บทที่ซ่อนอยู่ 1
“พี่รัตน์คะ วันนี้พวกเราจะออกไปเดินเล่นหน่อยนะคะ แปลงเพาะปลูกของพวกเราก็ค่อนข้างได้ผลดีด้วย ต่อไปอาจจะวางขายให้ปราการได้เลย”
“สามี...งื้อออ เดี๋ยวกลับมานะคะ นอนพักผ่อนที่นี่นะคะ” หญิงสาวสองคนช่างประจบประแจง พวกเธอซุกซนในอ้อมแขนของชายหนุ่มจนทำให้เขาหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้
สายตาของคนที่นอนอยู่จับจ้องไปยังร่างเล็กๆที่ยืนเงียบอยู่มุมห้อง เขากวักมือเรียกให้อีกฝ่ายเข้าไปหา ซึ่งผู้หญิงคนนี้ก็ทำตัวเหมือนกับสุนัขเชื่อง เห็นแบบนี้แล้วยิ่งทำให้เขาพอใจมากขึ้นไปกว่าเดิมอีก
มือหนาลูบหัวเล็กๆของอีกฝ่าย ผมนุ่มสลวยจากการดูแลเป็อย่างดี แม้แต่ผิวกายก็ยังนุ่มลื่น เขาได้ยินว่าเธออาบน้ำนมเป็ประจำก่อนวันสิ้นโลก เป็ผิวเนียนที่ไม่มีผู้หญิงที่ไหนจะเทียบได้ เขาเองก็ยังชอบที่จะััอีกฝ่ายเช่นนี้เรื่อยมา ความรู้สึกพึงพอใจจากการได้ของล้ำค่านี้มันดีจริงๆ
“ทำไมสามีเอาแต่สนใจรัญล่ะคะ ไม่รักลลิลแล้วหรอ งื้อ...” หญิงสาวผู้มาพร้อมกับหน้าอกหน้าใจใหญ่โตพยายามเบียดเข้ามาหา ดันอกอวบของตนเองมาที่หน้าจนทำให้พิรัตน์รู้สึกรำคาญอยู่บ้าง
แม้เขาจะชอบบีบมันก็เถอะ แต่นั่นก็แค่ความรู้สึกตอนใคร่เท่านั้น ไม่เหมือนกับที่เขาชอบจะอยู่กับผู้หญิงสงบและดูล้ำค่าเหมือนกับรัญชนาเลยแม้แต่น้อย
“พวกเธอจะออกไปข้างนอกไม่ใช่หรอ อย่างนั้นก็รีบไปได้แล้ว”
“แต่สามีคะ รัญเองก็บอกว่าอยากไปด้วยนะ” ลลิลแตะนิ้วของตนเองที่มุมปาก
“คุณหนูรัญบอกว่าอยากจะไปเดินดูแปลงผักด้วยค่ะ” ศิตาพรที่ตัดผมสั้นยืนยัน น้ำมนต์ที่ซ่อนอยู่ด้านหลังก็พยักหน้ารัวๆ เหมือนกับว่ากลัวว่าเขาจะไม่เชื่ออย่างไรอย่างนั้น
“หืม? รัญไม่อยากอยู่กับฉันหรอ”
“รัญอยากอยู่ด้วยค่ะ แต่ก็อยากเห็นแปลงผักด้วยเหมือนกัน” หญิงสาวคิดทบทวนก่อนจะตอบกลับ แม้ว่าพิรัตน์อยากจะรั้งให้อีกฝ่ายอยู่ที่นี่กับเขาสองคน เผื่อจะได้มี่เวลาเต็มที่กับอีกฝ่ายบ้าง แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่สามารถบังคับฝืนใจได้ล่ะนะ อย่างไร..เขาก็อยากตามใจหนูน้อยคนนี้อยู่ดี
“เอาเถอะๆ ถ้าอย่างนั้นฉันไปด้วยก็แล้วกัน”
“ห๋า...จริงหรอคะ!! ดีใจจังเลย ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปปิกนิคกันใช่ไหมคะ” พวกสาวๆโห่ร้องอย่างดีใจกันยกใหญ่ แม้แต่รัญก็ยังคลี่ยิ้มบางเบาออกมาด้วย
เห็นแบบนั้น พิรัตน์ก็ได้แค่ส่ายหน้า เขาโอบเอวหญิงสาวผมสั้นข้างหนึ่ง อีกข้างย่อมเป็ลลิลที่มักจะเสนอตัวมาให้เขาโอบกอดอยู่เสมอ วรกานต์นำหน้าพวกเขาไปที่แปลงเพาะปลูกซึ่งได้สิทธิพิเศษจากการล่าครั้งก่อน แปลงเพาะปลูกนี้สำเร็จเกินความคาดหมายไปมาก แม้แต่รัตน์ก็ไม่คิดว่าจะประสบความสำเร็จขนาดนี้
