กิลนักผจญภัย
ทั้งคู่เดินไปและคุยเื่ต่างๆ
ท่านมากีโตะเ้าค่ะ“ห๊ะ
มีอะไรท่านมากีโตะมาจากที่ไหนแหรอเ้าค่ะ ข้อคงบอกเ้าไม่ได้เพราะสถานที่ที่ข้ามามีเฉพาะคนที่แข็งแกร่งเท่านั้น
“เอะ
ขอโทษเ้าค่ะที่ถามอะไรไม่สมควรท่านมากีโตะกินอะไรมารึยังจ้าค่ะ อืมยังเลย ถ้างั้นไปร้านนั้นกันเถอะเ้าค่ะหลิงจื่อบอกแก่มากีโตะ ระหว่าทางที่ทั้งสองกำลังเดินคุยกันอยูสายตาคนรอบๆก็แสดงถึงความอิจฉา เพราะผู้หญิงส่วนใหญ่มั้งจะคิดว่าเองสวยและจะมีผู้ชายเข้ามาหาเอง
แต่อมาเจอ หลิงจื่อทำให้สตรีเ่าั้เหมือนเป็ธรรมดาไปเลย
เมื่อทั้งสองมาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่งหลิงจื่อก็ทำหน้าสั่งอาหารหลายอย่างมาก มากีโตะได้แต่กุมขมับเพราะเขาไม่มีเงินหลิงจื่อพอเห็นมากีโตะแบบนั้นก็พอเดาได้ว่ามาก๊โตะนั้นไม่มีเงิน เธอจึงกล่าวไปว่าท่านมากีโตะเ้าค่ะอาหารครั้งนี้ถือว่าเป็การตอบแทนที่ช่วยที่ชีวิตข้าไว้นะเ้าค่ะ
พอมากีโตะได้ยินอย่างนั้นก็เงหน้าขึ้นมาพร้อมกับร้อยยิ้มที่กระชากใจสาวๆในร้านทั้งหมดไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิงอายู36 ปีเลยที่เดียว เมื่ออาหารมาสงตาของมากีโตะก็ลุกวาวเพราะการเป็เทพเ้าทำให้ไม่มีวันหิวจึงไม่ได้รับประทานอาหารแบบนี้เลยระหว่างทานอาหารหลิงจื่อก็กล่าวว่า ท่านมากีโตะมีที่พักยังค่ะ ข้ายังไม่มีหรอกมากีโตะตอบ หลิงจือก็ยืนถุงเงินให้มากีโตะในนั้นมีเหรียญทองอยู่สิบเหรียญ (เงินมีสามระดับทอง เงิน ทองแดง 10เหรียญทองแดงเท่ากับ1เหรียญเงิน10เหรียญเงินเท่ากับ1เหรียญทอง เอทานอาหารเสร็จมากีโตะกับหลิงจื่อก็แยกกัน
ระหว่างทางที่หลิงจื่อได้แยกกับมากีโตะแล้วก็มีคนพุ้งมาหาหลิงจื่อ แล้วกล่าวว่าเ้าหญิงขอรับองค์าาเป็ห่วงท่านมากนะขอรับที่ออกมาโดยไม่มีใครคุ้มครองข้าขอโทษเ้าค่ะ ข้าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วคนที่ตามหาหลิงจื่อได้พบหลิงจื่อตั้งนานแล้วแต่ไม่ได้เข้าไปหาเพราะมีคนเยอะเกินไปอาจมีการรั่วไหลของใบหน้าองค์หญิงที่1แห่งอาณาจักรัทองคำ และอีกเหตุผลคือผู้ชายที่อยู่กับหลิงจื่อทั้งที่เขาอยู่ระดับเซียนมนุษย์ขั้นที่6ก็มิอาจตรวจสอบพลงฝ่ายตรงข้ามได้
มากีโตะเมื่อออกจากร้านไปหาที่พักและมากีโตะก็รู้ว่ามีคนมาแอบดูอยู่แต่ไม่ได้จัดการเพราะเขาไม่มีรังสีสังหาร
เมื่อเดินมาได้สักพักก็พบกบอาคารหลังเก่าๆที่ป้ายเขียนไว้ว่าห้องพักระดับต่ำเมือมากีโตะเข้ามาในอาคารแหงนั้นก็พบกับพนักงานสูงวัยคนหนึ่งยืนอยู่ที่โตะๆหนึ่งมากีโตะเข้าหาเธอ
‘ข้า้าห้อง”
