นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]

        “ได้ แต่เจ้าต้องอธิบายความหมายประโยคนั้นของเจ้า...มิเช่นนั้น...”

        ศีรษะของโม่จ้านพิงลงบนลาดไหล่ของเจียนั่ว ยกยิ้มมิต่างกับคนเสียสติ ฝ่ามือได้ล้วงเข้าในกางเกงนอนของท่านอัศวินกว่าครึ่ง ถึงขั้นสัมผัสได้ถึงไรขนเสียแล้ว เจียนั่วอดจนเหลืออด มือซ้ายคว้าข้อมือของโม่จ้านดึงออกจากกางเกง ทางด้านมือขวาแกว่งหนึ่งหมัดไปด้านหลัง

        “...เจ้าเกิดเป็นบ้าอันใดขึ้นมา เดาได้แล้วยังจะล้อเล่นน่ารังเกียจเช่นนี้อีก?!”

        โม่จ้านยกยิ้มยิงฟันเอียงศีรษะหลบอย่างง่ายดายก่อนจะเข้าประชิดอีกครั้งมิต่างกับปลาหมึกยักษ์

        “อื้อๆ...เจียนั่ว...เจ้ายิ่งเขินอาย ข้าก็ยิ่งอยากลงไม้ลงมือกับเจ้า ทำอย่างไรดี...”

        “...เจ้าเป็นนักฆ่าของตระกูลชนชั้นสูงจริงๆ ใช่หรือไม่ เหตุใดจึงได้ราวกับพ่อค้าเจ้าเล่ห์ตัวอ้วนจ้ำม่ำเหล่านั้นเสียเหลือเกิน”

        เจียนั่วดันปลายคางของโม่จ้านออกจากไหล่ด้วยสีหน้ารังเกียจ เลิกผ้าห่มออกเตรียมเอนกายนอนลง ผลกลับพบว่าโม่จ้านที่เสียสติชิงแทรกกายเข้ามาในผ้าห่มของเจียนั่วเสียแล้ว

         “…………”

        ขณะมองโม่จ้านที่หดขาทั้งสองข้างเข้าหากัน ใบหน้าฉายแววเขินอายพลางนำมือทั้งสองข้างกอดอก หัวคิ้วของเจียนั่วถึงกับเริ่มกระตุก

        “หากเจ้ายังก่อความวุ่นวายต่อไป พรุ่งนี้ข้าจะไปฝึกวิชาเวทกับเก๋อจือ”

        “เพียงเท่านี้ก็จะเปลี่ยนคนเสียแล้ว? เจ้าก็มิได้ชอบข้าสักเท่าใดเกินไปแล้วกระมัง...เฮ้ย ที่นี่คือห้องของผู้อื่น จะใช้วิชาเวทซี้ซั้วมิได้!”

        โม่จ้านยังคิดอยากพูดจาเยิ่นเย้อ หากแต่เมื่อเห็นฝ่ามือของเจียนั่วปรากฏแสงสีขาวเล็กๆ ส่องสว่างพลันรีบชิ่งหนีกลับเตียงของตนเองทันที

        เจียนั่วดับตะเกียงเวทด้วยสีหน้าหมดคำจะเอ่ยก่อนเอนกายลงนอนบนเตียงอีกครั้ง

        หลังสิ้นเสียงเอี๊ยดอ๊าดของเตียง ภายในห้องกลับเข้าสู่ความเงียบสงบ เสียงลมหายใจของคนทั้งสองค่อนข้างชัดเจน

        “ข้าว่านะ เจียนั่ว” หลังนิ่งเงียบไปหลายอึดใจ โม่จ้านยังคงเอ่ยออกมา

        “...อันใด” เพราะเพิ่งผ่านการหยอกล้อเมื่อครู่ น้ำเสียงของเจียนั่วที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเปี่ยมด้วยความเตรียมป้องกันตัว

        “อืม ข้ามักรู้สึกว่าเคยพบเจอเจ้าที่ใดมาก่อนเมื่อนานมาแล้ว” น้ำเสียงของโม่จ้านค่อนข้างแปลกประหลาด ทำให้เจียนั่วมักรู้สึกว่าความคิดจิตใจของโม่จ้านไม่บริสุทธิ์อีกแล้ว

