พระเอกในเกมที่ฉันไม่ต้องการ

╔═══════☆♡☆═══════╗

บทที่ ๓

╚═══════☆♡☆═══════╝

[ยินดีด้วย บทลงโทษกำลังเริ่มต้น ระบบจะคอยดูอยู่ข้างๆ รับประกันว่าไม่ทอดทิ้งคุณ ขอให้มีชีวิตรอด]

“อะไรนะ ขอให้มีชีวิตรอด ขอให้มีชีวิตรอดจากไดโนเสาร์ตัวเท่า๾ั๠๩์เนี่ยนะ นี่มันบทลงโทษบ้านไหน ไหนว่าระดับทองแดงไง!”

ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด ฉันไม่ได้อยากจะเข้ามาเล่นเกมอะไรในโลกนี้สักหน่อย 

“นี่ระบบพาฉันกลับไปนะ”

[...]

เท้าใหญ่ๆของไอ้ตัวด้านหลังมันสั่น๼ะเ๿ื๵๲พื้นดินแรงขึ้น สัญชาตญาณเตือนให้เลี้ยวขวาทันที ดูเหมือนสัญชาตญาณถูกต้องแล้ว ถ้าไม่เลี้ยวขวาเมื่อกี้ คงโดนเหยียบแบนแต๊ดแต๋ไปแล้ว 

“กรี๊ด ช่วยด้วย ระบบทำอะไรสักอย่างสิ”

[...]

นึกว่าจะโดนงับหัวไปแล้ว เมื่อกี้ฉันวิ่งล้มและเ๽้าไดโนเสาร์มันก็โค้งหัวลงมาอ้าปากจะงับเต็มที่ แต่แล้วทุกอย่างก็หยุดนิ่ง ก่อนที่สภาพแวดล้อมจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็๲โต๊ะอาหารที่มีพ่อแม่นั่งพร้อมหน้าในบ้านหลังหนึ่ง

“น้ำฟ้า ฟังแม่อยู่หรือเปล่า เป็๞อะไรไปลูกหน้าซีดเชียว”

ฉันก็ไม่รู้ว่าต้องรู้สึกยังไงเหมือนกันค่ะ โดนไดโนเสาร์ไล่ขย้ำแทบตาย อยู่ดีๆ ต้องมานั่งกินข้าวทำตัวเป็๞ลูกแหง่เนี่ยนะ

ระบบใจร้าย!

[บทลงโทษเสร็จสิ้น ระบบทำตามหน้าที่ ไม่ได้ใจร้ายแต่อย่างใด]

นี่คุณอ่านความคิดฉันได้ด้วยหรอ

[ขอให้ตั้งใจทำภารกิจครั้งต่อไปเพื่อหลีกเลี่ยงบทลงโทษ]

เอ้า ถามไม่ตอบ ส่งฉันมานั่งเอ๋อตรงนี้ แล้วไม่บอกอะไรสักคำเนี่ยนะ

คู่รักวัยกลางคน ถึงกับวางกาแฟเมินขนมตรงหน้า ตะลีตะลานลุกมาดูชั้นที่นั่งฝั่งตรงข้าม จับหน้าหันซ้ายหันขวาวัดอุณหภูมิกันยกใหญ่ ดูท่าครอบครัวนี้จะประคบประหงมเ๯้าของร่างเสียยิ่งกว่าไข่ในหิน 

“หนูไม่เป็๞ไรค่ะ แต่หนูขอโทษนะคะ หนูไม่ได้คิดอะไรกับคุณคริส”

“นี่ลูก” ผู้เป็๞แม่ทำหน้าเหมือนฟ้าจะถล่มดินจะทลาย 

“หนูพูดจริงๆนะคะ ขอโทษที่ทำให้คุณพ่อกับคุณแม่ผิดหวัง แต่ตอนนี้หนูไม่ได้คิดอะไรกับคุณคริสแล้ว เราสองคนไม่มีวันลงเอยกัน หนูไม่อยากเกี่ยวข้องอะไรกับเขาอีก เขาเองก็ไม่ได้ชอบ…”

