กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

หลินเทียนยังคงยืนอยู่ที่เดิมขณะแสดงแววตาที่ซับซ้อนออกมา หลินเทียนรู้ดีว่าวันนี้จะมาถึงเข้าซักวันถึงตอนแรกจะไม่มั่นใจก็ตามทีแต่พอข่าวเรื่องหลินเฟยมองเห็นข้อบกพร่องของวิชาได้ถูกแพร่ออกไปหลินเทียนจึงมั่นใจ
''น้องหญิง...''หลินเทียนพึมพัมออกมาจากนั้นจึงถอดเสื้อออกแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแสดงออกมานอกจากมัดกล้ามแล้วยังมีบางสิ่งที่ไม่ควรจะมีอยู่บนตัวอีกด้วย ฟุ่บ! หลินเทียนหายไปจากห้องไม่มีใครรู้ว่าหลินเทียนหายไปไหนแต่ทิศทางที่หลินเทียนมุ่งหน้าไปคือป่าที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูรมากมายและในป่านั้นแม้แต่คนที่มีของเขตนภาเองก็ยังไม่กล้าเข้าไปหลังจากหลินเทียนจากไปเพียง1วัน ปึก! เสียงก้อนหินถูกปาเข้าใส่ประตูบ้านของหลินเฟยดังขึ้นเป็นคนในตระกูลหลินที่นำก้อนหินต่างๆมาขว้างปา
''ไสหัวออกไปซะไอ้คนไร้ประโยชน์''
''เป็นแค่คนที่มีแซ่เดียวกับพวกข้าแท้ๆกลับอยู่ที่นี่อย่างสุขสบาย เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน''
''ไอ้ตัวไร้ประโยชน์ออกไป''คนในตระกูลหลินต่างไม่พอใจที่หลินเฟยทำให้ตระกูลเสื่อมเสียชื่อเสียงเพราะตั้งแต่อดีตคนในตระกูลหลินอย่างน้อยต้องมีระดับพรสวรรค์อยู่ในระดับ1เป็นอย่างต่ำแต่ตอนนี้กลับมีคนมาทำให้ตระกูลเสียชื่อเสียง ซ้ำแล้วคนคนนั้นยังไม่ใช่คนในตระกูลที่แท้จริงอีกหลายคนยอมไม่ได้จึงรวมตัวกันมาเพื่อขับไล่หลินเฟยออกไปทั้งๆที่ก่อนหน้านี้พวกมันต่างได้รับการแก้ไขข้อบกพร่องของวิชาจากหลินเฟยเกือบทุกคน
''มันไม่ตอบ? ข้าว่าเราพังเข้าไปเลยดีกว่า''
''นี่...ถ้าหลินเทียนมันอยู่ข้างในพวกเราไม่แย่เอาหรือไง''
''เฮอะ! หากหลินเทียนมันอยู่ด้านในจริงๆมันคงออกมาแล้ว แต่ดูสิไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลย''
''งั้นก็...''ปัง! ประตูถูกพังอย่างรวดเร็ว คนในตระกูลหลิน10กว่าคนพากันเข้าไปด้านในทันทีโครม! บ้านหลังเล็กถูกรื้อค้นจนไม่มีชิ้นดี
''มันอยู่นี่ ทุกคนมาเร็วเข้า''หลินเฟยที่ขดตัวอยู่ตรงมุมห้องถูกเจอในที่สุดหลินเฟยหวาดกลัวและตกใจเพราะหลินเฟยไม่เคยเจอเหตุการณ์โหดร้ายแบบนี้มาก่อน
''จัดการ!''ปัง! หลินเฟยถูกคนกว่า10คนรุมทุบตี แต่น่าแปลกที่คนทั้งหมดต่างไม่ได้ใช้ลมปราณเลยทำไมถึงไม่ใช้? กับเด็กอายุแค่10ปีมันจำเป็นต้องใช้ด้วยหรือ? แค่ทุบตีธรรมดาก็พอแล้วหลังจากหลินเฟยถูกทุบตีอยู่เป็นเวลานานในที่สุดคนในตระกูลหลินก็หยุดลง