        “...เคยพบกันมาก่อน เพียงแต่เจ้าน่าจะลืมไปแล้ว” เจียนั่วกลับไม่ลังเลและยอมรับอย่างตรงไปตรงมา

        “ห๋า? จริงหรือ? เมื่อใดกัน?” โม่จ้านกลับรู้สึกสนใจใคร่รู้ขึ้นมา

        “อืม...เจ้าจำได้หรือไม่ว่าเมื่อนานมาแล้วเจ้าเคยพักที่เมืองมู่เอ่อร์”

        เจียนั่วปิดเปลือกตาพลางพลิกกายให้ร่างกายนอนหงาย

        “...ใช่ หรือว่า--- อัศวินสวมชุดเกราะที่ดูใหม่มากผู้นั้นจะเป็นเจ้า?!”

        โม่จ้านกลับประหลาดใจมิมากมิน้อยอยู่ครู่หนึ่ง นึกมิถึงว่าตนกับเจียนั่วจะเคยพบกันมานานแล้ว

        “เจ้าเห็นข้าที่เดินผ่านหน้าประตูเป็นเด็กรับใช้ อีกทั้งยังสั่งให้ข้าไปถามว่าซื้อของได้จากที่ใด”

        เจียนั่วผินหน้ามามองโม่จ้านก่อนอธิบายอย่าง 'แย้มยิ้มจอมปลอม” โม่จ้านหัวเราะแห้งไม่กี่ทีพลันเบนหน้าหนีอย่างกระดากอาย

        “นั่นก็เพราะข้าไม่รู้มิใช่หรืออย่างไร...เจ้าเพียงเอ่ยว่า ‘ข้ามิใช่’ เป็นพอ...”

        “อีกอย่าง เจ้ายังติดเงินข้าสองเหรียญทองแดง” ดวงตาแวววาวเป็นประกายของเจียนั่วจดจ้องโม่จ้านไม่วางตา จ้องเสียจนหลังคอของโม่จ้านมีเหงื่อผุดเสียแล้ว

        “...แค่กๆ ใช่” โม่จ้านกระแอมไอหนึ่งเสียง แสร้งทำเป็นล้วงกระเป๋าเสื้อด้านข้างครึ่งค่อนวันก่อนจะพลิกกายลงจากเตียง

        “...เจ้าจะทำสิ่งใดอีก”

        เจียนั่วจดจ้องโม่จ้านที่แสดงสีหน้าลำบากใจ มองอีกฝ่ายเลิกเสื้อกล้ามขึ้นมาหนีบไว้ใต้วงแขนด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย เผยให้เห็นลายกล้ามเนื้ออกกำยำส่วนล่าง

        “เฮ้อ ยามนี้ข้ายากจนและหมดตัว ในถุงไม่มีเหรียญทองแดงแม้แต่เหรียญเดียว”

        แววตาของโม่จ้านเคร่งขรึม สีหน้ามิต่างกับยอมตายโดยไม่ยี่หระ ดึงชายเสื้อกล้ามตรงแผงอกขึ้นเหนือศีรษะก่อนโยนทิ้งไปด้านหลัง

        “ในเมื่อท่านมาตามถึงที่ เช่นนั้นข้าน้อยคงทำได้เพียงชดใช้ด้วยร่างกายเสียแล้ว”

        “...ข้าไม่เข้าใจกลไกสมองของเจ้าเสียจริง”

        ศีรษะของเจียนั่วแอบรู้สึกปวดอยู่บ้าง สายตาเหนื่อยหน่ายกวาดผ่านกายท่อนบนเปลือยเปล่าของโม่จ้าน มิอาจไม่กล่าวว่ารูปร่างของอีกฝ่ายมิเลวจริงๆ

        “ข้านำตนเองมาส่งถึงที่แล้ว ถือเสียว่าชดใช้หนี้แล้ว ส่วนเจ้าจะเอาหรือไม่ นั่นก็เป็นเรื่องของเจ้า”

        โม่จ้านเลิกผ้าห่มอย่างดึงดันก่อนดันทุรังแทรกกายเข้าไป ตามด้วยเอนกายนอนตัวตรงลงข้างเจียนั่ว

        “ความปรารถนาของเจ้ามิอาจเติมเต็มถึงขั้นนี้เชียวหรือ...”

