"...พออีกวันต่อมาผมก็ไม่เคยเจอพวกเขาอีกเลย บางคนก็เจอนะ...แต่พอเขาเห็นผมก็รีบหลบหน้าทันที..."
"..."ซาร์ขับรถมาเรื่อยๆจนถึงที่บ้านพอดี
"ผมเลยคิดว่าน่าจะเป็พี่เซียสที่ทำให้คนพวกนั้นหลบหน้าผม"ซินพูดบอก "ส่วนคนที่ผมบอกว่าเขาเป็มาเฟียอ่ะ...เขาน่าจะชื่อแดเนียลมั้ง..."
"ฮะ!?ว่าไงนะ!?"ซาร์หันขวับมาถามด้วยความใทันที ซินถึงกับมองด้วยสีหน้างุนงง
"พี่รู้จัก?"
"จะไม่รู้ได้ไง ก็พี่มันเป็เพื่อนพี่ น้องชายกับพี่ชายโคตรต่างกันเลย พี่มันย้ายออกมาอยู่คนเดียวหางานทำเองเพราะมันไม่อยากจะยุ่งกับเื่ของที่บ้านมันเนี่ยแหละ"ซาร์พูด
"..."
"แล้วคิดว่าไอ้แดเนียลมันจะปล่อยไปง่ายๆหรอ ไอ้นี่ยิ่งเ้าคิดเ้าแค้นอยู่ เทเซียสมันไม่รู้จักไอ้นี่รึไงถึงไปหาเื่มันเนี่ย!?"ซาร์พูดออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย
"น่าจะไม่รู้มั้งครับ"ซินตอบ...และตอนนี้ในใจเขาเริ่มรู้สึกเป็ห่วงเทเซียสขึ้นมา "แล้วที่ผมให้พี่มารับเพราะผมบอกเขาว่า...ควบคุมอารมณ์ตัวเองได้เมื่อไหร่ค่อยมาคุยกับผม..."
"แล้วนี่คือยังไม่ได้คุยกันเลย?"ซาร์ถามออกมาอีก ซินส่ายหัวสื่อว่าไม่ "ยังไงก็ระวังตัวไว้ด้วยล่ะ อยู่มหาลัยเดียวกันอีก ถ้ามันเล่นงานเทเซียสไม่ได้มันก็คงจะตั้งเป้าไว้ที่ซินแทน"
"ถ้ามันทำให้พี่เซียสปลอดภัยผมก็ยอม..."ซินพูด ซาร์ถึงกับมองด้วยสีหน้าดุดันทันที
"แล้วถ้ามันทำอะไรมิดีมิร้ายกับร่างกายของซินขึ้นมาล่ะ? จะยอมให้มันทำแบบง่ายๆ?"ซาร์ถามออกมา ซินถึงกับนิ่งเงียบไป "แล้วคิดว่าเทเซียสจะยอม? คิดหรอว่าพี่จะยอม? นึกถึงความรู้สึกของเทเซียสสิ"
"ผม..."
"ความรู้สึกของพี่ล่ะ?"ซาร์พูดแทรกขึ้นมา "ความรู้สึกของพ่อกับแม่อย่างงี้? เขาจะรู้สึกยังไงเมื่อคนที่ตัวเองรักและเลี้ยงดูมาถูกจับตัวไปทำไรมิดีมิร้ายอ่ะ"
"ผมแค่...ไม่รู้สิ...มันไม่มีวิธีอื่นแล้วหนิครับ...ถ้ามัน้าตัวผมจริงๆก็มีแค่ผมนี่แหละที่ต้องยอม"ซินตอบกลับ
"ทุกอย่างมันมีวิธีแก้เสมอ แค่ต้องช่วยกันคิด ซินก็อย่าพึ่งยอมง่ายๆสิ คิดว่าพวกพี่จะยอมหรอ"ซาร์พูดออกมาอีก
"ครับ"ซินตอบด้วยน้ำเสียงแ่เบาพร้อมกับก้มหน้าเล็กน้อย
"อ้าว...อย่าพึ่งทำหน้าหงอยอย่างนั้น พี่แค่พูดเพื่อให้เราระวังตัวเองเฉยๆ อย่าไปยอมใครง่ายๆ"ซาร์รีบพูดออกมาทันทีเมื่อเห็นซินทำหน้าหงอยๆ ซินก็พยักหน้ารับ "ป่ะๆเข้าบ้านๆ"ซาร์พูดก่อนจะลงจากรถ ซินจึงเดินลงตาม
.
