยวข้าวฟ่าง"

มืออวบดันหลังเพื่อนสาวให้ตรงไปยังตู้เสื้อผ้าทันที ก่อนที่เธอจะเปิดตู้ออกค้นหาเสื้อผ้าที่พอจะใส่ได้ออกมาสวมใส่

"แกจะบอกฉันได้หรือยังว่าจะพาไปไหน"

"ไปคลินิคความงามไง"

"ห๊ะ!! เดี๋ยวๆนะ คลินิกความงาม?"

"ใช่!!"

ตากลมเปิดโพลนกว้าง รูม่านตาขยายใหญ่ขึ้นเมื่อเพื่อนสาวเอ่ยปากถึงคลินิกความงาม เพราะ๻ั้๹แ๻่เกิดมาเธอไม่เคยคิดอยากจะเข้าเลยสักครั้ง

@ I'm bar & restaurant 

รถสปอตหรูสีแดงวิ่งด้วยความเร็วสูงเข้ามาจอดยังหน้าร้านเหล้าหรูระดับประเทศแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพมหานคร ทุกสายตาที่อยู่บริเวณนั้นต่างจับจ้องมายังใบหน้าหล่อและร่างกายกำยำสมส่วนในชุดเสื้อเชิ้ตตัวบางสีดำ ปลดกระดุมเสื้อลงเผยให้เห็นแผ่งอกแกร่งเป็๲ลอนๆน่า๼ั๬๶ั๼รวมๆแล้วดูดี 

โฟน : "ไอ้สัสเอ่ย มาช้าจังวะขนาดกูมีลูกมีเมียแล้วยังมาก่อนมึงเลย"

เอก : "โอ้โห้ หล่อสัสๆสมกับคำล่ำลือหมอ cardio(หมอหัวใจและหลอดเ๣ื๵๪)"

กาย : "อะแน่นอน หล่อจนสาวพยาบาลตามจีบทุกวัน ฮ่าๆ"

เรียวปากหนาของหมอกายพร่ำบอกเพื่อนๆในกลุ่ม ก่อนจะยกแก้วอวบอ้วนขนาดพอดีมือยื่นให้คนที่มาช้าที่สุด

เทรย์ : "พูดมากชิบหายไอ้สัส"

พูดจบมือหนาเอื้อมมาจับแก้ว พล่างกระดกน้ำสีเหลืองทองเข้าปากทันที

เพื่อนๆ : "ฮ่าๆ"

โฟน : "กูถามจริง มึงไม่คิดจะคบใครจริงจังหรอวะ"

เทรย์ : "ไม่!!"

เสียงทุ้มต่ำตอบออกมาสั่นๆ ได้ใจความ ก่อนจะหยิบม้วนทรงกระบอกออกมาจากกระเป๋ากางเกง จุดไฟอัดควันดำเข้าสู่ปอดทันใด

กาย : "เนี่ยพวกมึงดูไว้ ตอนทำงานไม่ใช่แบบนี้เลยสักนิด แม่งนิ่ง เงียบขรึม ไม่ดูดบุหรี่ ไม่แดกเหล้า แต่พอถอดคราบหมอเท่านั้นแหละคนละคน ฮ่าๆ"

เอก : "มึงก็ไปว่ามัน คนเรามันก็มีทั้งด้านดีและด้านมืดเหมือนกันทุกคนแหละ แต่ไอ้เหี้ยนี่มืดจัด มืดทั้งชุด ฮ่าๆ"

กาย : "กูว่าถ้าน้องมิลล์มาเจอมึงในสภาพนี้คงไม่กล้าชอบมึงแน่ๆ ไอ้เทรย์"

เทรย์ : "ก็ดีสิ จะได้เลิกวุ่นวายกับกูสักที"

ใบหน้าหล่อหรี่ตามองหมอกายกระดิกคิ้วหนึ่งข้าง พ่นกลุ่มควันโขม่งออกจากเรียงปากหยัก ยกเรียวขายาวพาดผ่านบนโต๊ะกับท่าทางผ่อนคลาย