“ถ้ามีของพวกนี้ ปราการคงจะไม่มีใครต้องอดตายแล้ว” พิรัตน์กล่าวอย่างคาดหวัง ซึ่งทุกๆคนก็เห็นด้วยเช่นกัน
พวกสาวๆแยกกันไปเพื่อดูมุมต่างๆ รัตน์นอนรอพวกเธอให้กลับมา เขาใช้เวลากับความสงบที่มีอย่างสุขใจ แต่ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง สาวๆก็พากันกลับมากันแล้ว แต่ละคนต่างก็เอาอกเอาใจดูแลเขาน่าดู อยากจะกลายเป็ผู้หญิงที่เขาเห็นว่าสำคัญที่สุด ทว่า...มีคนหนึ่งที่ไม่ยอมกลับมาเสียที และมันก็ทำให้พิรัตน์เป็กังวลไม่น้อย
“รัญไปไหน ทำไมยังไม่กลับมา”
“หืม? รัญหรอคะ? ไม่รู้นะคะ อาจจะไปเที่ยวเล่นที่ไหนก็ได้ รายนั้นไม่ค่อยได้ออกมาข้างนอกนี่คะ”
“จริงด้วย หรือว่ารัญอาจจะเจอคนรู้จักก็ไม่รู้นะคะ” สายตาเ้าเล่ห์ของลลิลทำให้รัตน์ขมวดคิ้ว เขารู้ว่าพวกสาวๆไม่ชอบกันเอง และอาจจะมีกลั่นแกล้งกันบ้างลับหลังเขา แต่เขาไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องรัญ ผู้หญิงที่สูงส่งคนนั้นควรจะมีแค่เขาคนเดียวที่รังแกเธอได้!
“อ๊ะ พี่รัตน์จะไปไหนคะ!!”
“รอที่นี่แหละ ฉันจะไปดูรัญหน่อย”
“พี่รัตน์ แต่ว่าพวกเรายังไม่ได้กิน...” ไม่รอให้พวกผู้หญิงพูดจบ รัตน์ที่มองตามเส้นทางของรัญั้แ่แรกก็เดินตามรอยของเธอทันที พวกผู้หญิงแม้จะอยากตาม แต่ก็ต้องเฝ้าของที่เตรียมเอาไว้ด้วย สุดท้ายรัตน์จึงใช้ความเร็วของตนเองสลัดทุกคนหลุดมาได้
เขามองหาคนตัวเล็กผมสั้นไปทั่ว แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ ใช้เวลาเกือบ 10 นาที ความหงุดหงิดของเขาก็ยิ่งมากขึ้น จนกระทั่งเขาเดินไปนอกพื้นที่แปลงทดลอง และได้เห็นผู้หญิงของตนเองกำลังอยู่ในแขนของคนอื่น!!
“รัญ!!!”
“หือ? คุณรัตน์” เ้าของดวงตาสีดำขลับเอี้ยวตัวมองเขาจากทางด้านหลัง ทว่าคนที่กำลังอุ้มเธออยู่กลับไม่คิดจะปล่อยให้วางลงเลย ขาเล็กๆนั่นถูกจับด้วยมือของผู้ชายอื่น แถมเธอก็ยังโอบคอของเขาเอาไว้แน่นอีกด้วย
“ปล่อย”
“...............”
“ฉันบอกให้ปล่อยผู้หญิงของฉันลง!!” ถ้าไม่ใช่เพราะไม่้าแสดงธาตุแท้ของตนเองให้รัญหวาดกลัว เขาคงจะกระโจนเข้าไปต่อยไอ้คนฉวยโอกาสนั่นสักหมัดแล้ว! กล้าดียังไงมาแตะต้องตัวผู้หญิงของเขา!!
“ฉันบอกว่าไม่ล่ะ” น้ำเสียงเ็าแต่สายตานั้นกำลังกระตุ้นโทสะของเขาไม่ผิดแน่ รัตน์ที่้าจะสร้างภาพลักษณ์ที่ดีถมน้ำลายลงพื้น เขาถึงกับเรียกเอาดาบเพลิงซึ่งเป็พลังที่เขาปลุกขึ้นได้ออกมาด้วยซ้ำ วันนี้...ยังไงเขาก็ต้องฆ่าคนให้ได้!!
ปัง!!
