แสงอาทิตย์สีทองอ่อนลอดผ่านบานหน้าต่างไม้ที่ประดับด้วยกระดาษขาวโปร่ง ส่องกระทบเข้ากับใบหน้าหญิงสาวผมยาวสลวยที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนเตียงไม้สักปูด้วยผ้าไหมสีขาว ลวดลายปักเป็เมฆและดอกโบตั๋นอย่างประณีต เสาหลักทั้งสี่มุมเตียงแขวนม่านบางๆพลิ้วไหวเหมือนละอองหมอก
อากาศในเช้าของวันนี้เย็นสบายจนไม่อยากตื่นนอน หญิงสาวที่ถูกแสงแดดอ่อนลูบไล้ใบหน้าค่อยๆขยับเปลือกตาเล็กน้อย เธอจำเป็ต้องลุกออกจากเตียงไปทำงาน ยังเหลืองานจำนวนมากให้แก้ไข แต่เมื่อสติของเธอกลับมาเต็มที่กลับลุกพรวดขึ้นมานั่งบนเตียงนอน เธอจำได้ว่าเมื่อคืนถูกวางยาไม่น่าจะตื่นเช้าได้อีกต่อไปแล้ว
“ หมอช่วยชีวิตฉันได้เหรอ หรือว่าพี่โยเขาแค่แกล้งกัน ”
ท่าทางใเผยบนใบหน้า ฟ้าคิดว่าการตื่นนอนในตอนเช้าของเธออาจจะเป็โรงพยาบาลหรือไม่ก็โรงแรมสักแห่ง ทางบริษัทอาจจะเห็นว่าเธอทำงานหนักไม่ยอมพักจึงแต่งเื่หลอกโดยให้พี่โยมาวางยาเพื่อให้เธอได้นอนหลับพักผ่อน
ความคิดของเธอกลับถูกโยนทิ้งในทันทีเมื่อดวงตากวาดมองออกไปรอบๆแล้วพบเข้ากับสิ่งของมากมายภายในห้องที่ไม่คุ้นตา
เตียงนอน ปลอกหมอน ผ้าห่ม รวมไปถึงผ้าขาวบางที่เหมือนจะใช้แทนมุ้งไม่ใช่สิ่งที่หาได้ทั่วไป ในโลกปัจจุบันการจะหาของเหล่านี้ได้จำเป็ต้องเดินทางไปยังพิพิธภัณฑ์จีนโบราณ หรือไม่ก็ต้องเดินทางไปยังคาเฟ่ที่จัดร้านไว้โดยเฉพาะ
ฟ้ารู้สึกสงสัยเป็อย่างมากว่าตนเองอยู่ที่ไหน เธอจึงพยายามใช้สมองรวบรวมสมาธิให้ได้มากที่สุดแล้วสำรวจรอบๆเผื่อที่แห่งนี้จะเป็ฉากที่ทางบริษัทจัดเตรียมเอาไว้ในวันเปิดงาน
ลำดับแรกเธอจะต้องออกจากห้องแห่งนี้ก่อน วิธีที่รวดเร็วที่สุดคือการเดินไปเปิดหน้าต่างใกล้ๆ หลังจากมองสักพักเธอก็รู้ว่าหน้าต่างที่ทำจากไม้ใช้วิธีผลักด้านใต้เพื่อเปิดออก
ทันทีที่ยื่นมือแตะไปยังส่วนที่ยื่นออกมาจากหน้าต่างคล้ายหูจับเธอก็ได้ออกแรงผลักมันเพื่อเปิด
ภาพแรกที่เธอเห็นคือลานไม้ยื่นออกจากตัวบ้านราว 10 เมตร ถัดจากนั้นเป็สวนหย่อมเล็กๆปลูกหญ้าสีเขียวมีก้อนหินสีขาวปูเป็ทางเดินให้ความรู้สึกสบายตา
ใจกลางสวนมีต้นไม้ขนาดใหญ่ มันคือต้นท้อที่กำลังผลิดอกบานสะพรั่ง ใต้ต้นท้อมีโต๊ะกลมเล็กๆ บนโต๊ะเต็มไปด้วยกลีบดอกท้อสีชมพูปกคลุม
ฟ้าพยายามกวาดตาออกไปให้กว้างมากยิ่งขึ้น สิ่งที่เธอพบมีเพียงกำแพงสูงปิดกั้นไม่ให้เห็นส่วนอื่นๆ เธอจึงมองขึ้นไป้าเพราะคิดว่าที่นี่อาจจะเป็สตูดิโอที่ใช้สร้างฉากขึ้นมา สิ่งที่พบกลับเป็ท้องฟ้าสีครามกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา เธอจึงคิดว่าบริษัทอาจจะสร้างฉากนี้ด้านนอกอาคาร
“ อำกันหนักเกินไปไหมเนี่ย ”
ฟ้ามองไปยังประตูทางออก เธอสามารถตรวจสอบทุกอย่างได้ดีกว่านี้เมื่อเดินออกจากห้อง ไม่แน่ทางทีมงานอาจจะกำลังรอเธออยู่ก็เป็ได้
