ฟางเหม่ยหลิงอารมย์ดี เธอเดินไปที่โต๊ะรับแขกที่อยู่ในห้องโถงที่มีไว้สำหรับต้อนรับแขก และเธอรู้ว่าท่านปูอยู่ที่นี่จึงได้มาเพื่อบอกข่าวดีกับท่านปู่ให้ทราบ
"ท่านปู่เ้าคะ หลานกลับมาแล้ว หลิงเอ๋อ คาราวะท่านปู่เ้าคะ"
"หลิงเอ๋อมาแล้วหรอ มาๆๆ มานั่งตรงนี้ เป็อย่างไรบ้าง บอกปู่มาเร็วเข้า "
ฟางเฉินฟง เห็นหลานสาวกลับมาก็ดีใจรีบเดินไปรับจูงมานั่งที่เก้าอี้
"หลานผ่านการทดสอบได้เป็ศิษย์สำนักวังบาดาลแล้วเ้าค่ะ"
"จริงหรือ ดีใจจริงๆ หลานทำได้ ปู่ภูมิใจในตัวหลานมากๆ"
"หลานสัญญา จะไม่ทำให้ท่านปู่ผิดหวัง จะทำให้จวนของเรา กลับมารุ่งเรืองดั่งเดิม"
"ปู่รักและเชื่อมั่นในตัวหลานเสมอ ปู่รู้ว่าหลานจะต้องทำได้ ต้องขยันเล่าเรียนนะ ต่อไปนี้เ้าได้เป็ศิษย์สำนักวังบาดาลแล้ว "
เขานั้นภาคภูมิใจมากในตอนนี้ดูเหมือนอะไรก็ค่อยๆเริ่มดีขึ้นมาเรื่อยๆแล้ว
"เ้าค่ะท่านปู่หลานจะตั้งใจเรียน"
นางเข้าไปสวมกอดท่านปู่เอาไว้เพื่อให้เขารู้ว่านางนั้นรักเขามากเพียงใด
หลังจากกลับมาถึงห้องนอนของตัวเอง ฟางเหม่ยหลิงก็ล้มตัวลงนอน อย่างหมดแรง
"คุณหนูอาบน้ำก่อนเ้าค่ะ "
"วันนี้เหนื่อยจริงๆ ข้าขอนอนก่อนนะ"
"อ้าวแล้วคุณหนูจะไม่อาบน้ำก่อนหรือเ้าค่ะ จะเป็หญิงงามต้องอาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาดก่อนสิเ้าค่ะ จะได้งามอยู่เสมอ"
เลี่ยงลี่นั้นเอาเหตุผลมาพูดกับนาง
"พรุ้งนี้ข้าหญิงงามสัญญา จะอาบน้ำ แต่ตอนนี้ข้าขอนอนก่อน"
ฟางเหม่ยหลิงปิดตาลง
"โถ่คุณหนู ไม่ได้เ้าค่ะ ลุกเลยเ้าค่ะ"
เลี่ยงลี่ได้แต่ส่ายหัวไปมา กับหญิงงาม ที่ี้เีอาบน้ำ แต่ก็ขยั้นขยอจนฟางเหม่ยหลิงต้องมาอาบน้ำจนได้ ก่อนที่นางจะมาหมดแรงนอนลงบนเตียงอีกครั้ง
........................................................
ณ จวนเสนาบดีฝ่ายขวา
"ท่านพ่อ ฮือๆๆ"
"เ้าเป็อะไรไป ฉิงเอ๋อ ที่สำนักวังบาดาลมีใครรังแกเ้า"
"ไม่ใช่เช่นนั้น ทุกอย่างเป็ไปด้วยดี "
"งั้นก็เป็เื่ที่ดีนะสิ แล้วเหตุใดเ้าต้องร้องไห้ด้วยเล่า มีเื่อะไรอย่างนั้นรึ"
"ก็นางเหม่ยหลิง มัน มันสอบผ่านเข้าสำนักวังบาดาลได้ แล้วองค์ชาย แปดก็ยังหลงไหลได้ปลื้มมัน จนออกหน้าออกตา ไม่รู้มันไปทำอันใดมา ถึงดูสวยผิดหู ผิดตานัก ข้าจะอกแตกตายอยู่แล้ว ท่านพ่อ "
ไป๋เฉียนฉิงระบายความอัดอั้นตันใจที่นางได้รับให้ผู้เป็บิดาฟังจนหมด
"มันจะเป็ไปได้อย่างไรกัน ขยะไร้ค่าแบบนั้น แล้วคนอย่างองค์ชาย แปดจะชอบ หญิงไร้ค่าแบบนั้น เ้าเอาอะไรมาพูด"
"ที่ข้าพูดทั้งหมดคือความจริง ข้าถึงบอกว่าข้าจะอกแตกตายอยู่แล้ว"
"ถ้าเป็เช่นนั้นจริง เ้าก็ต้องทำทุกอย่างเพื่อทำให้องค์ชายหลงรักเ้าให้ได้ และกำจัด ฟางเหม่ยหลิงซะ พ่อจะคอยช่วยเ้า องค์ชาแปด เป็ถึงโอรสที่องค์จักรพรรดิทรงโปรดปราณ เพราะเกิดจากสนมรัก ไม่แน่ว่าที่องค์รัชทายาทอาจเป็องค์ชายแปด เ้าต้องรีบคว้าโอกาสนี้เอาไว้"
