ผ่านไปราวสองชั่วโมงกับการเดินโดยไม่รู้ว่าจุดหมายอยู่ไกลแค่ไหน อังวรีเริ่มเดินช้าลงเรื่อย ๆ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงแทบเดินไม่ไหวแต่ไม่อยากเป็ภาระเขาจึงฝืนร่างกายเดินต่อ
เห็นดังนั้นเขาจึงก้าวขาสั้นเดินช้าลง เพื่อให้หญิงสาวเดินตามได้ทัน ความอดทนของเธอทำเขาประทับใจไม่น้อย หากเป็ผู้หญิงคนอื่นคงบ่นและไม่สู้ั้แ่สามกิโลแรกแล้ว แต่ไม่ใช่กับเธอคนนี้
“อดทนหน่อยนะคุณ ผ่านน้ำตกตรงนี้ลงไปผมจะหาที่ให้พักก่อน”
“ค่ะ” เธอพยักหน้าแทนคำตอบ ได้ยินเสียงน้ำตกก็ชื่นใจ แต่ตอนนี้เธออยู่เหนือน้ำ้ายิ่งกลางคืนเช่นนี้ยิ่งน่ากลัว กลัวจะลื่นพลัดตกลงไป
ระหว่างที่เดินพ่อเลี้ยงหนุ่มได้ยินเสียงฝีเท้ากลุ่มคนเดินมาทางเขาและเธอ อังวรีที่เดินตามมาไม่ทันได้สังเกตว่าเขาหยุดเดินชนเข้ากับแผ่นหลังแข็งแรงเข้าเต็มๆ
“โอ๊ย อื้อ” มือหนารีบปิดปากเธอด้วยความรวดเร็ว
“ชู่! มีคนเดินมาทางเรา”
“เป็ชาวบ้านแถวนี้หรือเปล่า ขอให้เขาช่วยเราดีมั้ย”
“ชาวบ้านไม่ออกมาเดินกลางป่าลึกในเวลาแบบนี้หรอกคุณ”
“หรือว่าพวกมันจะตามเรามา”
พ่อเลี้ยงหนุ่มคิดว่าคงไม่ใช่ แต่น่าจะเป็พวกลักลอบทำเื่ผิดกฎหมายมากกว่า เขาต้องสืบให้ได้ว่าเป็ใคร กล้ามากที่มาใช้พื้นที่ของเขา ขณะคิดก็พาหญิงสาวหลบหลังหินใหญ่ ลอบสังเกตมองคนกลุ่มนั้นว่ากำลังทำอะไร
“พวกลักลอบขนยาเสพติด” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นลอย ๆ
“อะไรนะ” ดวงตาโตกลมเลิกคิ้วสูงมองไปยังกลุ่มคนตรงหน้าอีกครั้ง -แบบนี้มันเรียกหนีเสือปะจระเข้-เธอคิด- ก่อนถามเขาต่อ
“แล้วเราต้องทำยังไง”
“ต้องรอให้พวกมันไปก่อน”
“ไม่มีทางอื่นให้ไปแล้วเหรอ”
“มี”
“ทางไหนก็นำไปสิ” คนใจร้อนบอก เธอกลัวว่ากลุ่มคนที่พึ่งหนีมาจะตามมาทัน
“ทางที่เราพึ่งมา คุณจะเดินกลับไปมั้ยล่ะ” เขาบอกหน้าตาเฉย
“จะบ้าหรือไง หลบตรงนี้ก่อนก็ได้ถือว่าพักไปในตัว รอพวกนั้นไปแล้วเราค่อยไปต่อ” เธอบอกพร้อมกับหย่อนก้นลงนั่งบนโขดหิน
กรอบ แกรบ!!!