.
.
.
.
"อ้าว...พ่อ...แม่...สวัสดีครับ"เทเซียสพูดด้วยความใเล็กน้อยเมื่อเข้ามาในบ้านแล้วเห็นพ่อกับแม่ตัวเองนั่งอยู่ที่ห้องรับแขก "ไหนว่ามาวันอังคารไงครับ?"
"รีบมาจะได้รีบกลับไง เพราะพ่อกับแม่มีงานที่ต่างประเทศต่ออีก"แม่เขาตอบ เขาวางกระเป๋าลงพร้อมกับพยักหน้ารับแล้วเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม
"เห็นบอกจะแนะนำแฟนให้รู้จักไม่ใช่หรอ? ไหนล่ะ?"พ่อเขาถามขึ้นมา เทเซียสถึงกับชะงักไปนิด
"พ่อครับแม่ครับ ช่วยอะไรผมหน่อยได้ไหม?"เทเซียสเปลี่ยนเื่ถามกลับ "ส่งลูกน้องของพ่อครึ่งนึงให้มาอยู่คุ้มกันผมกับซินได้ไหม?"
"ไปก่อเื่อะไรมา?"พ่อเขาถามกลับ
"ผมไปหาเื่คนๆนึงเพราะมันจะมายุ่งกับซิน แต่พึ่งมารู้วันนี้เพราะเพื่อนผมบอก...มันชื่อแดเนียล...เป็..."
"ไอ้แดเนียลที่พ่อมันค้ายาอ่ะนะ!?"พ่อของเขาถามออกมาด้วยความใ แม่ของเขาทำสีหน้าใไม่แพ้กัน เทเซียสพยักหน้ารับเป็การให้คำตอบ
"ตอนนี้ซินก็เลยไม่คุยกับผมเลย"เทเซียสบอกอีก "ผมเลยอยากให้พ่อส่งลูกน้องมาคุ้มกันให้หน่อย แล้วก็เอาคนที่เก่งๆมาสักสองสามคนคอยแอบตามเฝ้าซิน"
"เออๆเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจัดการให้"พ่อเขาตอบ
"ไม่ได้นะครับ!ต้องวันนี้เลย!เพราะผมไม่รู้ว่ามันจะเริ่มตอนไหน ไม่รู้มันคิดจะทำอะไรเมื่อไหร่"เทเซียสพูด ในใจนึกห่วงซินยิ่งกว่าตัวเอง
"นี่แหน่ะ!"
"โอ๊ย!ผมเจ็บนะครับ"เทเซียสพูดออกมาพร้อมกับหลบแล้วใช้มือบัง เมื่อแม่เขาเขกหน้าผากเขาด้วยกำปั้นของตัวเอง
"ทำอะไรไม่หัดคิดก่อน แค่เขามายุ่งกับแฟนตัวเองจำเป็ต้องขนาดนี้ไหมฮะ!?"แม่เทเซียสพูดดุออกมา
"ผมจะไปรู้หรอว่ามันเป็ลูกมาเฟีย...ถึงรู้ก็ไม่สน"เทเซียสตอบกลับพร้อมกับทำหน้ามุ่ยใส่ ก่อนจะพูดเบาๆในประโยคท้าย
"เกิดมันสั่งให้ลูกน้องดักยิงขึ้นมาจะทำไง?"พ่อเขาพูดถาม เทเซียสมองนิ่งๆไม่ได้ตอบอะไร "เห้อ...ไปเถอะคุณ วันนี้เดี๋ยวไปนอนที่บริษัท คุยงานอะไรแล้วจะได้รีบกลับ"พ่อเทเซียสพูดพร้อมกับลุกขึ้น แม่ของเขาลุกตาม ตามด้วยเทเซียส
"ส่วนเื่ลูกน้องเดี๋ยวพ่อกับแม่จัดการให้ ยังไงก็ระวังตัวไว้ด้วยล่ะ อย่าห้าวหาเื่คนอื่นมากนัก"แม่ของเขาพูด เทเซียสจึงพยักหน้ารับก่อนที่แม่ของเขาจะเดินไป พ่อเขามองเขาเล็กน้อยแล้วเดินตามแม่ไป
"โถ่เอ๊ย!!!"เทเซียสร้องออกมาด้วยความโมโหแล้วนั่งลงอย่างหัวเสีย การกระทำของเขาไม่ได้สื่อว่ารู้สึกกลัวแดเนียลแต่เขาแค่ห่วงซินมากๆเพียงเท่านั้นเอง
.
