บทที่ 20 แยกครอบครัว
ย้อนกลับไปหลังจากจางเฉี่ยวลี่ถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมดแล้วกระโจนเข้าหาโจวกั๋วอัน เธอก็ข่มขู่ครอบครัวโจวว่า ถ้าโจวกั๋วอันไม่แต่งงานกับเธอ เธอจะแจ้งความว่าเขาลวนลาม
ในสถานการณ์ที่มีเพียงผู้เกี่ยวข้องรับรู้ เมื่อฝ่ายหญิงกล่าวหาฝ่ายชายว่าลวนลาม โดยไม่มีหลักฐานเช่นนี้ กฎหมายมักจะเอนเอียงไปทางฝ่ายหญิงเสมอ
กฎหมายที่ควรจะปกป้องผู้หญิง สุดท้ายกลับกลายเป็ความสะดวกสบายสำหรับคนอย่างจางเฉี่ยวลี่ แต่แม่โจวจะยอมให้ลูกชายที่ดีของตัวเองไปติดคุกได้อย่างไร
คุกมันเป็สถานที่แบบไหนกัน?
คนดี ๆ เข้าไปแล้ว จะออกมาดี ๆ ได้หรือไม่ก็เป็เื่ที่ไม่แน่นอน นึกถึงเื่ราวในวันนั้นแม่โจวก็รู้สึกโมโหขึ้นมา!
"มีอะไรไม่พอใจก็เก็บไว้ในใจซะ มีแต่เธอเท่านั้นที่ทำผิดต่อคนอื่น ไม่มีใครทำผิดต่อเธอหรอก"
แม่โจวพูดจบ แล้วก็ระงับอารมณ์ลงก่อนจะพูดกับผู้ใหญ่บ้านว่า "ผู้ใหญ่บ้าน พวกเราแบ่งเสร็จแล้ว"
"ตกลงตามนี้เลยนะ"
ผู้ใหญ่บ้านสวี่โหย่วเต๋อประกาศเสียงดัง "วันนี้ตระกูลโจวได้แยกครอบครัวต่อหน้าฉันแล้ว ต่อไปนี้โจวกั๋วอัน จางเฉี่ยวลี่จะแยกเป็ครอบครัวใหม่ แรงงานและอาหารจะถูกคำนวณแยกกัน"
หลังจากผู้ใหญ่บ้านเดินออกไป แม่โจวก็ไปที่ห้องครัวเพื่อแบ่งชาม ตะเกียบ เครื่องปรุง และฟืน
"ั้แ่คืนนี้เป็ต้นไป สองครอบครัวจะแยกกันทำอาหาร" จางเฉี่ยวลี่มองดูสิ่งของที่แบ่งมาให้ครอบครัวของเธอ นอกจากบ้านและไก่แล้ว ทุกอย่างที่เหลือมีน้อยกว่าของแม่โจวเสียอีก! เธอเห็นเช่นนั้นจึงอารมณ์เสียและกลับเข้าห้องไป
พ่อโจวแม่โจว และโจวซู่อันกำลังจัดการสิ่งของที่แบ่งมา ข้าวและของอื่น ๆ ถูกขนออกมาแล้ว แต่ยังต้องเก็บกลับเข้าไปอีก
โจวหลีอันมองเห็นเงาหลังของโจวกั๋วอันที่กำลังเก็บของอยู่เงียบ ๆ คนเดียว เธอรู้สึกเ็ปในดวงตาอย่างบอกไม่ถูก โจวหลีอันจึงรีบเดินเข้าไปช่วย แต่ถูกโจวกั๋วอันที่รู้ตัวแล้วห้ามไว้ "พี่ทำเองได้"
"พี่ใหญ่..."
