เสียงร้อง บางอย่างกำลังวิ่งหนี อีกสิ่งวิ่งตาม ภาพกำแพงเป็เงาของปีศาตัวใหญ่โดนสะบั้นคอหลุด ก่อนจะมีเสียงโทรศัพเป็เสียงเด็กผู้ญิง
รับสาย ณ โรงเรียนคุณครูภาษาอังกฤษกำลังแนะนำนักเรียนแลกเปลี่ยน มีนักเรียนแลกเปลี่ยนจากโรมาเนีย ห้าคนที่มาที่โรงเรียนนี้ หลังจากแนะนำตัวเสร็จนักเรียนแยกย้ายขึ้นห้อง ที่ห้องมอห้าทับหกของเดน เสียงคุณครูแนะนำนักเรียนที่มาอยู่ที่ห้อง
"วันนี้มีเพื่อนใหม่จากโรมาเนีย เราคงได้ยินชื่อของเธอแล้วสินะ แต่เพื่อใครจำไม่ได้"
นักเรียนแลกเปลี่ยนคนนี้มีชื่อว่า คริสติน่า เฮล เป็คนโรมาเนียที่ผมได้ยินมา แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ที่มีนักเรียนแลกเปลี่ยนมาเรียนที่โรงเรียนเราเยอะครุที่คิดว่าไมเคิลเป็ฝรั่งเหมือนกันเลยให้คริสติน่าไปนั่งข้างไมเคิล แต่ครูไม่รู้เลยว่าไมเคิลพูดภาษาอังกฤษ ไม่ได้คริสติน่าคุยเป็ภาษาอังกฤษกับไมเคิล ไมเคิลก็ตอบเพียง "แอมฟาย โอเค แตงกิ๊ว" ตามประสาคนไม่รู้ เพื่อนในห้องต่างให้ความสนใจกับ คริสติน่ามากเพราะเธอสวยด้วยมั้งเลยมีคนรุมล้อม ทุกคนในห้องพยายามสื่อสารกับเธอด้วยภาษาอังกฤษแบบคนไทย ผมก็คิดนะเธอไม่ลำคานเลยหรอที่คนหลายๆคนพูดประโยคซ้ำ ่เย็นของวันนี้ผมมีงานที่แสนจะรักมันทำอีกแล้ว ลุงพูดกับผมว่าคราวนี้เป็ ปีศาจมายาไม่มีการาเ็มีแต่อยู่กับตาย ระหว่างที่เรานั่งกันในรถผมพยายามทำให้บรรยากาศที่เราจะไปเผชิญไม่เงียบหรือเครียดเกินไป ผมเล่าเื่ของรักเรียนแลกเปลี่ยนวันนี้ให้ลุง ลุงเลยบอกกับผมว่าเมืองนี้น่าจะเกิดเื่อะไรขึ้นแน่ถ้าไม่งั้นคนของครอบครัวเฮลไม่เคลื่อนใหวหรอก ผมสงสัยว่าทำใมใช่คำว่า"ครอบครัว"แทนที่จะใช้ตระกูล ลุงบอกพวกเขาอยากให้เรียกอย่างนี้เพราะจุดเริ่มต้นของครอบครัวเฮล มาจากพ่อแม่ลูกชายที่พยายามตามหาลูกสาวที่ถูกปีศาจลักพาตัวไป จนในที่สุดเจอลูกสาว ผมเลยถามว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยหรอลุงเลยบอกมันไม่ใช่หนังที่ลูกสาวตายเลยแก้แค้นปีศาจ แต่เป็เจอลูกสาวแต่ลูกสาวที่เจอเป็ปีศาจ หลังจากนั้นลุงไม่พูดอะไรผมเข้าใจครอบครัวของเธอฆ่าเธอที่เป็ปีศาจแล้วไม่อยากให้เื่นี้เกิดขึ้นกับคนอื่น
"นี้ก็ธุรกิจครอบครัวหรอลุง"
