กลิ่นไก่ทอดลอยกรุ่นไปทั่วลานจวนประจำตำบล
เสียงชื่นชมดังระงมราวกับงานมงคลใหญ่
แต่ซูอินที่เป็ต้นเหตุ กลับยืนเหงื่อซึมอยู่หน้าเตา ขาสั่นเล็กๆ จากเหตุการณ์เมื่อครู่…
เหตุการณ์ที่เธอ—
ล้มใส่อกของผู้ชายหล่อที่สุดเท่าที่เคยเห็นในสองภพชาติ
เขาคนนั้น…
เพียงแค่สบตา ก็เหมือนโลกทั้งใบหายไป
รอยนิ้วมือของเขายังอุ่นอยู่ตรงเอวเธอ ราวกับไฟติด
โอ๊ย… นี่เรามาโลกจีนโบราณเพื่อเจอฉากโรแมนติกั้แ่วันแรกเลยเหรอ
ซูอินส่ายหัวแรงๆ ไล่ความเขิน
แต่ไม่ทันได้คิดอะไรต่อ
เสียงของชายหนุ่มคนนั้นดังขึ้นด้านหลัง
“หญิงผู้นี้… ชื่ออะไร”
ซูอินตัวแข็งทื่อ
ไม่ต้องหันไป เธอก็รู้ว่าเป็เขาแน่ๆ
น้ำเสียงนิ่ง เย็น แต่นุ่มลึกจนหัวใจเธอเต้นเร็วโดยอัตโนมัติ
คนทั้งครัวใจนยืนไม่ตรง
ชายแก่ถึงกับโค้งตัวแทบติดพื้น
“ท่าน…ท่านคือผู้ใดพ่ะย่ะค่ะ?”
บุรุษในชุดคลุมยาวสีดำเพียงยกมือ
องครักษ์ข้างกายพูดแทนด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ
“พระองค์คือ องค์ชายสี่ หลี่เหริน แห่งต้าหยาง ประทับเดินทางกลับเมืองหลวง”
ทั้งครัวเงียบกริบทันที
ซูอินตาเบิกกว้าง
จิตใจร่วงหล่น… แล้วเต้นแรงกว่าเดิมราวกับถูกกระตุก
องค์ชายสี่… คนที่จะตายตามประวัติศาสตร์ภายในสองปีข้างหน้า
คนที่ทั่วแผ่นดินต่างร่ำลือว่าเ็า ดุ เข้มงวด
คนที่เคย “รอดตาย” ในชาติภพก่อนเพราะกลิ่นของเธอ…
เขายืนอยู่ตรงนี้ ตรงหน้าเธอ ในโลกจริง
ไม่ใช่ในหน้าจอโทรศัพท์
ดวงตาเขาคมจัดราวกับอ่านใจคนได้
เขามองมาที่เธอ… ตรงๆ
เหมือนอยากจะหาคำตอบบางอย่างจากดวงตาเธอ
ซูอินใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก
ใจเย็นๆ ซูอิน… อย่าเผลอเรียกว่าโอปป้า อย่าเผลอเรียกว่าเลิฟ…
ชายแก่รีบตอบด้วยเสียงสั่น
“นางชื่อไป๋ซูอินพ่ะย่ะค่ะ เป็ลูกหลานครัวตำบล”
หลี่เหรินเดินเข้ามาใกล้
ใกล้จนซูอินก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ
เขาโน้มตัวเล็กน้อย
จ้องหน้าเธอด้วยสายตาเหมือน “สงสัยว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน”
เงาสีทองที่เขามองเห็นซ้อนบนร่างเธอ…
มันไม่ใช่ภาพลวงตา
มันชัดขึ้นทีละน้อย
ผู้หญิงคนนี้… ทำไมกลิ่นเหมือนนางในฝันของเรา
“ไป๋ซูอิน…” เขาเอ่ยชื่อเธอช้าๆ
เหมือนลองชั่งน้ำหนักคำในปาก
“เมื่อครู่ เ้าเสียหลักตกลงมาเพราะน้ำมันร้อนกระเด็น… ข้าช่วยไว้ทันหรือไม่?”
ซูอินหน้าขึ้นสีทันที
ใจเธอเต้นโครม
“ละ…ล… ใครจะไปคิดว่าจะโดนองค์ชายช่วยไว้ล่ะเ้าคะ…”
คำที่ตั้งใจจะพูดว่า “ขออภัยที่ทำให้เสื้อท่านเลอะ”
กลายเป็เสียงตะกุกตะกักที่แทบฟังไม่รู้เื่
ชายหนุ่มมองปฏิกิริยานั้นแล้วมุมปากกระตุกขึ้นน้อยๆ
…เขายิ้ม
คนทั้งครัวถึงกับเบิกตาค้าง
องค์ชายสี่ผู้ไม่เคยยิ้มในที่สาธารณะ
ยิ้มให้หญิงชาวบ้านทอดไก่!?
แม่ทัพม่อหยางที่เดินเข้ามาพอดีถึงกับตาค้าง
“ฝ่าา… พระองค์ทรงยิ้ม?”
