บทที่ 33 ฉันไม่ชอบเธอ
เช้าวันรุ่งขึ้นที่แสงแดดอันอบอุ่นส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามาในห้องสวีตสุดหรู และผ้าห่มไหมเนื้อดีเลื่อนหล่นลงไปกองอยู่บนพรม
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
บรรยากาศที่ดูดีเมื่อครู่ถูกทำลายไปด้วยเสียงเคาะประตูจากด้านนอก ทำให้ร่างของหญิงสาวที่กำลังนอนหลับอย่างสบายบนเตียงพลิกตัวอย่างหงุดหงิด อีกทั้งขาอันเรียวยาวใต้เสื้อคลุมอาบน้ำก็พาดอยู่บนร่างกำยำของคนข้างกาย
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เมื่อเสียงเคาะประตูยังคงดังอย่างต่อเนื่องและยังเพิ่มความดังมากขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับจะพังบานประตู จนทำให้หญิงสาวต้องลุกขึ้นมาก่นด่าในทันที
“โรงแรมอะไรกัน!? จะไม่ให้แขกนอนพักผ่อนเลยหรือไง!?”
เจียงจิ้งก่นด่าออกมาทั้งที่ยังไม่ลืมตา ก่อนจะลุกจากเตียงอย่างสะลึมสะลือเพื่อเดินไปที่ประตูหน้าห้อง
เมื่อหญิงสาวเดินมาถึงหน้าประตูแล้ว เธอจึงแง้มตาขึ้นเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเปิดประตูออกอย่างหงุดหงิด
“พวกคุณมีมารยาทหรือเปล่า!? นี่มันกี่โมง!? รู้ไหมว่าเมื่อคืนฉันเหนื่อยมาก! แต่ถ้ายังกล้าเคาะประตูอีก ระวังฉันจะแจ้งตำรวจ!”
หลังจากระบายความในใจออกไปแล้ว เธอก็ปิดประตูอย่างแรงและตั้งใจจะกลับไปนอนต่อบนเตียง
ทว่า…
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวขากลับไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง จนหญิงสาวรู้สึกโกรธมากขึ้นกว่าเดิมและหันมาเปิดประตูในทันที
“พวกนายเป็บ้าหรือไง! ฉันจะแจ้ง…!”
แต่ก่อนที่จะพูดขู่ว่าจะแจ้งตำรวจจนจบประโยค ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นทันทีและจ้องมองไปยังกลุ่มชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบตรงหน้าด้วยความมึนงง
หรือว่าพวกเขาได้ยินเสียงเรียกของเธอเมื่อครู่ แล้วมาถึงที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็วเพื่อจัดการคดีงั้นเหรอ?
เจียงจิ้งไปใช้ชีวิตในต่างประเทศมานานหลายปี แต่ก็ไม่คิดว่าเ้าหน้าที่ตำรวจในประเทศจะพัฒนาขนาดนี้แล้ว!
“พวกเราคือตำรวจครับ คุณผู้หญิง ทางเราได้รับการแจ้งเบาะแสว่ามีคนทำกิจกรรมผิดกฎหมายที่นี่ กรุณาให้ความร่วมมือในการสอบสวนด้วยครับ”
“อะไรนะ? กิจกรรมผิดกฎหมาย? คุณตำรวจ ฉันเป็พลเมืองดีนะคะ!”
ตำรวจคนที่เป็หัวหน้าขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและแววตาดุดัน
“ขอโทษนะครับ กรุณาหลีกทางให้หน่อย พวกเราจำเป็ต้องตรวจสอบ”
“จะตรวจก็ตรวจไปเลย! ฉันเป็พลเมืองดี ฉันไม่กลัวใครหรอกนะ!”
เจียงจิ้งเบี่ยงตัวออกไปเพื่อให้เ้าหน้าที่ตำรวจได้เข้ามา เธอบิดคอที่ปวดเมื่อยเล็กน้อย แล้วรอให้พวกเขาตรวจสอบเสร็จ แต่กลับไม่พบอะไร
คอยดูนะ! ฉันจะโทรไปร้องเรียนให้หมด!
แต่…เดี๋ยวก่อนสิ!