ลุงเหมือนเข้าใจมุกที่ผมพยายามเล่น หัวเราะแห้งๆแล้วบอกเราไม่รู้หรอกความจิงเป็ยังไงแต่ที่ได้ยินคือ ครอบครัวเฮลอันตรายในสายตามนุษย์ด้วยกัน เสียงรถดับลงพร้อมความมืดที่แพร่ออกมาจากถนนข้างหน้า เป็หมอกสีดำลุงหยิบเกลือขึ้นมาโรยรอบตัวเราสองคน ผมกำมีดแน่นพอหันไปลุงวิทย์หายไปในรถมีแต่ผมผมคิดในใจถ้าไม่ใช่เพราะเงินมันดีก็ไม่อยากทำหรอกนะ มีหน้าปีศาจตัวเท่าูเามามองมองเราจ้องหน้ากันมีเพียงกระจกรถที่คั่นระหว่างผมกับเ้าปีศาจตัวใหญ่มหึมานี้ ผมพยายามตั้งสติไม่เปิดประตูรถวิ่งหนีหรือออกจากเกลือที่โรยรอบผม เ้าปีศาจหัวเราะเสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อยๆดังจนขนลุกไปทั่วเหมือนดูหนังผีแล้วเจอผีเต็มๆมันพูดกับผมว่าข้าจะกินดวงิญญาเพียงหนึ่งดวงผมสงสัยก็ในรถมีผมคนเดียว ผมพูดกับมันว่าจะไม่ให้ดวงิญญา มันยิ้มความรู้สึกิีกที่เหมือนผมกำลังตกลงไปในอะไรสักอย่างที่ไม่สิ้นสุด รอบข้างมีแต่ความมืดเสียงกระซิบเบาๆข้างหูผมว่าให้แทงไปข้างหน้าความมืด มีดที่กันแน่นในมือแทงไปที่ข้างหน้าแล้วความมืดรอบข้างของผมก็หายไปผมแทงไปที่ สิ่งมีชีวิตประหลาดรูปร่างเหมือนเอ็มบริโอรอบข้างเป็บป่า ผมวิ่งออกมาจากตรงนั้นไม่ไกลมากเป็ถนนแล้วรถของเราจอดพร้อมลุงที่สลบอยู่กับเข็มฉีดยา ผมเข้าใจทันทีเอาเข็มอีกอันทิ่มที่หน้าอกลุงสดุ้งพร้อมบอกผมว่า
"เธอฆ่าร่างเนื้อ ร่างหยาบฉันฆ่า ฉันคงบอกช้าไปเราฆ่ามันไปแล้ว"
ผมคิดในใจไม่บอกซะพรุ่งนี้เลยละลุงให้ผมไปเอาศพมันมา เราเอาศพมันห่อด้วยผ้าขาวแล้วเอาขึ้นรถ งานนี้มันยากไปรึป่าวสำหรับเราสองคน งานวันนี้เหมือนจะจบเร็วแต่ั้แ่ที่เราเข้าไปในความมืดเกือบชั่วโมงครึ่ง ผมมีหลายคำถามที่จะถามกับลุงเกี่ยวกับปีศาจมายา แต่ไม่รู้ว่จะเริ่มจากตรงใหนผมเลยเริ่มถามลุงจากพลังของมันลุงคุยกับผมจนมาถึงบ้านลุง เราเอามันไปเผาเหมือนครั้งที่แล้ว ที่ได้ใจความเื่ปีศาจมายามาไม่ค่อยมีใครรับล่ามันหรอก มันซับซ้อนเื่หาทางกำจัด ตัวนี้ ลุงบอกว่ามันแกร่งมากดีที่ผมเจอร่างเนื้อมันก่อนไม่งั้นเราโดนมันกินไปแล้ว ลุงถามผมว่ารู้ได้ไงผมบอกลุงว่ามีคนกระซิบบอก ลุงเงียบไม่พูดอะไรเหมือนลุงจะรู้ว่าสิ่งที่ผมได้ยินคืออะไร ตอนกลางคืนของวันนั้นผมนั่งเล่นคอมตามปกติ สดุดไปเจอแอคเค้าของคริสติน่านักเรียนแลกเปลี่ยนแต่เธอเปิดไพรเวทผมเลยกดแอดเธอไป เพื่อส่องแอคเค้าของเธอ
สุสานจีนทางใต้ของเมือง ได้มีคนสองคนกำลังคุยกันอยู่ การแต่งกายของพวกเขาเป็ชุดสูทสีดำสลับกับสีเืหมู กำลังรอใครบางคน "คริสติน่า" เสียงเรียกจากหนึ่งในสองคนที่ใส่ชุดสูท คริสติน่าเดินออกมาจากหมอกของสุสานจีนที่มืด พร้อมหัวของปีศาจบางอย่างที่คล้ายๆกับมนุษย์
"เลืดมันเปื้อนชุดหมดแล้ว เสือขาวด้วยซักออกยาก"
เด็กสาวทำท่าทางหงุดหงิด พร้อมโยนหัวของเ้าปีศาจ ให้ทั้งสองคน เธอเดินไปขึ้นรถที่จอดตรงถนนคนทั้งสองใช้ถุงที่เตรียมมาด้วยเก็บเ้าหัวนั้นแล้วขึ้นรถไป