''เก็บข้าวของออกจากเมืองนี้ไปซะ หากไม่ข้าจะฆ่าเจ้าและพ่อของเจ้าด้วย''ทั้งหมดจากไปด้วยท่าทางพอใจโดยที่พวกมันทิ้งหลินเฟยที่มีสภาพปางตายเอาไว้ที่เดิม1วัน 3วัน 5วัน หลินเฟยยังคงนอนอยู่ที่เดิมโดยที่ไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้จนกระทั่งวันที่6 ฟุ่บ! หลินเทียนได้กลับมาที่บ้านพร้อมกับร่างกายที่มีบาดแผลเต็มไปหมดตูม! จิตสังหารพวยพุ่งออกมา หลินเทียนเข้าไปที่ห้องของหลินเฟยอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นสภาพภายในบ้าน
''มันเกิดอะไรขึ้น''หลินเทียนยกตัวหลินเฟยขึ้นมาจากนั้นจึงตรวจดูอาการของหลินเฟย
''ทะ...ท่านพ่อ คนในตระกูลหลินต้องการให้เราออกไปจากเมืองนี้ หากไม่ทำตามมันจะฆ่าเราทั้งคู่''หลินเฟยที่อยู่ในสภาพอ่อนแรงจากการอาการบาดเจ็บและอาการอดอาหารได้พูดขึ้นด้วยความยากลำบากและหลังจากพูดจบหลินเฟยก็สลบไป
''ตระกูลหลิน? ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าช่วยหัวหน้าตระกูลรุ่นก่อนของพวกเจ้าเอาไว้จากการโดนสัตว์อสูรทำร้ายแต่ดูสิ่งที่พวกเจ้าตอบแทนข้า''ฟุ่บ! หลินเทียนหายไปพร้อมกับหลินเฟยทุกอย่างกลับไปเงียบเชียบไม่มีใครรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้
หลังจากเรื่องหลินเฟยโดยทำร้ายนั่นก็ผ่านมา7วันแล้ว หลินเฟยได้รับการรักษาจากหลินเทียนแต่หลินเฟยยังคงหมดสติอยู่ ตุ่บ! หลินเฟยถูกวางลงในถ้ำแห่งหนึ่งที่นี่คือป่าที่หลินเทียนมุ่งหน้ามาในตอนแรกก่อนจะเกิดเหตุขึ้นกับหลินเฟย
''ข้าขอโทษแต่เจ้าต้องอยู่ให้ได้''หลินเทียนวางจดหมายและแกนอสูรระดับต่างจำนวนมากเอาไว้จากนั้นจึงหายไปนี่คือความโหดร้ายของโลกใบนี้มันคือกฎกฎที่ผู้แข็งแกร่งย่อมกลืนกินผู้อ่อนแอกว่าเสมอ
''อั่ก!''เสียงภายในถ้ำดังขึ้น หลินเฟยเพิ่งได้สติขึ้นมาหลังจากผ่านไปอีก3วันโดยสิ่งแรกที่หลินเฟยทำหลังจากฟื้นขึ้นมาคือการมองไปรอบๆ แต่ที่นี่คือด้านในถ้ำแสงสว่างจึงมีน้อยมากหลินเฟยใช้เวลาไม่นานก่อนที่สายตาจะเริ่มปรับสภาพให้เข้ากับความมืด
''ข้าอยู่ที่ไหน ท่านพ่อท่านอยู่ที่ไหน...''หลินเฟยหยุดลงเมื่อเห็นแกนอสูรและจดหมายที่วางอยู่บนพื้นถ้ำหลินเฟยเอื้อมมือออกไปหยิบจดหมายมาเปิดอ่านด้วยความยากลำบาก