เห็นน้องสาวคนเล็กของตัวเองอยากพูดแต่ก็หยุดไว้ โจวกั๋วอันเช็ดมือกับเสื้อของตัวเอง หลังจากเช็ดมือสะอาดแล้วจึงลูบศีรษะน้องสาวคนเล็กของตัวเองเบา ๆ พลางกังวลว่าโจวหลีอันจะคิดมากเื่การแยกครอบครัว เขาจึงพูดว่า "เื่นี้ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก พี่อยากแยกครอบครัวมานานแล้ว"
"แต่เธอสิ ั้แ่พี่ชายคนโตแต่งงาน… กับภรรยา ก็ทำให้เธอต้องลำบากมาตลอด"
น้องสาวคนเล็กถูกพวกเขาทั้งครอบครัวเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมมาตลอด นิสัยจึงค่อนข้างอ่อนไหว ถึงได้เ็ปจากคำพูดของจางเฉี่ยวลี่เป็อย่างมาก
ตอนนั้นเขายังไม่ได้ตั้งสติจากความเ็ปที่ไม่มีวันได้อยู่กับคนรัก จึงใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอยมาหลายวัน เมื่อตระหนักได้ว่าน้องสาวถูกรังแกมาตลอด ก็เป็เวลาหนึ่งปีแล้ว
เขาเคยพยายามเปลี่ยนแปลงจางเฉี่ยวลี่ทุกวิถีทาง แต่เมื่อแต่งงานกันแล้ว เธอก็คือภรรยาของเขา เป็คนที่ต้องใช้ชีวิตร่วมกันไปตลอดชีวิต แต่โจวกั๋วอันก็พบว่า… เขาไม่สามารถทำให้จางเฉี่ยวลี่เปลี่ยนตัวเองได้เลย
ความรู้สึกไร้พลังนั้น ทำให้เขาเลือกที่จะหลีกหนีอีกครั้ง โดยทุ่มเทพลังงานทั้งหมดไปกับการทำงาน ทุกวันเขาเหนื่อยจนแทบไม่เหลือแรงกลับบ้านสักวัน เพราะจะได้ไม่ต้องคิดอะไรมาก
และเขาก็หลีกหนีเรื่อยมา จนถึงตอนนี้ความขัดแย้งในครอบครัวดูเหมือนจะรุนแรงกว่าก่อนหน้านี้มาก แต่ความจริงแล้วก็แค่น้องสาวคนเล็กของเขาเรียนรู้ที่จะต่อต้านเท่านั้น
นี่เป็เื่ดี
น้องสาวคนเล็กที่เคยเปราะบางราวกับจะแตกสลายเมื่อถูกัั ก็เปลี่ยนไปเป็เหมือนคนละคน เขาไม่มีเหตุผลที่จะหลบหนีอีกต่อไป
อย่างน้อยก็ไม่ควรปล่อยให้ตัวเองเป็ภาระของทั้งครอบครัว ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจแยกครอบครัว "พี่ก็จะเป็พี่ของเธอตลอดไป อยู่บ้านนู้นดูแลตัวเองให้ดี ๆ นะ"
โจวกั๋วอันยิ้มกว้างอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น
แต่โจวหลีอันมองดูโจวกั๋วอันแบบนี้แล้วรู้สึกจมูกแสบขึ้นมา ดูเหมือนจะยังมีความรู้สึกเป็พี่ชายคนเดียวกันกับที่อยู่ในความทรงจำของเ้าของร่างเดิม
แต่เมื่อเทียบกับพี่ชายใน่ที่เรียนหนังสือ พี่ชายที่อยู่ตรงหน้านี้ ดวงตาไม่มีประกายแล้ว