"แต่ท่านพ่อ องค์ชายสี่ ก็เป็ที่โปรนปราณเช่นกัน ไม่ใช่หรือเ้าค่ะ ท่านไม่คิดว่า องค์ชายสี่ จะได้เป็องค์รัชทายาท หรอกหรือ "
"ก็จริงอย่างที่เ้าว่า แต่องค์ชายสี่ สนใจแต่อิสตรี ชอบเที่ยวหอนางโลมเคล้าสุรานารีเป็ประจำ จึงถูกฝ่าาต่อว่าอยู่บ่อยๆ พ่อมั่นใจว่าฝ่าาจะไม่เลือกคนแบบนี้มาดูแลบ้านเมืองเป็แน่"
"ถ้าเช่นนั้น ลูกจะทำทุกวิธีทาง เพื่อให้องค์ชายแปดหลงรักลูกจนหัวปัก หัวปำ ใครที่มันขวางทางเรา ข้าจะกำจัดมันให้หมด เริ่มที่นางเหม่ยหลิง ก่อนเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
ไป๋เฉียนฉิงหมายมาดไว้อย่างมีแผนร้าย ก่อนจะหัวเราะ ออกมาด้วยความสะใจ
"อย่างนี้สิ ถึงจะสมกับที่เกิดเป็ลูกพ่อ ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
พ่อและลูกต่างผสมโรงกันหัวเราะ ด้วยคิดว่าแผนการที่วางไว้จะสำเร็จ
..................................................
ณ จวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย
ฟางเหม่ยหลิง กำลังขมักเขม่นกับการปลูกสมุนไพรที่จำเป็ไว้ที่สวนหลังจวน โดยให้พวกบ่าวไพร่มาช่วยกันขุดดิน ตอนนี้ก็ปลูกได้หลายชนิดแล้ว แต่ก็ยังมีสมุนไพรหายากบางอย่างที่ไม่มีเมล็ดพันธ์ ต้องไปหาจากในป่าลึก หรือทีู่เา ห่างไปจากตัวเมือง ซึ่งฟางเหม่ยหลิงมีแผนการที่วางไว้ เมื่อปลูกสมุนไพรพวกนี้เสร็จ เธอก็จะไปหาสมุนไพรหายากในป่าทันที แต่การจะเข้าไปในป่า ไม่ใช่เื่ง่าย เธอคงต้องฝึกวรยุทธ์ให้เป็มากกว่านี้สักหน่อย เพื่อให้สามารถไปยังป่าได้
อย่างน้อยก็สามารถใช้เพื่อปกป้องตัวเองได้
"คุณหนูเ้าคะ เสร็จเรียบร้อยหมดแล้วเ้าค่ะ "
"ดีมาก พรุ้งนี้เราค่อยมาทำปุ๋ยกัน พวกเ้าไปพักได้"
"คุณหนูพรุ้งนี้ไปเรียนใช่ไหมเ้าคะ ให้บ่าวตามไปรับใช้ด้วยนะเ้าคะ"
"บ่าวเองก็อยากไปเ้าค่ะ"
เลียงลี่กับเหมียนมี่นั้นอยากตามไปเพื่อรับใช้คุณหนูของตนด้วย
"ไม่ได้หรอก สำนักวังบาดาล มีกฎเคร่งครัด ไม่ให้ผู้ใดเข้าไป ถ้าไม่ใช่ศิษย์สำนักวังบาดาล พวกเ้าอยู่ที่นี้แหละ คอยดูแลจวน ดูแลสวนให้ข้า "
"แต่บ่าวกลัวว่า คุณหนูไป๋เฉียนฉิง จะทำร้ายคุณหนูนิเ้าคะ "
เลียงลี่นางรู้ว่า ไป๋เฉียนฉิง ชอบแกล้งคุณหนูอยู่เสมอ และคราวนี้เห็นว่าคุณหนูไปคนเดียว ไป๋เฉียนฉิงคงไม่ปล่อยคุณหนูเอาไว้แน่ๆ
"พวกเ้าไม่ต้องห่วงนะ ข้าดูแลตัวเองได้ ลืมแล้วหรอว่าข้าคือ ฟางเหม่ยหลิงคนใหม่ พวกเ้าอย่าห่วงเลยนะ"
"เ้าค่ะ บ่าวเชื่อว่าคุณหนูจัดการได้แน่ๆ"
เหมียนมี่นั้นเชื่อใจว่ายังไงคุณหนูของนางต้องไม่เป็อะไรแน่ เมื่อเห็นว่าเลียงลี่ยังทำหน้ากังวล นางเลยตบที่บ่าของพี่สาวเพื่อให้นางนั้นเลิกกังวลสักที