“ คุณหนูเ้าคะ ตื่นได้แล้วเ้าค่ะ ”
? คิ้วของฟ้าเลิกสูงขึ้น เสียงร้องเรียกหน้าประตูคงจะหมายถึงเธอ เพียงแต่ว่าเสียงนี้เป็ของเด็กสาว ภายในบริษัทไม่มีเด็กเข้าทำงาน
ประตูทางออกที่ทำจากไม้สักขยับเล็กน้อยก่อนจะถูกผลักออกไปด้านข้างจากคนที่อยู่ด้านนอก ฟ้าจึงรอดูว่าใครกันที่เปิดประตูเข้ามา
เด็กสาวอายุไม่น่าจะเกิน 15 ปีกำลังยืนอยู่หน้าห้อง เธอมีรูปร่างบอบบาง ผิวขาวอมชมพูสมวัย ดวงตากลมโตสดใสมีประกายไร้เดียงสาแต่ก็ซ่อนความขยันขันแข็งเอาไว้ ผมสีดำของเธอถูกรวบเป็มวยเล็กๆเรียบง่ายประดับด้วยปิ่นไม้ธรรมดาไม่หรูหราเหมือนคุณหนู แต่กลับสะอาดสะอ้าน
ภายในมือของเธอมีถังไม้ถือเอาไว้ ด้านในน่าจะมีน้ำอยู่ครึ่งถัง
สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของฟ้าคือชุดที่ร่างบางๆสวมใส่เอาไว้ มันคือผ้าฝ้ายที่เหมือนจะมีความหยาบมากกว่าชุดที่เธอสวม การตัดเย็บดูเรียบง่าย แขนเสื้อกว้างเล็กน้อยเพื่อความคล่องตัว บริเวณเอวของเธอผูกด้วยผ้าคาดสีน้ำตาลเข้มทำให้ทุกท่วงท่าที่เธอกำลังก้าวเดินเข้ามาใกล้ดูกระฉับกระเฉงและดูนอบน้อมไปในเวลาเดียวกัน
“ คุณหนูเ้าคะ ”
ฟ้ามองเด็กสาวสวมบทบาทคนรับใช้ที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ใกล้ๆพร้อมกับยื่นผ้าชุบน้ำมาให้ ภายในใจรู้สึกสงสัยไม่น้อยว่าทางทีมงานพาเด็กสาวคนนี้มาจากที่ไหน เธอยังหาคำตอบไม่ได้จึงรับผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเบาๆ พลางตั้งคำถามหลายอย่าง เด็กสาวที่ยื่นผ้าชุบน้ำมาให้มีใบหน้าที่คุ้นเป็อย่างมาก เธอกลับคิดไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน
“ ทีมงานให้หนูวันละเท่าไหร่เหรอ ? ”
สาวรับใช้ตัวน้อยเลิกคิ้วขึ้นสูง คำพูดของคุณหนูในเช้านี้ต่างออกไป มันเป็คำพูดที่เรียบง่าย แม้จะไม่เข้าใจคำว่าทีมงาน เธอก็พอจะรู้ได้ว่าคุณหนูอาจจะหมายถึงค่าจ้างที่เธอได้รับต่อวัน
“ ตระกูลม่อจ่ายให้ข้าเดือนละ 1 เหลียงต่อเดือนเ้าค่ะ ” สาวรับใช้ตัวน้อยกระพริบตาปริบๆ เธอไม่เข้าใจว่าเหตุใดคุณหนูจึงถามถึงค่าจ้าง ท่าทางของคุณหนูที่แสดงออกมานั้นทำให้เธอไม่เข้าใจยิ่งขึ้นไปอีก
“ ตระกูลม่อเหรอ ? หรือว่าทั้งหมดนี่จะเกี่ยวกับเกมที่กำลังจะเปิดตัวกัน ต้องใช่แน่ๆ ”
ฟ้าทุบมือตัวเองเบาๆ เธอเริ่มจับทางได้แล้ว ห้องที่เธอฟื้นคงจะเป็ห้องที่ถูกเตรียมเอาไว้โดยทางทีมงาน หญิงสาวตัวน้อยตรงหน้าก็คงจะเป็สาวรับใช้ที่เตรียมเอาไว้ ตระกูลที่เธอเอ่ยออกมาเมื่อครู่คือหนึ่งในตระกูลใหญ่ในเนื้อเื่ของนิยายและเกมที่เธอกำลังพัฒนา ทั้งหมดคงจะเป็การจัดฉากของทีมงาน
“ คุณหนูเ้าคะ มีบางอย่างติดอยู่ที่ตาของท่าน ”
