ดาบสังหาร (Sword of Annihilation)

.......ภูเขาสั่นสะเทือน ภูติซ้าย ปากสั่น "นี่คือวิชาสวรรค์ไร้พ่ายขั้นที่ 8"

"ไม่น่าเชื่อว่าราชครูผังจะฝึกได้ถึงระดับนี้" จริงๆราชครูผังติดต่อกับพรรคมารนี้มาหลายปีแล้ว

เขาเป็นผู้สนับสนุนหลักแก่พรรคมาร และเขาได้ร่วมมือกับภูติซ้ายช่วยให้เข้าไปอ่านคัมภีร์สวรรค์ไร้พ่ายในห้องลับและแอบฝึกมานานแล้ว แต่ประมุขพรรคมารกลับไปได้แค่ขั้นที่ 4 ในขณะที่เขาแอบฝึกจนสำเร็จไปถึงระดับ 8 

ทุกคนรีบช่วยกันจับภูติซ้ายมัดไว้ ภูติซ้ายมีอาการเพ้อ "ข้า....ข้าขอโทษ.....ท่านประมุข"

ทุกคนเฝ้าจดจ้องวิชากระบี่ระดับเทพสวรรค์ว่าจะยิ่งใหญ่แค่ไหน แต่ผ่านไปสักพักภูเขาก็หยุดสั่นและทุกอย่างก็เงียบ

สักพักผู้เฒ่าเจ้าสำนักกระบี่ขาวก็ประคองไป่เยว่หลิงลงมา เขาอยู่ในสภาพใกล้หลับเพราะหมดแรง กระบี่ขาวสมบัติประจำสำนักยังไม่หักหรือสลายเป็นฝุ่นผง (โชคดีแล้วนะ)

เลี่ยหยางรีบเข้าไปอุ้มไป๋เยว่หลิง และหันไปถามผู้เฒ่าชรา

"เกิดอะไรขึ้น?"

ท่านผู้เฒ่าส่ายหน้า "ทั้งคู่พลังปราณหมด ใช้กระบวนท่าสุดท้ายไม่ไหว จึงต่างฝ่ายต่างหนี"

"คัมภีร์สวรรค์ไร้พ่ายล่ะ?"

ผู้เฒ่าชราหยิบออกมา แต่มันขาดครึ่ง

"ดาบแรกก่อนหน้านี้ฟันคัมภีร์ขาดครึ่ง ราชครูคว้าครึ่งแรกหนีไป ที่ข้าถือนี้เป็นครึ่งหลัง"

"มันเป็นขั้นที่ 5 - 9"

"ไหนๆ ขอดูสิ" เจ้าสำนักทุกคนรีบเข้ามาดู ซึ่งผู้เฒ่าเจ้าสำนักกระบี่ขาวก็ยื่นให้

"ดะ....เดี๋ยว" เสียงแผ่วๆของไป๋เยว่หลิงดังขึ้น

"ขอข่าวอ่านท่อนสุดท้ายสักประเดี๋ยวได้ไหม?"

เจ้าสำนักคนหนึ่งยื่นให้คัมภีร์คืนให้ไป๋เยว่หลิงซึ่งเลี่ยหยางอุ้มอยู่ เขาคลี่อ่านช้าๆ

"อืม...นี่เองขั้นที่ 9 ....ข้าคิดไว้ไม่ผิดจริงๆ...." แล้วเยว่หลิงก็คืนให้เจ้าสำนักเหล่านั้น

"แค่เนี๊ยะ! หลิงหลิง!" เลี่ยหยางแปลกใจมากที่เยว่หลิงอ่านแค่แปบเดียว

เยว่หลิงเอานิ้วเขียนที่ฝ่ามือเยว่หลิงทีละคำๆ "ข้ามีขั้นที่ 10"

"ห๊า!" เลี่ยหยางอุทาน แต่รีบอุบปากไว้ทันไม่พูดต่อ

"พวกท่าน...." เยว่หลิงหันไปพูดกับเจ้าสำนักทุกคน

"วิชานี้ตั้งแต่ขั้นที่ 5 เป็นต้นไป จะต้องทำลายหยางกำเนิดของตนเองก่อน"

"เจ้าสำนักทุกคนอ่านในคัมภีร์ มันก็เขียนไว้แบนั้นจริงๆ"

"ท่านต้องตัด....ไอ้นั่น...ทิ้ง"

"งะ...งั้นราชครู....ก็......"

เยว่หลิงพยักหน้า "ใช่!  เขา....ตัดทิ้งแล้ว"

เจ้าสำนักกระบี่ขาวพูดสนับสนุน "เรื่องจริง เมื่อกี้ข้าเห็นหนวดปลอมเขาหลุดออกมา เขาไม่มีหนวด!"