แต่หลังจากจัดการเรียบร้อยแล้ว ผู้ใหญ่คนอื่น ๆ ในตระกูลโจวก็ทยอยออกไปทำงานกันหมด
จางเฉี่ยวลี่ยังคงอยู่ในห้องไม่ได้ออกมา ส่วนโจวหลีอันก็ไม่ได้สนใจเธอนัก พลางแบกตะกร้าและถือมีดเล็กขึ้นเขาไปตามแผนที่วางไว้ก่อนหน้านี้
ที่บริเวณรอบนอกของูเา โจวหลีอันไม่เห็นฟืนและเห็ดที่้า สงสัยจะถูกชาวบ้านคนอื่นเก็บไปหมดแล้วโจวหลีอันค่อย ๆ เดินลึกเข้าไปในูเาทีละน้อย เห็นเศษฟืนแห้ง ๆ และเห็ดบนพื้นก็เริ่มมีมากขึ้น
โจวหลีอันเก็บเห็ดใส่ตะกร้าสะพายหลัง พลางเก็บเศษฟืนแห้ง ๆ ใส่ในมิติพิเศษของเธอไปด้วย
ขณะที่กำลังเก็บอยู่นั้น เธอยังพบต้นหอมป่าที่อยู่ในความทรงจำของร่างเดิมอีกด้วย โจวหลีอันใช้มีดเล็กที่นำมาด้วยงัดต้นหอมป่าขึ้นมาจากดิน
ใบหอมเรียวบาง รากกลม พอขุดขึ้นมาจากดินก็ได้กลิ่นหอมของต้นหอมทันที
สิ่งนี้ในความทรงจำเ้าของร่างเดิม เป็ของกินที่อร่อยมาก ดังนั้นโจวหลีอันจึงตัดสินใจแล้วว่าจะนำต้นหอมป่านี้กลับไปทำยำหูหมู
ถ้าเดินไปแล้วเจออีก เธอจะขุดเพิ่มอีกหน่อย
เพราะต้นหอมป่านี้ แม้ไม่ได้ทำยำหูหมู แค่เพียงเติมซีอิ๊วนิดหน่อยก็อร่อยมากแล้ว
หลังจากนั้นโจวหลีอันก็ทำงานของเธออย่างจริงจังมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานเธอพบว่าในูเาลูกนั้นถือเป็ขุมทรัพย์เลยทีเดียว มีเห็ดอร่อย ๆ โผล่ให้เห็นมากมาย เธอคิดวิธีการกินไว้หมดแล้ว
เมื่อเหนื่อยก็หยุดพักดื่มน้ำพุศักดิ์สิทธิ์สักหน่อย
หลังจากดื่มน้ำพุศักดิ์สิทธิ์แล้ว ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าตัวเองยังสามารถทำงานต่อไปได้อีก ด้วยเหตุนี้โจวหลีอันจึงเก็บเห็ดได้เต็มตะกร้าอย่างรวดเร็ว และมิติพิเศษของเธอก็เต็มไปด้วยฟืน
ความดื้อรั้นครั้งสุดท้ายของโจวหลีอันคือการวางฟืนไว้บนตะกร้า เมื่อเห็นว่าไม่สามารถใส่อะไรลงไปได้อีกแล้ว เธอจึงแบกลงเขากลับไป
การขึ้นเขาลงเขาครั้งนี้ใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมง หลังจากกลับไปโจวหลีอันก็ส่งน้ำให้ลุงเฉิงและคนอื่น ๆ ดื่ม แล้วกลับขึ้นเขาไปอีกครั้ง
คราวนี้เธอเปลี่ยนทิศทางเดิน และได้พบไก่ป่าในูเา
แต่เมื่อมันอยู่ห่างจากเธออยู่มาก เธอยังไม่ทันได้เข้าไปจับ ไก่ป่าเ่าั้ก็บินหนีไปแล้ว
โชคดีที่เื่นี้อยู่ในความคาดหมายของโจวหลีอัน แต่มันก็ไม่ได้ขัดขวางความ้ากินไก่ป่าของเธอ!