ฟ้ามองไปยังกระจกสีเหลืองทองในมือสาวรับใช้ มันไม่ใช่กระจกสะท้อนแสงเหมือนโลกปัจจุบัน วัสดุของมันน่าจะสร้างมาจากทองเหลืองหลอมขึ้นรูปแล้วนำมาขัดจนมันเงา
ฟ้ารับกระจกมาจากสาวรับใช้เพราะอยากจะรู้เหมือนกันว่าตอนนี้ใบหน้าของเธอถูกทีมงานแต่งแต้มไปมากน้อยแค่ไหน ไม่แน่บนใบหน้าของเธออาจจะเต็มไปด้วยหนวดปลาหมึกที่ทางทีมงานเขียนขึ้นมาเพื่อแกล้ง
เมื่อกระจกยกขึ้นมาส่องใบหน้า ภาพที่เธอเห็นแม้จะแสดงเฉดสีออกมาได้ไม่ชัดเจน เธอกลับแยกแยะสิ่งที่เห็นได้ในทันที ใบหน้าที่แสดงบนกระจกทองเหลืองสะท้อนไม่ใช่ใบหน้าของเธออีกต่อไป
“ กระจกนี่เป็จออย่างนั้นเหรอ นี่จะแกล้งกันจนถึงที่สุดเลยใช่ไหมเนี่ย ”
ฟ้าหมุนกระจกเพื่อหาสวิตช์ปิดภาพที่กำลังฉายบนกระจก เธอคิดว่ามันคงจะเป็กระจกที่ถูกสร้างขึ้นมาพิเศษให้ฉายภาพของหญิงสาวใบหน้าสะสวยเมื่อทุกคนส่องใบหน้าตนเอง
เพียงแต่ว่าเธอไม่พบปุ่มใดๆทั้งสิ้น กระจกไม้บางเกินกว่าที่จะยัดจอเข้าไปได้ แบตเตอรี่ก็เช่นเดียวกัน เธอจึงนำกระจกมาส่องใบหน้าตนเองอีกครั้งด้วยความตื่นตระหนกหลังจากสมองเริ่มรับรู้ความจริงบางอย่าง
มือซ้ายค่อยๆลูบไล้ไปทั่วใบหน้าขาวละมุน เธอรู้สึกได้ถึงความอุ่นจากฝ่ามือ หมายความว่าใบหน้าของเธอในตอนนี้ไม่ได้สวมหน้ากากปิดทับเอาไว้ มันคือใบหน้าที่แท้จริง
เธอจึงจับไปยังผม มันมีสีขาวราวกับหิมะดูละมุนและพริ้วไหว การจะทดสอบว่ามันไม่ใช่ผมปลอมมีทางเดียวคือต้องดึงออกมาสักเส้นเธอจึงค่อยๆเลือกเส้นผมแล้วดึงออกมาเบาๆก่อนจะััได้ชัดเจนถึงความเจ็บจี๊ดที่เกิดขึ้น
“ ไอ้พี่โยฆ่าฉันจริงๆเหรอเนี่ย! ”
เสียงร้องของคุณหนูทำสาวรับใช้รีบยกมือปิดใบหูด้วยความใ เธอไม่รู้ว่าใครคือพี่โย
“ คุณหนูเ้าคะ คุณหนูเป็อะไรหรือเ้าคะ ”
ฟ้ามองสาวรับใช้ตนเองอีกครั้ง ไม่แปลกเลยที่เธอจะรู้สึกคุ้นเคยกับใบหน้านี้แต่ก็นึกไม่ได้ว่าเคยเห็นจากที่ไหน
หลังจากตั้งสติได้เธอก็รู้ว่าสาวรับใช้คือตัวละครที่เธอสร้างขึ้นมาเองกับมือ เพียงแต่ว่าสาวรับใช้ไม่ได้มีความแข็งแกร่งจึงไม่ต้องปรับแต่งและแก้ไข เธอถูกเก็บเอาไว้นานจนเกือบลืม
“ ใบหน้านี้ อย่าบอกนะว่าฉันตายแล้วเข้ามาอยู่ในร่างคุณหนูม่อเสวี่ยหรง ”
หัวใจของฟ้าเต้นโครมคราม หากเป็ไปตามที่เธอคิด ตอนนี้เธอคงเข้ามาอยู่ภายในเกมที่กำลังพัฒนาหรือไม่ก็คงจะเป็นิยายต้นฉบับของเกม
สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้น ไม่ใช่เพราะการได้เข้ามาอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยผู้ฝึกยุทธ์และเทพเซียน แต่เป็เพราะว่าร่างของหญิงสาวที่เธอสิงสู่คือบอสในตอนต้นเื่ที่มีชะตากรรมจะต้องถูกสังหาร เธอจึงรีบหันไปสอบถามสาวรับใช้เพื่อสอบถาม่เวลา ไม่แน่เธออาจจะไม่ได้เข้ามาในนิยายหรือเกมที่มีจุดจบเช่นที่เธอเคยเห็น
“ ยี่ยี่ ปีนี้ปีที่เท่าไหร่ แล้วพ่อและพี่ชายฉันยังสบายดีไหม ? ”.
4K
