แด่วันที่ผมไม่อยู่

หลังจากการปะทะกับดอกเข็มในซอยจนได้แผลเป็๲ที่เรียบร้อยสุดท้ายก็ขี่จักรยานเป็๲จนได้

พี่เล็กมาเที่ยวบ้านตอนวันหยุดฤดูร้อนที่ยังไม่หมดพอเห็นพี่เล็กขี่จักรยานเท่านั้นแหล่ะโอ้แม่จ้าว

ขี่จักรยานปล่อยสองมือ ทำได้ไงว้า เราพึ่งขี่จักรยานปล่อยมือเดียวได้เมื่อไม่กี่วันมานี้เอง

นี่เล่นปล่อยสองมือแถวเลี้ยวได้อีก สุดยอด

"แข่งป่าวใครปล่อยมือได้ไกลกว่ากัน" เสียงพี่แฟงที่อยู่กลางซอยเอ่ยปากท้าพี่เล็ก

"มาดิ" พี่เล็กตอบ

เราเป็๲กรรมการ

-

ทั้งสองคนตั้งจักรยานพร้อมปั่นพี่แฟงออกตัวไปก่อนแล้วก็ปล่อยมือสองข้างปั่นไปแซงไป

พี่เล็กปั่นปล่อยมือตามไปแบบไม่รีบร้อนสุดท้ายก็ไล่ทัน

กติกามันไม่ได้ตัดสินว่าใครปั่นได้เร็วกว่าแต่เป็๲ใครปล่อยมือได้นานกว่า

ความเร็วเลยดูจะเอามาวัดไม่ได้กับการแข่งครั้งนี้ทั้งสองคนปั่นไปเรื่อยๆ มองหน้ากันเป็๞ระยะ

ต่างคนต่างคิดในใจว่าต้องชนะเท่านั้น

ปั่นเลยสะพานบ้านยายช่วยไปแล้วยังไม่มีใครยอมใคร

ปั่นเลยกลางซอย พี่แฟงนำเล็กน้อย

“แกว๊กแกว๊ก”

ปั่นไปถึงบ้านที่เลี้ยงห่านห่านวิ่งออกมาต้อนรับ นักแข่งทั้งสองเอียงตัวหลบห่านแบบสบายๆ

หมาสามตัวที่ตอนนี้รู้แล้วว่าประตูบ้านปิดตลอดส่งเสียงเห่าแต่สมาธิของสองคนก็ยังอยู่กับจักรยาน

ถึงท้ายซอยแล้ว

หมายเหตุ ซอยนี้เป็๞ซอยตันไม่มีทางไปต่อ

เราคิดในใจว่าคงเสมอกันแน่ แต่เปล่าเลย

บางครั้งเราก็ไม่สามารถตัดสินจุดสิ้นสุดของเส้นทางได้

เพราะเส้นทางของเราคือเส้นทางของเราเอามาวัดกับเส้นทางในหัวของคนอื่นไม่ได้

-

พี่เล็กหยุดจักรยานอยู่ตรงสวนท้ายซอยมั่นใจว่ายังไงก็ไม่มีทางแพ้แน่ๆเพราะมันไม่มีทางให้ไปต่อแล้ว

การแข่งขันครั้งนี้เขาเป็๞ฝ่ายชนะ

หันกลับมามองทางด้านซ้ายของตัวเองก็เห็นเงาแว้บๆของพี่แฟงที่ยังคงปั่นจักรยานต่อไปเรื่อยๆ

แม้ว่าจะสุดถนนในซอยแล้วแต่เมื่อมองเห็นว่าข้างหน้ายังมีทางไปต่อมีหรือจะไม่ปั่นต่อไป

สุดท้ายการแข่งจักรยานในตำนานครั้งนี้ก็มีผู้ชนะ

-

ผู้ชนะที่ตอนนี้ปั่นจักรยานตกคลองไปเรียบร้อยแล้ว