ในขณะที่กำลังคิดเช่นนั้นโจวหลีอันก็เห็นกระต่ายป่าตัวสีเทา ๆ วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วตรงหน้า
โจวหลีอันเห็นแล้วก็อยากกินมาก
เธอคิดถึงไก่ป่าและกระต่ายป่า ขณะที่เก็บเห็ดและฟืน เธอค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้า
เมื่อผ่านบริเวณที่ไก่ป่าตัวนั้นบินหนีไปก่อนหน้านี้ โจวหลีอันเห็นสีขาว ๆ จากหางตา เธอหันหลังไปและแหวกพุ่มหญ้าออกเล็กน้อย เห็นว่าข้างในเป็รังไข่ของไก่ป่า
โจวหลีอันดีใจจนตาเบิกกว้าง
ถึงไม่มีไก่ป่า แต่มีไข่ไก่ป่าก็ดีแล้ว รังนี้มีถึงเก้าฟองเลยทีเดียว!
โจวหลีอันรีบเอาไข่ใส่ลงในตะกร้าสะพายหลังอย่างรวดเร็ว
ในตะกร้ามีเห็ดที่เก็บมาก่อนหน้านี้อยู่เต็มด้านล่าง จึงไม่ต้องกังวลว่าไข่จะกระทบกระเทือน หลังจากนั้นเธอก็เก็บเห็ดต่อไป ขณะที่เธอกลับไปเธอในตะกร้าของเธอเต็มไปด้วยเห็ดและฟืนแห้ง
แม้ว่าวันนี้จะเหนื่อยไปหน่อย แต่วิธีการได้มาของสิ่งของด้วยแรงงานของตัวเองก็ทำให้ติดใจได้เช่นกัน
เมื่อกลับถึงบ้าน โจวหลีอันวางตะกร้าลงก่อน จากนั้นนำฟืนแห้งที่เก็บมาไปเก็บในห้องใต้ดิน แล้วจึงออกไปหายอดต้นชุนเพื่อนำกลับมา ไข่เจียวยอดต้นชุนเป็หนึ่งในอาหารที่อร่อยที่สุดในความทรงจำของร่างเดิม
เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงเวลาเลิกงานแล้ว โจวหลีอันก็เริ่มเตรียมอาหารเย็นอย่างคล่องแคล่ว
เนื่องจากเธอจัดเตรียมอาหารกลางวันให้กับคนงานซ่อมบ้านเท่านั้น ดังนั้นอาหารเย็นที่โจวหลีอันจึงทำเป็มื้อสำหรับครอบครัวของเธอเอง
พูดให้ถูกต้องก็คือ มีเพียงพ่อโจวแม่โจว และโจวซู่อันเท่านั้น เหตุผลก็คือครอบครัวของโจวกั๋วอันได้แยกออกไปแล้ว
อาหารมื้อเย็นโจวหลีอันเตรียมทำข้าวอบมันฝรั่ง
สำหรับกับข้าวโจวหลีอันจะทำ เธอเริ่มจากการหั่นหูหมูหนึ่งชิ้น เพื่อนำไปผัดกับต้นหอมป่า
จากนั้นใช้ไข่ไก่ป่าสี่ฟองกับยอดต้นชุน ทำเป็ไข่เจียวยอดต้นชุน ต่อมาก็ผัดเห็ดอีกจาน สุดท้ายทำซุปเห็ดร้อน ๆ
โจวซู่อันกินแล้วก็ชมไม่หยุดปากเช่นเคย
"ซุปนี้อร่อยมาก!" โจวหลีอันคิดในใจ ใส่น้ำพุศักดิ์สิทธิ์ลงไปแล้ว มันก็ต้องสดอร่อยอยู่แล้วสิ
"ถ้าชอบก็ทานเยอะ ๆ นะคะ"
โจวหลีอันตักซุปให้ทุกคนบนโต๊ะอาหารคนละชาม
ขณะที่ทางนี้โจวหลีอันกินเกือบหมดแล้ว โจวกั๋วอันที่อยู่ทางนั้นเพิ่งจะได้เริ่มกินข้าว
1K