“ถ้ายังแข็งแกร่งไม่เท่าฉัน ก็อย่ามาลองดีจะดีกว่านะ” ไม่ปล่อยให้รัตน์เข้าไปโจมตีถึงตัว คนแค่คิดก็กดร่างของรัตน์เอาไว้ได้แล้ว ขาของชายหนุ่มสั่นเทา สายตาเปลี่ยนเป็สีแดงด้วยความเ็ป
หญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนใมาก เธอพยายามขยับตัวเพื่อให้คนที่อุ้มอยู่ปล่อยลงมา แน่นอนว่าคนๆนั้นยังสนุกกับท่าทางเหมือนกับหมาบ้า เขาจะปล่อยให้หญิงสาวลงไปได้อย่างไร
“ปล่อยเถอะค่ะ หยุดทำร้ายคุณรัตน์ได้แล้ว ได้ยินไหมคะ ช่วยปล่อยฉันลงไปเถอะค่ะ” รัญพยายามร้องบอก แต่คนตัวใหญ่กลับไม่สนใจ เขาหันหลังแล้วเดินจากไป ปล่อยให้รัตน์กัดฟันกรอดและสู้กับแรงกดดันอยู่อย่างนั้น
“ไอ้สารเลวเวกัส!!!” คนสารเลวอย่างมันกล้าพาผู้หญิงของเขาไปอย่างนั้นหรือ? มันอยากตายใช่ไหม!! ไอ้บ้านั่นกำลังท้าทายเขาแน่ๆ!!
แม้ว่าวันนั้น จะจบลงด้วยการที่เวกัสพารัญไปให้หน่วยรักษาช่วยจัดการแผลที่เข่าก็เถอะ ทว่ารัตน์ไม่ได้รับฟังคำอธิบายใดๆเลย เขากักตัวรัญให้อยู่แต่ในห้อง ภารกิจที่ควรจะต้องออกไปทำร่วมกันก็ไม่ยอมให้ออกไป เป็แบบนี้ตลอด 1 เดือน จนกว่าความโกรธของเขาจะบรรเทาลง
รัญรับปากว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนอื่นอีก และมันก็ทำให้รัตน์ยอมลืมเื่วันนั้นไป สุดท้ายเขาก็รู้ว่าตนเองหวงผู้หญิงของเขามากขนาดไหน เขาบอกกับทุกคนว่าอย่าไปให้คนอื่นแตะตัวง่ายๆอีก ซึ่งทุกคนก็รับปาก
แต่หลังจากวันนั้น เมื่อรัญสามารถกลับไปทำภารกิจต่างๆได้เหมือนเดิม มีหลายครั้งที่ต้องทำภารกิจร่วมกับหน่วยที่ 7 และเธอก็มีโอกาสได้เจอกับเวกัสมากขึ้น
ผู้ชายที่ใครๆก็พูดว่าเ็า บางคนก็บอกว่าเขาไม่น่าคบหา กลับเอ่ยถามเกี่ยวกับรัญอยู่บ่อยๆ ถึงจะเป็การถามคำตอบคำเหมือนกับคนรู้จักกันเท่านั้น แต่มันก็ทำให้รัตน์ไม่พอใจแล้ว
สาเหตุที่ทำให้เกิดเื่ใหญ่มากที่สุดคงจะไม่พ้นตอนที่รัญพลาดท่า แต่รัตน์ก็กำลังติดพันกับซอมบี้รอบๆอยู่ ผลก็คือคนที่มาช่วยรัญจากเงื้อมือของซอมบี้เป็หัวหน้าหน่วยที่ 7 และอีกฝ่ายก็อุ้มรัญไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง
ยังเป็เหมือนกับครั้งก่อนที่เขาไม่ยอมปล่อยแม้ว่ารัตน์จะมาถึงตัวแล้วก็ตาม คนอุ้มรัญกลับมาถึงฐานแล้วปล่อยให้หน่วยรักษาดูแลอย่างดีจึงจะจากไป ความเป็ห่วงเป็ใยนี้ ถึงรัญจะบอกว่าเป็เื่ปกติ แต่รัตน์กลับหงุดหงิดมากๆ เขารู้แล้วว่ามีใครบางคน้าผู้หญิงของเขาแน่นอน โดยเฉพาะถ้าคนๆนั้นไม่เคยมีท่าทางแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่น!
“คุณรัตน์คะ เื่นี้ไม่มีอะไรจริงๆค่ะ คุณเวกัสเห็นว่าฉันได้รับาเ็ก็เลย...”
“หยุดแก้ตัวแทนมันได้แล้ว!”
“คุณรัตน์”
“เธอก็รู้ว่าตัวเองเป็ผู้หญิงของใคร ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรอว่าอย่าปล่อยให้คนอื่นถูกตัวน่ะ ห๊ะ!!”
“แต่ว่า...ฉันเกือบจะถูกซอมบี้ฆ่าแล้วนะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเวกัสเข้ามาช่วยล่ะก็...”