หญิงสาวสูงวัยก็ถาม เอากี่วันค่ะท่านลูกค้าข้า้าพักจนกว่าจะไปไม่รู้ว่ากี่วันอ่อเ้าค่ะท่านต้องจ่ายเงินก่อน10วันถ้าเป็อย่างนั้นนะค่ะ มากีโตะถาม
มากีโตะโยนเหรียญ ทองออกไปและพูดว่าไม่ต้องทอน หญิงสูงวัยใจนแสดงออกทางสีหน้าอย่งชัดเจน ผ่านไป5ลมทหายใจหยิงสาวก็เก็บเหรียญไว้และนำกุญแจกออกมาและกล่าวว่า นี้คือห้องที่ดีที่สุดเ้าค่ะ อยู่ชั้นสามห้องซ้ายสุด เมื่อถึงห้องมากีโตะก็มองดูรอบๆมันก็เมือนกับบ้านของครอบครัวขนาดเล็กอาศัยได้เลยทีเดียวและแล้วมากีโตะก็หลับไป
ขณะที่ดวงตะวันกำลังขึ้นมากีโตะก็ได้ลืมมาขึ้นมาและไปอาบน้ำและลงมาทานอาหารเช้าเมื่อมากีโตะลงมาก็เจอหญิงสูงวัยนั่งอยู่ที่เก้าอีตัวหนึ่ง
ข้อ้าอาหารเ้าหญิงสาวก็หันมาหามากีโตะและพูดว่ารอสกเดียวนะค่ะเชิญหาที่นังได้เลย เมื่ออาหารมาส่งมากีโตะก็เห็นาหารในจานคือโจ้กเนื้อสัตว์อสูรและผัดผักกับน้ำส้มมากีโตะก็ทานอยางปกติเพราะหารทุ้งอย่างอร่ยหมดเลย
เมื่อทานอาหารเสร็จมากีโตะก็ออกจากทีพักมาและได้ยนคนคุยกันเื่มีนักผจญภัยระดับsเพิ่มมาอีกคนแล้ว
มันก็ตุ้นต่อมความอยากรู้ขอวมากีโตะเพราะจากที่ได้ยินระดับsมีไม่ถึง20คนระดับssมีไม่ถึง10คนระดับsssมีเพียงสามคน มากีโตะก็เข้าไปถาม พวกพี่ทั้งหลายข้าอยากทราบว่ากิลนักผจญภัยอยู่ทางไหนเหรอครับเมื่อคนในกลุ่มได้ยินก็บอกไปอยางสุภาพว่า อยู่ใจกล้างเมืองไงละ
มากีโตะก็เดินมาเรื่อยๆระหว่างทางก็ซื่อของต่างๆมากินระหว่างทางด้วย
เมื่อมาถึงกิลผจญภัยมากีโตะก็เห็นว่าเป็สถานที่ที่ใหญ่มากเลยที่เดียวแต่เล็กกว่าวงเทพของมากีโตะอยู่มากมายมหาศาลเปรียบได้กับน้ำในแก้วกับมหาสมุทรเลยทีเดียวเมื่อเข้ามาแล้วก็ได้ยินเสียง เอะอะโว้ยวายมากมายดังขึ้นมา
มีโตะก็ได้ถามคนที่นั่งอยู่หล่อนเป็ผู้หญิงอายุราว19 อยู่นะดับเซียนมนุษย์ขั้นที่1 “พี่สาวข้าสมัคเป็นักผจญภัยได้ที่ไหนเหรอหญิงสาวก็หันมาและยิ้มให้เป็ยิมที่ทุกคนมาเคยเห็นพราะหล่อยยิ้มน้อยมากถึงมากที่สุดหล่อนถึงตอไปว่าไปหาพี่สาวคนนั้นเลยนางเป็เ้าหน้าที่รับสมัคนักผจญภัย เมื่อหญิงสาวพูดจบมากีโตะก็เดินไปหาหญิงสาวคนนั้นเมื่อเดินได้สักพักก็มีเสียงพ฿ดแทรกขึ้นมาเ้าจะเป็นักผจญภยได้แน่เหรออ่อนปวกเปียก แถมข้ายังวัดพลงเ้าไม่ได้เลย
มากีโตะหันมาและพูดไปว่า
“ทำไมข้าจะเป็นักผจญภัยไม่ได้ เมื่อนักผจญภัยคนนั้นได้ยินที่มากีโตะพูดก็ ควบคุ้มอารมณ์ไม่อยู่และะโไปหามากีโตะพร้อมกับง้างหมัดเข้าที่หน้ามาที่หน้ามากีโตะก็มาเ้าหน้าที่เข้ามาป้องกันมากีโตะเอาไว้นักผจญภัยคนนั้นก็เห็นเ้าหน้าที่ก็สงบอารมณ์ไว้ได้
และกล่าวว่า
“เ้าจะเป็นักผจญภัยได้เหรอไม่”