หลี่เหรินกระแอม
สีหน้าเรียบนิ่งกลับมาทันที
“ผู้ใดว่าข้ายิ้ม ข้าเพียง…ขยับปากเฉยๆ”
ซูอินแทบจะกรี๊ดออกมา
โอ๊ยยยย คนหล่อแก้ตัวน่ารักอะไรขนาดนี้!
แต่เื่ไม่จบแค่การช่วยเหลือ
องค์ชายมองไก่ทอดที่วางบนถาดไม้
ดวงตาคมลึกเหมือนกำลังจะตรวจสอบอาวุธลับของศัตรู
“ของที่เ้าทำ… คือสิ่งใด”
ซูอินกลืนน้ำลาย
“มันชื่อ… ไก่ทอดเ้าค่ะ”
“ไก่…ทอด?”
เขาออกเสียงเหมือนคำประหลาดจากอีกโลกหนึ่ง
แม่ทัพม่อหยางที่ยืนมาดเท่เมื่อกี๊ พอได้ยินคำว่า “อาหารใหม่” เท่านั้น แววตาก็ลุกวาวเหมือนลูกหมาเห็นขนม
“ขอตัวอย่างชิมได้หรือไม่!”
ซูอินยื่นให้คนละชิ้น
แม่ทัพกัดคำแรก…
เสียง “กร๊อบ!” ดังสนั่นกลางลาน
เขายืนนิ่งไปสามวินาที
ก่อนปล่อยเสียงะโลั่นจนคนทั้งครัวสะดุ้ง
“โอ้โหหหหหหห!! อร่อย— อร่อยมาก! เนื้อในนุ่ม หนังกรอบ! ข้าไม่เคยลิ้มรสเช่นนี้มาก่อน!”
ซูอินยิ้มเขิน
นี่แหละ โมเมนต์ที่เธอชอบ
ให้คนโบราณกินอาหารปัจจุบันครั้งแรก
ปฏิกิริยาทุกครั้งน่ารักเกินห้ามใจ
หลี่เหรินเองก็มองทุกอย่างนิ่งๆ
ก่อนจะหยิบไก่ขึ้นมา
ชิมคำเล็กๆ แบบสงวนท่าที
แต่ผลลัพธ์—
ดวงตาคมของเขาเบิกขึ้นเล็กน้อย แม้เขาจะเก็บอาการ แต่มุมปาก…ขยับจริง
“อืม… กรอบมาก”
เสียงเขาเบาจนแทบกระซิบ
แต่ทุกคนได้ยินชัดเจน
โดยเฉพาะซูอิน
เขามองเธออีกครั้ง
แววตาเหมือนยิ่ง “สนใจ” มากขึ้น
ไม่นะ ทำไมเขาต้องมองแบบนี้ด้วยคะ!
อย่ามองเหมือนเห็นแสง์ในตัวฉันได้ไหม ฉันแค่คนชอบกินไก่ทอด!
แต่ความรู้สึกอบอุ่นที่แล่นเข้ามาในอก
ทำให้เธอหลบสายตาไม่ทัน
หลังมื้อไก่ทอด
ขบวนองค์ชายต้องจัดพิธีชงชาเพื่อต้อนรับขุนนางท้องถิ่น
ซูอินช่วยแม่ครัวเตรียมถาดเสิร์ฟ
ในขณะเทน้ำร้อนลงถ้วยชา
เธอเห็น “ผงสีคล้ำเล็กๆ” ตกอยู่ก้นเหยือก
จางมาก… แต่เธอเห็น
สมองนึกถึงคลิปสารคดีที่เธอดูบ่อย
“ประวัติศาสตร์การลอบสังหารผ่านชา ยาพิษรสไม่มีสีไม่มีกลิ่น”
เธอชะงัก
“เดี๋ยวนะ… ผงนั้นคืออะไร?”
แม่ครัวคนอื่นหัวเราะ
“เ้าอย่าคิดมากไปหน่อยเลย แค่ผงใบชาติดก้นเหยือกเท่านั้นแหละ”
แต่ซูอินใจเต้น
ไม่ใช่… ใบชาจะไม่มีสีคล้ำขนาดนั้น
นี่มันเหมือน…ผงผลไม้บางชนิดที่มีพิษ!
หรือว่า…นี่คือเหตุการณ์แรกที่ประวัติศาสตร์เคยบันทึกว่าองค์ชายถูกลอบฆ่า!?