“ปล่อยให้เธอตายไปยังจะดีกว่าให้มันแตะต้องตัวอีก!!”
“อะไรนะคะ?” รัญขมวดคิ้ว สายตาของเธอเปลี่ยนเป็เ็ามากขึ้น ท่าทางเช่นนี้เหมือนกับครั้งแรกที่พวกเขาเจอกัน และมันก็ทำให้รัตน์โกรธมาก
มือหนาของเขายื่นมาบีบแขนเล็กๆจนขึ้นเป็รอย ผิวที่เขาเคยทะนุถนอมเปลี่ยนเป็สีแดง แม้ว่าอีกฝ่ายจะเจ็บ แต่เธอกลับไม่ร้องออกมาเลยสักคำเดียว การแสดงออกที่แตกต่างเช่นนี้เหมือนกับการท้าทายเขา มันทำให้รัตน์โกรธจัด
เขายกร่างของรัญด้วยมือเดียวแล้วโยนขึ้นบนเตียง แม้ว่าครั้งนี้หญิงสาวจะไม่พอใจแค่ไหนก็ตาม แต่เขาจะสั่งสอนให้เธอได้รู้ คนที่ต่อต้านเขาจะเจอกับสถานการณ์แบบไหนบ้าง!!
หลังจากที่ใช้เวลาร่วมกันจนพอใจ รัญหมดสติไปจากความรุนแรงที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อน กว่าที่รัตน์จะรู้สึกตัวว่าเขาทำรุนแรงมากเกินไปก็สายไปแล้ว เขายืนมองร่างเล็กๆที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยแดงจากมือของเขา ชายหนุ่มเม้มริมฝีปาก โกรธตนเองที่ทำร้ายคนรักมากเกินไป
“รัญ พี่ขอโทษนะเด็กดี” น้ำเสียงทุ้มที่อ่อนโยนลงกว่าเดิมหลายเท่าดังเหนือหัวของหญิงสาว แต่รัญไม่ได้มีสติรับรู้การกระทำนี้ เธอทนความเ็ปไม่ไหวจนหมดสติไป กว่าจะตื่นขึ้นมาก็ผ่านไปอีกวันหนึ่งแล้ว
รัตน์พยายามทำดีกับรัญหลังจากนั้นเพราะรู้สึกผิด แม้ว่าหญิงสาวจะเสียใจมาก แต่เธอก็พยายามเข้าใจให้ได้ว่าเขาหึงหวงตนเอง อีกทั้งเธอก็เป็คนที่ทำผิดสัญญาก่อน ครั้งต่อไปเธอควรจะยอมตายดีกว่าให้ผู้ชายอื่นมาแตะต้องสินะ...นี่คือความคิดที่รัญได้รับหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น
สถานการณ์น่าอึดอัดใจเรื่อยมา กระทั่งคืนหนึ่ง รัตน์เดินเข้ามาบอกกับเธอ
“รัญ ที่ผ่านมาพวกเราคงจะรู้สึกอึดอัดต่อกันมากเลยใช่ไหม? พี่ขอโทษนะ แต่ว่า...อีกไม่นาน เื่ทุกอย่างก็จะจบแล้วล่ะ”
“คุณรัตน์หมายถึง...” รัญเงยหน้ามองคนที่กำลังสวมกอดตนเองอยู่ เธอได้เห็นสายตาประหลาดจากเขา มันเต็มไปด้วยแผนการร้ายที่เธอไม่รู้ แน่นอนว่ารัตน์ไม่มีทางบอกเื่นี้กับเธอ
“เราแค่จะกลับมาเป็เหมือนเดิม รัญจะเป็คนรักของพี่เพียงคนเดียว และตลอดไป”
“แต่ตอนนี้รัญก็เป็ของคุณรัตน์อยู่แล้วนี่คะ ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ” หญิงสาวไม่เข้าใจเอาเสียเลย รัตน์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาจับคางของรัญให้มองมาที่ตนเองก่อนจะจูบอีกฝ่ายอย่างเอาแต่ใจ ถ้าไม่ใช่เพราะรัญหายใจไม่ทัน เขาคงจะไม่ปล่อยให้เธอเป็อิสระได้
“นั่นน่ะสินะ รัญเป็ของพี่คนเดียวอยู่แล้วนี่นา” เขาพูดแค่นั้นก็ดันให้ร่างเล็กนอนลงไปที่เตียงอีกครั้ง บทหวานซึ้งเริ่มต้นขึ้น โดยที่รัญไม่ได้รู้เลยว่ามีบางคนที่จะได้เจอกับหายนะจากเื่นี้
…………………………………………………………
380