"ยึ๋ย!!" เลี่ยหยางรู้สึกเสียวช่วงล่างทันที

"แล้วท่านดูขั้นที่ 9 นั่นดีๆสิ นี่คือเหตุผลว่าทำไมราชครูไม่สำเร็จขั้นที่ 9"

เจ้าสำนักทุกคนรีบอ่านขั้นที่ 9

"หา!!" ทุกคนอุทานและทำหน้าเขินใส่กัน

"ใช่แล้ว! ท่านต้องมีสามีปรนนิบัติเติมพลังหยางให้ไม่ขาดด้วยรักแท้"

เลี่ยหยางคิดในใจ "หรือ...หรือว่าขั้นที่ 10 ที่เจ้าหลิงหลิงพูดก็คือ.....ไม่นะ! ไม่ ไม่ ม่าย เค้ายังไม่พร้อม อ๊าย!"

เลี่ยหยางแก้มแดง เยว่หลิงมองเห็นก็แอบยิ้มและหัวเราะคิกๆ

"มิน่าประมุขพรรคมารถึงได้แค่ขั้นที่ 4 แล้วหยุดแค่นั้น"

"เขาไม่ได้ไร้ความสามารถ แต่เขาทำใจ ...ตัด.... ไม่ได้นี่เอง"

เมื่อเข้าใจกันดีแล้ว ทุกสำนักก็ตกลงว่าคัมภีร์นี้ฝึกไม่ได้ จึงฝากสำนักกระบี่ขาวเก็บไว้ดีกว่า แต่กุญแจเปิดห้องเก็บคัมภีร์ครึ่งหนึ่งที่เหลือนี้ต้องใช้กุญแจ 4 ดอกของแต่ละสำนักมาไขจึงจะเปิดกล่องกลไกลออกได้ 

เมื่อตกลงกันได้ตามนี้ก็แยกย้ายพาศิษย์ที่บาดเจ็บของตนกลับสำนัก ส่วนลุกน้องพรรคมารที่เหลือและภูติซ้ายนั้นจับส่งทางการให้ตัดสินโทษ เพราะคนพวกนี้เคยฆ่าชาวบ้าน ดักปล้นทรัพย์ ฯลฯ มามากมาย มีความผิดอยู่แล้ว

ส่วนไป๋เยว่หลิง ผู้เฒ่าเจ้าสำนักกระบี่ขาวเชิญให้มาที่สำนัก

เบื้องหน้าคือเชิญไป๋เยว่หลิงมาเคารพบรรพชนสกุลไป๋ ท่านไป๋เจี้ยนเซิง ผู้ก่อตั้งสำนัก

แต่ที่แท้จริงแล้วคือผู้เฒ่าเจ้าสำนักพาเข้าห้องลับเอาคัมภีร์สุดยอดวิชาสำนักกระบี่ขาวให้ไป๋เยว่หลิงดู 

เป็นคัมภีร์ที่แค่เจ้าสำนักเท่านั้นจะเรียนได้ แต่ด้วยผ่านมาหลายรุ่น เจ้าสำนักรุ่นหลังๆจึงฝึกได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของคัมภีร์เพราะไม่เข้าใจ

ซึ่งเยว่หลิงก็ช่วยอธิบายผู้เฒ่าเจ้าสำนัก ซึ่งก็ทำให้ 1 ปีหลังจากนั้นผู้เฒ่าชราเลื่อนขั้นได้อีกถึง 3 ขั้น แม้จะไม่ถึงขั้นสุดยอด แต่ก็ทำให้สำนักกระบี่ขาวหลังจากนั้นกลับมาเลื่องชื่ออีกครั้ง และสืบทอดยาวนานไปอีกเป็นร้อยๆปี

ส่วนไป๋เยว่หลิง ได้กระบี่อีกเล่มเป็นรางวัล แม้ไม่ใช่กระบี่วิเศษของสำนัก แต่ก็เป็นกระบี่สำรองของท่านปรมาจารย์ไป๋เจี้ยนเซิง

"กระบี่โบราณเก่า สวย คม น่าจะขายได้เงินเยอะอยู่นะ อิอิ"

"โอ๊ย!" เลี่ยหยางโดนเยว่หลิงหยิก

ทั้งคู่ก็เดินทางต่อไป เส้นทางกว่างโจวยังอีกยาวไกล....

.

.

.

.

.

(ท้ายตอน)

เลี่ยหยางอุ้มเยว่หลิงเดินตามถนนไปเรื่อยๆ

เยว่หลิง : ข้าหิว!

เลี่ยหยาง  : จ้าๆ ก็เล่นใหญ่ไฟกระซิบซะขนาดนั้น

เยว่หลิงเอามือลูบท้องเลี่ยหยาง : หิว!

เลี่ยหยางคิดในใจ : หิวอะไร?