จู่ ๆ มือที่วางอยู่บนต้นคอก็สั่นเทาไปเสียหมด เพราะภาพความสนุกไหลเวียนผ่านเข้ามาในสมอง เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องสวีตด้วยความใในทันที
และเมื่อเข้ามาในห้องก็พบกับกองเสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่บนพื้นราวกับว่าเมื่อคืนเกิดเหตุการณ์ที่สนุกสนานเป็อย่างมาก
อันที่จริงคนที่ช่ำชองในชีวิตระดับหนึ่งก็น่าจะพอมองออกว่าเมื่อคืนมันเป็ฉากที่รุนแรงมากเพียงใด
ทำให้เ้าหน้าที่ตำรวจที่เพิ่งเข้ามาตรวจสอบมีสีหน้าแดงระเรื่อเมื่อเห็นทุกอย่างตรงหน้า ก่อนจะชี้ไปยังผู้ชายที่คงหลับสนิทบนเตียง แล้วเอ่ยถามขึ้นมาทันที
“ยังมีอะไรจะพูดอีกไหมครับ? การที่คุณมีส่วนร่วมในกิจกรรมขายบริการทางเพศที่ผิดกฎหมาย ตามกฎหมายอาญาของประเทศเรา มาตรา…”
“ใครขายบริการ? ถึงแม้จะมีกิจกรรมผิดกฎหมายก็จริง แต่ฉันก็เป็ลูกค้า! พวกคุณเข้าใจผิดหรือเปล่า? ฉันไม่ได้ขายแต่เป็คนซื้อไง!”
ยังไม่ทันที่ตำรวจจะพูดจนจบประโยค กลับโดนเจียงจิ้งพูดขัดขึ้นมาซะก่อน
เธอดูเหมือนคนที่ออกไปขายตัวเหรอ?
ตำรวจคนนี้ออกมาทำคดี แต่ไม่เอาตาหรือสมองมาด้วยหรือไง!?
“เถียงอะไรกันนักหนาวะ? ไม่ปล่อยให้ฉันได้นอนสบาย ๆ เลยหรือไง!?”
เฉิงสือพลิกตัวและะโออกมาอย่างไม่พอใจ เพราะความฝันอันแสนหวานของเขานั้นถูกรบกวนโดยเสียงเอะอะโวยวาย ณ ขนาดนี้ ทำให้เ้าหน้าที่ตำรวจที่อยู่ในห้องหน้าถอดสีทันที
ทำคดีมาตั้งหลายปี… แต่ยังไม่เคยเห็นผู้ต้องหาที่หน้าด้านขนาดนี้มาก่อนเลย!
“ไอ้ลูกหมา! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ แล้วบอกพวกเขาไปสิว่าเมื่อคืนฉันเป็คนซื้อนายน่ะ!”
เจียงจิ้งพูดพลางก้าวไปข้างหน้าสองก้าวและเตะก้นของเฉิงสืออย่างเต็มแรงจนร่วงหล่นลงจากเตียง ทำให้ชายหนุ่มที่สะลึมสะลือจึงลุกขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะมองไปยังกลุ่มตำรวจที่อยู่ภายในห้องแล้วเอ่ยถามขึ้นมาทันที
“พวกพี่ชาย นี่มันเื่อะไรกัน?”
“ทางเราได้รับแจ้งมาว่าที่นี่มีคนทำการค้าที่ผิดกฎหมาย…”
“นี่นาย! บอกพวกเขาไปสิว่าเมื่อคืนฉันเป็คนซื้อ ส่วนนายเป็คนขายใช่ไหม!?”
เมื่อพูดจบ เจียงจิ้งก็มีสีหน้าแดงก่ำ ซึ่งน้ำเสียงนั้นไม่ยอมแพ้แม้แต่น้อย
เธอจะไม่ยอมถูกโดนตราหน้าว่าเป็คนขายบริการแน่นอน!
“นี่… ฉัน? หึ! พี่ตำรวจครับ ผมเป็เ้าของโรงแรมแห่งนี้ ลูกชายคนที่สองของตระกูลเฉิง คิดว่าผมจะโดนผู้หญิง….งั้นเหรอ?”
“แล้วไงล่ะ?”
พวกเ้าหน้าที่ตำรวจมองหน้ากันอย่างลังเล เพราะไม่คาดคิดว่าวันนี้จะมาจับกุมลูกชายคนรองของตระกูลเฉิงอย่างเฉิงสือ
“อ่า..แน่นอนว่าฉัน…เธอ”
“ไอ้เวรนี่! ฉันเป็คน… ฉันเป็คนให้เงินนายนะ!”
เจียงจิ้งโกรธจนะเิคำหยาบคายหลุดออกมา แต่กลับได้ยินเสียงะโด้วยความโกรธของตำรวจ
“พาตัวไปทั้งคู่!”
หากสองคนนี้ทะเลาะกันไปมันจะมีประโยชน์อะไร? ยังไงก็ทั้งซื้อและขาย… โทษก็เหมือนกันอยู่ดี!
เฉิงสือก้มหน้ามองตัวเองที่สวมแค่เสื้อคลุมอาบน้ำถูกผลักขึ้นรถตำรวจด้วยสีหน้ามืดมนราวกับก้นหม้อ
เพราะการถูกตำรวจจับกุมในพื้นที่ของตัวเอง แถมยังมีสภาพแบบนี้…
มันน่าอับอายไหมล่ะ!?