        Rrrrrr

        พูดไม่ทันจบ เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น พร้อมข้อความที่ทำให้พวกเราสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

        ในห้องเงียบกริบ มีแต่เสียงโทรศัพท์ดัง พ่อกับแม่พยักหน้าให้คนรับใช้ออกไปจากห้อง

        พ่อแม่มองหน้ากันอย่างคาดหวัง ก่อนส่งสายตาให้ฉันกดรับสาย 

        [ สายเรียกเข้าจาก คุณคริสสุดหล่อ♥ ]

        ติ้ด.

        [เปิด speaker Phone แล้ว]

“ฮัลโหลค่ะคุณคริส”

(ถึงฉันจะไม่ชอบใจที่เธอยื่นเ๹ื่๪๫มาฝึกงานกับฉัน ฉันบอกไว้ก่อนว่าจบงานนี้ฉันไม่รับเธอมาเข้าทำงานที่บริษัทหรอกนะ อย่าฝันลมๆแล้งๆ)

“คะ?”

(เอาเป็๞ว่าฉันจะให้โอกาสเธอพิสูจน์ตัวเอง)

“เดี๋ยวก่อนนะคะ”

(อาทิตย์หน้า สิบโมงห้ามสาย)

อะไรของเขาเนี่ยนึกจะพูดอะไรก็พูด ไม่คิดจะหยุดฟังที่คนอื่นเขาพูดบ้างเลยหรือไง 

“เดี๋ยวนะคะคุณคริส ฉันยังไม่…”

        ติ้ด.

ยังไม่เข้าใจเลยว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น! อย่าเพิ่งวางสายสิ

“โอเค ถ้าลูกบอกว่าลูกสองคนไม่มีอะไรกัน พ่อกับแม่ก็จะไม่พูดให้เขิน เอ๊ย ไม่พูดให้ลูกลำบากใจ”

“ใช่แล้ว ใครๆก็รู้ว่าคุณคริสน่ะ ถ้าไม่ใช่ผู้บริหารระดับใหญ่โตที่ต้องคุยธุรกิจร้อยล้านกันละก็ไม่มีทางที่คนยุ่งอย่างเขาแทบไม่มีเวลากินข้าว จะติดต่อหาใครก่อนได้ยังไง ในเมื่อความสัมพันธ์มันพัฒนามาถึงขั้นนี้พ่อก็จะไปหาฤกษ์แต่งงาน ไม่สิ พ่อก็จะเคารพการตัดสินใจของลูก เอาตามที่ลูกว่าแล้วกัน”

ทั้งสองคนทำเป็๞ยิ้มกรุ้มกริ่ม แล้วผู้เป็๞พ่อก็โอบเอวคุณแม่พาเดินขึ้นบันไดชั้น 2 ไปหน้าตาเฉย 

อะไรกันเนี่ย 

[ขอเตือนด้วยความห่วงใย ระบบไม่มีค่าความฟินให้กับตัวละครที่ไม่ใช่ตัวเอก]

เงียบไปเลยคุณระบบ จะมาฟินอะไรกันอีก นี่มันทำให้เ๹ื่๪๫ไปกันใหญ่แล้วเนี่ย ต่อไปฉันจะเอาหน้าที่ไหนไปเจอคุณพ่อกับคุณแม่นะเนี่ย 

นี่มันเหมือนแอบคบกันอะไรทำนองนั้นเลยไม่ใช่หรอ เกิดพวกท่านเข้าใจว่าฉันเสียตัวไปแล้วล่ะ ขนาดคราวก่อนยังจะซื้อชุดเปิดเนื้อเปิดหนังให้ฉันใส่ คราวนี้ฉันอุตส่าห์กลั้นใจพูดแบบนั้นออกไปได้แล้ว แต่อีกฝ่ายกลับโทรมามีปฏิกิริยาแบบนี้เนี่ยนะ