.
.
.
.
"ได้เจอกับพ่อแม่ของเทเซียสแล้วหรอถึงกลับมา?"แม่ของซินถามในขณะที่กำลังนั่งทานอาหารกันอยู่
"เอ่อ...ยังครับ..."ซินตอบ พ่อ แม่ และตะวันมองซินพร้อมกันทันที เว้นแต่ซาร์เพราะซินบอกเหตุผลไปแล้ว
"ทำไมถึงกลับมาก่อนล่ะ? ไหนจะให้ซาร์เป็คนไปรับอีก ทะเลาะกันมาหรอ?"ตะวันเป็ฝ่ายถามขึ้นมา
"ผมต้องเล่าใหม่ั้แ่แรกอีกใช่ไหมเนี่ย..."ซินพูดออกมาเบาๆ แล้วจากนั้นซินก็เริ่มเล่าเื่ทุกอย่างให้ฟัง
"แล้วนี่ก็จะไม่คุยกับเทเซียสเลยหรอ? ไม่ได้คุยกันเลยจนถึงตอนนี้?"ตะวันถามออกมาอีก ซินจึงพยักหน้าหงึกๆ
"ยังไง่นี้ก็ระวังตัวเองไว้ด้วยนะซิน ลูกแท้ๆของพ่อกับแม่มีแค่ซินกับซาร์เขานะลูก อย่าทำให้แม่ต้องรู้สึกห่วงไปมากกว่านี้เลย"แม่ของซินพูด
"ครับ...แม่ไม่ต้องห่วงนะ ผมดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว"ซินพูดแล้วยิ้มออกมาเพื่อให้แม่เขาหายห่วง
"แล้วถ้าเจอกันที่มหาลัยจะทำไง? จะทำเมินใส่เทเซียส?"พ่อของเขาถามขึ้นมาบ้าง
"ก็คงจะต้องทำอย่างนั้นมั้งครับ ไม่ก็ทำเป็ไม่เห็นแล้วก็เดินๆผ่านไป"ซินตอบออกมาอย่างไม่ใส่ใจนัก เพราะเขาเองยังไม่ได้คิดเื่นี้เช่นกัน
สักพักหนึ่งทุกคนก็ทานอาหารกันจนเสร็จเรียบร้อย ซาร์ ซิน และตะวันช่วยกันเก็บจานล้างและทำความสะอาดโต๊ะและบริเวณรอบๆ
"พรุ่งนี้ป๋าไปส่งซินด้วยนะ แล้วก็ไปรับด้วยตอนเลิกเรียน"ตะวันหันมาสั่งซาร์ด้วยสีหน้าจริงจัง ซาร์ยกยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมาเบาๆให้กับคนตรงหน้า
"ไม่เป็ไรก็ได้ครับ ผมไปเองได้ พี่ซาร์จะได้ไม่ต้องเสียการเสียงานด้วย"ซินพูดค้านออกมา
"ไม่ได้นะ! ซินก็เหมือนกับน้องชายของพี่คนนึง เกิดใครมาจับตัวน้องชายพี่ไปพี่ไม่ยอมแน่ ยังไงซินก็ต้องให้ซาร์ไปรับไปส่ง เื่งานพี่ไปทำแทนซาร์ก็ยังได้ ขอแค่ซินปลอดภัยก็พอ"ตะวันพูดออกมาด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่จริงจังอย่างมาก ซาร์ที่ได้ยินแบบนั้นแอบอมยิ้มเล็กน้อย
"ครับๆก็ได้ครับ"ซินพูดยอมอย่าง่ายดายพร้อมกับยิ้มออกมา
"ก่อนหน้านี้ยังบอกจะยอมให้มันจับตัวไปอยู่เลยไม่ใช่หรอซิน"ซาร์พูดขึ้นมา ตะวันหันมองซาร์ทันทีก่อนจะหันมองซิน ซินมองแล้วส่งยิ้มแหยๆออกไป
483