“คุณจะจ้องผมทำไม!?”
ส่วนเจียงจิ้งก็ไม่ได้อารมณ์ดีขึ้นมามากนัก อันที่จริงเธอตั้งใจเอาไว้ว่าจะได้กลับมาพัฒนาอาชีพในประเทศบ้านเกิด ทว่ายังไม่ทันครบยี่สิบสี่ชั่วโมงก็ถูกจับแล้ว
ทั้งหมดนี้เป็ความผิดของโรงแรมเฮงซวยนั่น!
ถ้าหากได้ยืนยันการจองั้แ่แรกแล้ว คงไม่เกิดเื่เฮงซวยแบบนี้แน่!
“ทำไมไม่บอกว่าเราเป็แฟนกันล่ะ?”
“แฟนกัน? นายเข้าใจผิดหรือเปล่า? จะให้ฉันบอกว่านายเป็แฟนฉันเนี่ยนะ?”
ล้อเล่นหรือไง? แฟนอะไรกันถึงได้เป็ง่ายขนาดนี้?
แต่เมื่อนึกถึงว่าตัวเองถูกต้องสงสัยว่าเป็โสเภณี เธอจึงจ้องกลับไปอย่างไม่พอใจ
“กล้าออกมาขาย.. แต่ไม่กล้ายอมรับ ไอ้ขี้ขลาด!”
“คุณพูดใครว่าขี้ขลาด!? เมื่อคืนคุณยังเรียกผมว่าพี่ชายผู้แข็งแกร่งอยู่เลย!”
เฉิงสือทนไม่ได้กับการที่ต้องถูกเรียกว่าไอ้ขี้ขลาดมากกว่าถูกสงสัยว่าขายบริการ แต่เจียงจิ้งกลับมีสีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธทันทีที่ได้ยินชายหนุ่มตรงหน้าเอ่ยขึ้นมา
เธอเรียกเขาว่าพี่ชายผู้แข็งแกร่งงั้นเหรอ?
…
เมื่อรถขับมาถึงสถานีตำรวจเป็ที่เรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนก็ถูกลากลงมาจากรถในทันใด
“หัวหน้า จะจัดการสองคนนี้ยังไงดี..?”
“ขังเอาไว้ก่อน รอให้พวกเขาให้ปากคำชัดเจนว่าใครเป็คนขาย… แล้วค่อยว่ากัน”
…
ฉีส่าวฉิงเพิ่งตื่นจากอาการเมาค้างในตอนเกือบจะเย็นของอีกวัน เขาใช้นิ้วมือเรียวยาวบีบขมับที่ปวดตุบ ๆ อย่างแรง
ให้ตายสิ เมื่อวานดื่มไปเท่าไหร่กันนะ?
“คุณฉี ตื่นแล้วเหรอครับ?”
จู่ ๆ ก็มีเสียงเอ่ยขึ้นพร้อมกับประตูห้องถูกเปิดจนเผยให้เห็นพนักงานเสิร์ฟคนเมื่อวาน เขาจึงเปิดผ้าห่มพร้อมลุกขึ้นจากเตียงทันที
“ไอ้เฉิงสือบ้านั่น... มันหลอกเอาเงินฉันไปเท่าไหร่อีกแล้ว?”
เขาถามออกไปพลางยื่นมือไปรับบิลค่าใช้จ่ายของเมื่อคืน
มันชอบใช้แผนเดิม ๆ ทั้งนั้น แต่ไม่คิดจะหาวิธีใหม่ ๆ บ้างหรือไง?
“คุณฉี เ้านายของพวกเราถูกตำรวจจับไปแล้วครับ!”
พนักงานเสิร์ฟทำหน้าเศร้าหมองทันที
พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น… แต่เช้าวันนั้นตำรวจบุกเข้ามาในร้านก่อนเวลาเปิดทำการ มีเพียงพนักงานเสิร์ฟสองคนที่เข้าเวรอยู่ ทำให้พวกเขาได้แต่มองเ้านายถูกตำรวจคุมตัวไปโดยไม่สามารถทำอะไรได้
“ถูกตำรวจจับ? เขาทำอะไรผิดล่ะ?”
ฉีส่าวฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย
ถึงแม้ว่าเฉิงสือจะชอบทำตัวเกเรอยู่บ่อย ๆ แต่เขาไม่มีทางทำเื่ผิดกฎหมายแน่นอน
“ขายเงิน... ไม่ใช่สิ! เขาขาย…!”
เมื่อฉีส่าวฉิงได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจ
“ไอ้หมอนี่ไปก่อเื่อะไรอีกแล้วนะ!?”
904
![[จบ] เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นเศรษฐีนีในวันสิ้นโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776316028_98690481.webp)