        แววตาของเจียนั่วเปี่ยมด้วยความจนปัญญาเสียแล้ว หมดสิ้นความอดทนที่จะพูดคุยกับบุรุษตรงหน้าด้วยเหตุผลอย่างสิ้นเชิง จัดการดึงผ้าห่มครึ่งผืนมาคลุมลงบนกายของตน โม่จ้านเผยรอยยิ้มชั่วร้ายอย่างคลุมเครือ ค่อยๆ เคลื่อนย้ายท่อนแขนข้างซ้ายไปคว้ามือของเจียนั่วเอาไว้โดยไม่ปล่อยให้ตั้งตัว

        ทว่าเจียนั่วกลับไม่ตอบสนองอันใดทั้งนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงมิต่างกับปลาตายตัวหนึ่ง คล้ายกับเข้าใจพฤติกรรมการหยอกเย้าด้วยเจตนาชั่วร้ายของโม่จ้านแล้ว โม่จ้านลูบคลำคล้ายต้องการกลั่นแกล้งอยู่ครึ่งค่อนวัน ครั้นเห็นอีกฝ่ายไม่มีท่าทีตอบสนอง ท้ายที่สุดจึงยอมอยู่อย่างสงบ

        “...ข้าใคร่รู้นัก เหตุใดเจ้าจึงชอบข้า”

        หลังนิ่งเงียบเป็นเวลานาน มือซ้ายของโม่จ้านประสานลงบนมือข้างขวาของเจียนั่ว สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่ค่อนข้างเย็นของอีกฝ่าย

        “ข้ากลับสงสัยยิ่งกว่าว่าเจ้าต้องการคำตอบเช่นไรกัน? สิ่งอัศจรรย์เช่นความชอบหรือความรักนี้ กระทั่งทวยเทพยังมิอาจควบคุม”

        เจียนั่วแค่นเสียงผ่านจมูก มิได้ชักมือกลับออกมาแต่อย่างใด นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนทอดมองเพดานอย่างใช้ความคิด

        “ข้าอยากรู้มากกว่าว่านอกจากใบหน้าของข้า ยังมีสิ่งอื่นที่สามารถดึงดูดเจ้าหรือไม่”

        “...หากจะให้เอ่ยตามตรง ยามแรกข้าเห็นเจ้าแล้วขัดหูขัดตา เพียงแต่ภายหลังกลับรู้สึกว่านิสัยเคร่งขรึมจริงจังและกิริยาวาจาอยู่ในกรอบของเจ้าดูน่าสนใจอย่างน่าประหลาด”

        มุมปากของโม่จ้านหยักยกเล็กน้อย นิ้วชี้เสียดสีไปมาในซอกนิ้วนุ่มของเจียนั่วแผ่วเบา

        “หลังได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น กลับมีบางคราที่ข้ารู้สึกว่าเจ้าไม่เหมือนหัวหน้าอัศวิน...อาจกล่าวได้ว่า นิสัยใจคอของเจ้ามิคล้าย ‘ผู้นำ’แต่อย่างใด”

        “...นั่นหมายความว่าอย่างไร” เจียนั่วส่งสายตาฉายแววสงสัยออกมา

        “ข้าเพียงเอ่ยความรู้สึกของตนเองเท่านั้น เจ้าถือเสียว่าฟังเรื่องขบขันเป็นพอ”

        วาจาของโม่จ้านยังคงไม่อยู่กับร่องกับรอยเช่นเดิม เพียงแต่น้ำเสียงกลับเอาจริงเอาจังขึ้นมา

        “นิสัยของเจ้าคล้ายแม่ทัพบุกตะลุยโจมตีข้าศึกเสียมากกว่า หรืออาจจะเป็นอัศวินอัจฉริยะที่ศึกษาวิชาการต่อสู้เพียงลำพัง แตกต่างจากจอมทัพที่กังวลไปเสียทุกเรื่องและคอยควบคุมทุกด้านตามความรู้ความเข้าใจของข้าค่อนข้างมาก...”

        “...เช่นนี้เอง ข้ามิถือสา”

        เจียนั่วไม่ปฏิเสธ เพียงแต่สีหน้าค่อนข้างแปลกประหลาด ริมฝีปากขบเม้มเสียดสีกันอย่างสับสน

        “เพียงแต่ หากข้ากล่าวว่าข้าเป็นรองผู้บัญชาการของกองอัศวินจริงๆ มิรู้ว่าเจ้าจะตกใจหรือไม่?”