เธอกัดริมฝีปาก
มองไปทางองค์ชายสี่ที่นั่งสงบอยู่บนโต๊ะกลางลาน
ลมเช้าวันนั้นพัดชายผ้าคลุมเขาเบาๆ
เขาดูสูงส่ง แข็งแรง…แต่กำลังจะดื่มชาที่ถูกวางยา
หัวใจเธอเต้นแรง
นี่แหละ ปฏิบัติการช่วยพระเอกครั้งแรกจริงๆ
เธอเดินไปหาเขาอย่างกล้าหาญทั้งที่ขาสั่น
องครักษ์รีบขวาง
“หญิงชาวครัว ห้ามเข้าใกล้—”
หลี่เหรินยกมือ
“ปล่อยนาง”
สายตาเขายังไม่ละจากซูอิน
ซูอินก้มตัว
“องค์ชายเพคะ… ขออภัยที่ข้าบังอาจ แต่ชาที่กำลังจะถวาย… ไม่ควรดื่มเ้าค่ะ”
ทั้งลานเงียบ
เสียงลมหายใจหยุดลง
แม่ทัพม่อหยางร้อง
“เ้าเด็กนี่! พูดอะไรไม่คิด—”
แต่หลี่เหรินมองถ้วยชา
แล้วหันมาจ้องนางอีกครั้ง
“เ้ามีเหตุผลใด”
ซูอินสูดลมหายใจ
“มันมี…ผงลึกลับที่ก้นเหยือกเ้าค่ะ สีไม่เหมือนใบชา ข้ากลัวว่าจะเป็พิษ”
ทุกคนหัวเราะ
แม่ทัพส่ายหัว
“งี่เง่า! เหยือกนั้นขุนครัวตรวจแล้ว—”
แต่หลี่เหริน…
กลับเอียงศีรษะเล็กน้อยเหมือนสนใจจริง
แววตาเขาเหมือนกำลังดู “สตรีที่มีบางอย่างผิดแปลกจากโลกนี้”
เขายกถ้วยชา
แต่ไม่ดื่ม
เพียงส่งให้องครักษ์คนสนิทตรวจแทน
องครักษ์แตะนิ้วลงไปในชา
แตะลงที่หินทดสอบพิษเล็กๆ
…หินเปลี่ยนเป็สีดำเข้มทันที
เสียงร้องใดังทั่วลาน
“พิษ!! มีพิษจริงๆ!!”
แม่ทัพด่าว่า
“ไอ้พวกขุนนางเวรนั่น! กล้าลอบฆ่าองค์ชาย!”
ซูอินยืนช็อกมือสั่น
เพราะสิ่งที่เธอพูด…
แม่นยำ
หลี่เหรินลุกขึ้น
ขยับผ้าคลุม
ดวงตาคมกริบมองเธอ
เงาแสง์รอบตัวเธอ…
ตอนนี้สว่างชัดจนเขาแทบลืมหายใจ
“ไป๋ซูอิน…” เสียงเขานุ่มลง ลึกขึ้น
“…เ้ามองเห็นสิ่งที่ผู้อื่นไม่เห็น”
หัวใจเธอเต้นแรง
เธอกลืนน้ำลาย
“…ข้าก็แค่…เอ่อ…สายตาดีนิดหน่อยเ้าค่ะ…”
องค์ชายสี่หัวเราะเบาๆ
เสียงต่ำและอันตรายราวกับเขาเริ่ม “สนใจนางมากกว่าที่ควร”
“ไม่ใช่เพียงสายตา… ข้าเริ่มเชื่อว่าชะตาฟ้าส่งเ้ามา”
แม่ทัพอ้าปากค้าง
สาวใช้แทบจะเป็ลม
ซูอินแทบจะร้องว่า อย่าพูดแบบนี้ค่ะ จะเข้าใจผิด!
แต่สิ่งที่เขาพูดต่อ…
ทำให้ทั้งโลกเธอสั่นะเื
“ั้แ่วินาทีนี้—
เ้า จะขึ้นไปตำหนักกลางกับข้า”
“หา!?”
“เพื่อความปลอดภัยของเ้า
และ…เพื่อให้ข้ารู้ว่าเ้าคือใครกันแน่”
ซูอินรู้ทันที
ชีวิตใหม่ของเธอ…
ไม่ได้เกี่ยวกับไก่ทอดอย่างเดียวอีกต่อไป
และวิบากกรรมใหญ่เพิ่งเริ่มขึ้น
เพราะนอกจากองค์ชายจะสนใจเธอแล้ว—
ในมุมมืดของลาน
องค์ชายหลี่เหวิน มองนางด้วยสายตาเย็นกว่าเดิม
เขามุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
กระซิบกับคนสนิทว่า
“นางขัดขวางแผนเราได้ั้แ่วันแรก… น่าสนใจดี
แต่ชะตานาง… ไม่ควรยืนยาว”
พร้อมเข้าสู่ บทที่ 3: ยาพิษในงานเลี้ยง
ตอนต่อไปจะมี:
การเผชิญหน้าครั้งใหญ่ของพระเอก–นางเอกในห้องส่วนตัว
พระเอกเริ่ม “จำกลิ่นในชาติภพก่อน” ได้ชัด
ศัตรูเริ่มเคลื่อนไหวเพื่อฆ่าพระเอกอีกครั้ง
นางเอกใช้ความรู้อนาคตช่วยชีวิตอีกครั้ง
โรแมนซ์ระดับ “เกือบจูบ แต่โดนขัด”
2K
![[จบ] ทะลุมิติมาพิชิตฝันด้วยระบบอาชีพในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1740377453_61641684.webp)