ที่คิดว่าเป็หินคืนไม่ใช่มันเป็กิ่งไม้ขนาดใหญ่ แถมเป็กิ่งไม้ที่ผุกรอบแล้วอีกต่างหาก
“ว้ายย...” แขนยาวแข็งแรงรีบคว้าข้อมือบางที่กำลังหงายหลังตกลงไป ด้านหลังเป็หน้าผาน้ำตกขนาดใหญ่ ร่างบางถูกดึงเข้ามากระแทกอกกว้างอย่างจังด้วยความกลัวเธอเผลอกอดเขาไว้แน่น เสียงร้องของเธอทำให้กลุ่มคนพวกนั้นหันมาทางทั้งสองคนทันที
“นั่นใคร ออกมาเดี๋ยวนี้”
“เป็อะไรมั้ย”
“ไม่ค่ะ ฉันขอโทษ” เธอบอกอย่างรู้สึกผิดที่ทำให้พวกนั้นจับได้ อีกฝั่งที่มั่นใจว่าเป็คนแน่นอนทนรอคำตอบไม่ไหวจึงะโขู่อีกครั้ง
“ถ้าไม่ออกกูจะยิง” สิ้นคำชายสองคนเล็งปืนมาทางเธอและเขาทันที
“เราออกไปมอบตัวมั้ย”
“ถ้าอยากตายก็ออกไป”
“แล้วจะทำยังไง พวกนั้นรู้แล้วว่าเราซ่อนตัวอยู่ที่นี่” เธอกระซิบเสียงเบาพอให้ได้ยินกันสองคน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันก่อนคิดบางอย่างได้
“คุณว่ายน้ำเป็มั้ย”
“ไม่เป็”
“ไม่เป็ไรแค่เชื่อใจผมก็พอ” เขาพูดแบบนี้เธอเริ่มใจคอไม่ดี ถ้าเขาพาเธอโดดลงไปเธอต้องแน่ ถ้าให้เลือกว่าจะตายแบบไหนเธอขอโดนยิงตายดีกว่าจมน้ำตาย
“ฉันไม่โดดนะ ว้ายย........... อุ๊บ” เมื่อคิดได้จึงรีบปฏิเสธทันที ราวกับเขารู้ทันไม่ต้องรอให้เธอพูดจบ ร่างบางถูกผลักให้ลงไปก่อน จากนั้นเขาจึงะโตามลงไป
อังวรีสำลักกลืนน้ำเข้าไปหลายอึกก่อนทุกอย่างจะดับวูบไป เธอหมดสติและจมลงใต้ผิวน้ำอย่างช้า ๆ คิมหันต์งมตามหาพาร่างไร้สติขึ้นเหนือน้ำ พาเธอขึ้นฝั่งสองมือกดหน้าอกเป็จังหวะสลับกับเป่าลมผายปอดตามขั้นตอนที่ถูกฝึกมา ไม่นานร่างไร้สติที่นอนแน่นิ่งไปก่อนหน้าสำลักน้ำรู้สึกตัวขึ้น
“แครก ๆ ”
“เป็อะไรมั้ยคุณ รู้สึกเจ็บตรงไหนมั้ย” เสียงทุ้มถามด้วยความเป็ห่วง แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่คิดเช่นนั้น
“แครก! แครก! คุณบ้าหรือไงฉันบอกว่าฉันว่ายน้ำไม่เป็ รู้มั้ยว่าฉันกลัวมากเลย ฮือ ๆ” คนกลัวพ่นคำบ่นออกมาอย่างลืมไปเลยว่าเขาพึ่งช่วยชีวิตเธอเอาไว้
“ผมรู้แล้ว ผมรู้แล้ว ผมขอโทษ”
“รู้แล้ว ยังมีหน้าผลักฉันลงมาอีก ฉันกลัวจมน้ำมากกว่าจะถูกยิงอีกนะรู้มั้ย” น้ำเสียงสั่นเครือบ่น สองมือทุบที่หน้าอกเขาระรัวทั้งดีใจทั้งกลัวโชคดีที่ด้านล่างไม่มีโขดหิน ไม่อย่างนั้นตกลงมาคอไม่หักตายไปแล้ว
“คุณไม่เป็อะไรหรอกสบายใจได้ สมองก็ยังดีมากด้วยบ่นได้ขนาดนี้ แขนก็ใช้การได้ปกติดีทุบผมจนเจ็บไปหมดแล้วเนี่ย”
เขาบอกยิ้ม ๆ อย่างโล่งใจ เสียดายที่เธอไม่มีโอกาสได้เห็นรอยยิ้มนี้ชัด ๆ รอดมาได้แทนที่เธอจะขอบคุณเขาก่อนสิ่งอื่นใด กลับเอาแต่บ่นเขาแทนนี่นะประหลาดคน เขาคิด
“ยังมาพูดแบบนี้อีก”
“ผมขอโทษ ผมผิดเอง ตอนนั้นคิดอะไรไม่ออกนอกจากพาคุณโดดลงมา แล้วนี่คุณลุกไหวมั้ยเราต้องรีบไปจากตรงนี้ก่อน” เขาบอกพร้อมกับช่วยพยุงเธอลุกขึ้น
“โอ๊ย”
“เป็อะไร”
“ขาฉัน”
“เจ็บขาเหรอ”
“นิดหน่อยค่ะ แต่ยังเดินไหว”
“ขึ้นขี่หลังผม” เสียงเข้มบอกพร้อมกับนั่งย่อตัวลงในท่าพร้อมให้หญิงสาวขึ้นหลังได้สะดวก
“ไม่เอาฉันเดินเองได้”
“ไม่ได้ตรงนี้มืดมากผมมองไม่เห็นว่าขาคุณเป็อะไรมากรึเปล่า ถ้าปล่อยให้ฝืนเดินต่ออาจเป็หนักกว่าเดิม หนทางอีกไกลคุณเซฟขาคุณไว้ก่อนดีกว่า ขึ้นมาเร็วอย่าดื้อ”
อังวรีไม่ได้เถียงต่อเพราะสิ่งที่เขาพูดก็ถูกหากฝืนตอนนี้แล้วเดินต่อไม่ไหวเลย ยิ่งจะเป็การเพิ่มภาระให้กับเขาอีกเธอทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย
“ฉันไม่ใช่เด็กซักหน่อย มาว่าฉันดื้อน่ะ” บ่นเบาๆ ตั้งใจให้เขาได้ยินนั่นแหละ พ่อเลี้ยงหนุ่มได้แต่อมยิ้มเอ็นดูกับคำพูดของหญิงสาว เขาพาเธอเดินไปตามลำธารน้ำตกไปเรื่อย ๆ
4K