        “อืม อ่อ...เช่นนั้นคงไม่ เพียงรู้สึกว่าเจ้าเก่งกาจยิ่งนัก”

        ปลายนิ้วของโม่จ้านเอื้อมไปยังท้องด้านข้างของเจียนั่ว ร่างกายขยับเข้าประชิดกว่าเดิมเช่นกัน

        “เห็นทีเจ้ายังมีความลับรอให้ข้าขุดอีกมิน้อย...ในฐานะ ‘คนป่าเขา’ ที่ยากจนผู้หนึ่ง การได้มีสิทธิ์เช่นนี้ นับเป็นเกียรติของผู้ต่ำต้อยเหลือเกิน...”

        “เจ้าเองก็เช่นกันมิใช่หรือ? หาก ‘คนป่าเขา’ ล้วนแต่มีความสามารถสักครึ่งหนึ่งของเจ้า เช่นนั้นจวนของเหล่าชนชั้นสูงคงจะราบเป็นหน้ากลองหมดสิ้นแล้ว”

        น้ำเสียงของเจียนั่วเรียบเฉยยิ่งนัก ทว่ามุมปากกลับหยักยกเป็นชั่วขณะ หางตาของโม่จ้านสังเกตเห็นรอยยิ้มที่เลือนหายไปภายในเสี้ยววินาทีของอีกฝ่ายพลันเผยยิ้มออกมาเช่นเดียวกัน ตนเบี่ยงกายไปด้านข้าง ส่งริมฝีปากเข้าประชิดใบหูของเจียนั่วอย่างเชื่องช้า

        “...เจ้ากล่าววาจา ‘เหยียดหยาม’ ตระกูลชนชั้นสูงต่อหน้าข้าเช่นนี้ ข้าดีใจยิ่งนัก”

        ลมหายใจอุ่นปัดผ่านใบหู เจียนั่วสะดุ้งโหยง ทั่วทั้งร่างกายขนลุกขนชันอีกครั้ง

        “ข้า ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น! ...ช่างเถิด ถึงอธิบายไปก็เปล่าประโยชน์...อื้ออ่ะ!!”

        เจียนั่วสั่นเทาไปทั้งกาย เขวี้ยงกำปั้นไปทางโม่จ้านอีกครั้งอย่างลนลาน ทว่ากลับถูกโม่จ้านที่เผยสีหน้าชั่วร้ายคว้าข้อมือเอาไว้อย่างง่ายดาย

        “เจ้าเลียหูข้าด้วยเหตุใดกัน?!”

        “ก็มิมีอันใด นึกมิถึงว่าเจ้าจะอ่อนไหวถึงเพียงนี้ ข้าเพียงรู้สึกว่าการหยอกเย้าให้โมโหน่าสนุกยิ่งนัก...”

        โม่จ้านหัวเราะเช่นคนเสเพล กระดกปลายลิ้นไปทางเจียนั่วที่ใบหน้าแดงก่ำเพราะขวยเขิน

        “...อีกอย่าง ยามเจ้าโมโหน่ามองกว่ายามตีหน้าขรึมในยามปกติ”

        “...จิตใจเจ้าวิปริตไปแล้วกระมัง”

        เจียนั่วถีบโม่จ้านที่กำลังยกยิ้มปัญญาอ่อนลงไปกองกับพื้นด้วยหนึ่งฝ่าเท้า

        “หากคืนนี้เจ้ากล้ามาก่อกวนข้าอีก วันพรุ่งนี้ข้าจะจับเจ้าแช่แข็งทั้งตัวเปล่าไปวางไว้ด้านนอก”

        “รับบัญชาขอรับท่านเจียนั่ว!” โม่จ้านก่อกวนจนหนำใจแล้วเช่นกัน ตนแลบลิ้นเลียริมฝีปากก่อนปีนกลับขึ้นเตียงของตนเอง

        แม้จะนึกเสียดายอยู่เล็กน้อย เพียงแต่ภายหน้ายังมีโอกาสอีกมาก มิได้มีเพียงคืนนี้เท่านั้น

        โม่จ้านเผยรอยยิ้มสับปลับ ปิดเปลือกตาลงอย่างมั่นคง