แสงสีทองส่องผ่านผ้าม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน กระทบหยดเหงื่อที่ไหลท่วมหน้าผากของเซนที่นอนหลับกัดฟันคิ้วขมวดเหมือนคนฝันร้าย
ลมยามเย็นพัดโชยลอดหน้าต่างบานเกร็ดผ่านผ้าม่านแล้วลูบผมของเซนเบาๆ ทันใดนั้นเซนสะดุ้งตื่นและนั่งมองไปรอบๆห้องกับลมหายใจที่เหนื่อยหอบพร้อมใช้มือปาดเหงื่อที่ไหลท่วม
"ฮะ! ฝันหรอกเหรอ? ชั้นฝันสินะ รู้สึกเจ็บหน่วงๆยังไงไม่รู้สิ"
เซนก้มหน้ามองดูอกซ้ายเขาเห็นรอยเืสีแดงก่ำแห้งๆ
"เฮ้ยๆ...เสื้อมันขาดตรงนี้พอดีเลยนะ แล้ว!ไอ้แผลเป็นี่มันมายังไง ั้แ่เกิดมาไม่เคยมี หรือชั้นจะโดนยัยผมแดงนั่นเล่นงานจริงๆแต่ชั้นยังไม่ตายนี่หว่า"
"มันยังไงกันนะ?"
เซนลูบๆคลำๆแผลเป็ที่อกซ้าย ความนิ่งสงบของเ้าสิ่งที่ควรจะเต้นตึกตักทำให้เขาใ
"ฮะ..หัวใจของชั้น มันไม่เต้นแล้วครับท่าน!!! ใช่แน่ต้องใช่แน่ๆถูกยัยนั่นเอาไปจริงๆสินะ แต่ทำไมชั้นยังมีชีวิตอยู่ได้ล่ะ?"
มีเื่ที่เซนต้องคิดอีกหลายเื่แต่ตอนนี้ท้องของเขาเริ่มหิวแล้ว เซนลุกขึ้นถอดเสื้อ เดินออกจากห้องนอนแล้วเปิดประตูหน้าบ้านเพื่อสูดอากาศภายนอก เซนหันหน้ามามองตู้เย็นและเดินมาหยิบของออกจากตู้ก่อนจะเดินเข้าครัว วันหยุดฤดูร้อนนี้เขาอยู่บ้านคนเดียวเพราะแม่กับน้องสาวไปอยู่กับพ่อที่ทำงานอยู่ต่างจังหวัด เซนกับแม่ไม่ค่อยจะคุยกันทางโทรศัพท์ หนึ่งเดือนแม่อาจจะโทรมาหนึ่งครั้ง พ่อของเซนเองก็ยิ่งแล้วใหญ่ บ้านของเซนเป็บ้านที่ตั้งอยู่พื้นที่ไร่ ใช้ไฟฟ้าจากพลังงานแสงอาทิตย์ บ้านของเขาตั้งอยู่ไกลจากหมู่บ้านและร้านค้าถึงบ้านจะอยู่ติดถนนลาดยางแต่ในรัศมีห้ากิโลเมตรไม่มีบ้านของคนอื่นเลย ถึงจะอยู่บ้านคนเดียวก็ไม่มีเพื่อนมาเล่นด้วยนั่นเพราะเขามีปฏิสัมพันธ์กับคนรอบข้างต่ำมาก ถ้าเขาจะหายไปสักเดือนสองเดือน ก็ไม่แปลกอะไรเลยที่่จะไม่มีใครสังเกตุ
2K