'หากเจ้ากำลังอ่านจดหมายแสดงว่าพ่อได้จากไปแล้ว เดิมทีพ่อและแม่ของเจ้าเป็นตัวตนที่ทุกคนต่างกลัวแต่ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้ทำให้พ่อต้องแยกออกจากแม่ของเจ้า จากนั้นมาพ่อก็ถูกตามล่ามาโดยตลอดเรื่องอื่นๆพ่อยังบอกเจ้าไม่ได้ แต่เมื่อใดที่เจ้าที่เจ้าบรรลุขอบเขตปฐพีเป็นอย่างน้อยให้เจ้าไปที่เมืองราชาจากนั้นเจ้าจงตามหาคนที่ชื่อว่าจินเถาที่เป็นเจ้าของร้านตีดาบตอนนั้นเจ้าจะได้รับความช่วยเหลือที่จำเป็นจากจินเถาและอีกเรื่องถ้าหากเจ้าแข็งแกร่งพอหรือมีวิธีที่ดีกว่าให้เจ้าเข้าไปที่ห้องลับของตระกูลหลินจากนั้นให้มองหาเหล็กที่มีรูปร่างเป็นกระบอกไม้ไผ่พ่ออยากให้เจ้านำมันออกมาแล้วหยดเลือดลงไปทันทีสิ่งนั้นคือสาเหตุที่ว่าทำไมพ่อจึงทนอยู่ที่ตระกูลหลินทั้งๆที่พ่อจะจากไปตอนไหนก็ได้'
จดหมายที่มีคราบน้ำตาของหลินเทียนถูกพับเก็บเอาไว้นี่แสดงให้เห็นว่าหลินเทียนจำใจต้องจากไปส่วนหลินเฟยที่ที่อ่านจดหมายจบก็ได้แต่สับสนและหวาดกลัว ตอนนี้หลินเฟยตัวคนเดียวแล้วและต่อจากนี้จะทำยังไงในเมื่อตัวเองไม่สามารถฝึกฝนวรยุทธได้
''ข้าจะไม่ยอมแพ้ ตระกูลหลินในเมื่อเจ้าอยากจะขับไล่ข้าและทำร้ายข้า ข้าเองก็จะทำแบบเดียวกัน ฮึ่ม!''ใช้เวลาอยู่ครึ่งวันในที่สุดจิตใจของหลินเฟยก็ถูกยกระดับขึ้นแน่วแน่และไม่ย่อท้อหลินเฟยคนเก่าได้ตายลงแล้วเหลือเพียงหลินเฟยที่โหดเหี้ยมและเด็ดขาดมากขึ้นเท่านั้นและจุดมุ่งหมายแรกของหลินเฟยไม่ใช่อะไรเลยนอกจากการแก้แค้นตระกูลหลินในเมืองจันทราแคร่ก! ตูม! ในตอนที่หลินเฟยใช้มือยันไปที่ก้อนหินในถ้ำเพื่อจะลุกขึ้นสิ่งที่ไม่ควรเกิดกลับเกิดขึ้นเมื่อหินก้อนนั้นแตกร้าวแล้วระเบิดออก
''นี่มันอะไรกัน!''หลินเฟยสับสน ด้วยร่างกายที่ไม่มีลมปราณมันไม่น่าจะทำลายก้อนหินได้ด้วยการสัมผัสเมื่อสงสัยก็มีแต่ต้องลอง ครั้งนี้หลินเฟยเอามือไปแตะผนังถ้ำเบาๆจากนั้นจึงค่อยๆเพิ่มน้ำหนักลงไปแคร่ก! แคร่ก! แคร่ก! ผนังถ้ำแตกร้าวเป็นรอยยาวออกไปนับสิบๆเส้น
''นี่มัน...อีกครั้ง!''ครั้งนี้หลินเฟยเดินออกมานอกถ้ำ ชกหมัดใส่ด้านข้างของถ้ำ ตูม!แขนเล็กๆของหลินเฟยจมหายเข้าไปในผนังถ้ำ ปึง! แคร่ก! แคร่ก! แคร่ก!หลินเฟยดึงแขนออกมาโดยที่ของหลินเฟยมีแผลเล็กๆจากการโดนคมหินบาด ชู่ว! ชู่ว! ชู่ว!และเกือบจะทันทีบาดแผลเล็กๆเหล่านั้นได้หายไปในชนิดที่ตาเปล่าสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน
''นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่''

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่4:การเปลี่ยนแปลง

นิยายแนะนำ

กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่4:การเปลี่ยนแปลง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้