บทที่ 12 อย่าแตะต้องเขา! ปล่อยให้ฉันจัดการเอง
เจียงหนานเลื่อนหน้าจอวนไปมาก่อนจะกลับไปที่วีแชต เพื่อหาแชตของจงอิ๋งเสวี่ย
ชื่อออนไลน์: ฟังเสียงหิมะ
รูปโปรไฟล์เป็ตัวการ์ตูนรูปตุ๊กตาหิมะน่ารัก
เจียงหนานส่งรูปถ่ายให้เธอ
ผลคือเธอตอบกลับมาทันที
[ดึกป่านนี้แล้วยังเล่นมือถืออยู่อีกเหรอ? ไปนอนได้แล้ว! ราตรีสวัสดิ์นะ!]
หัวใจของเจียงหนานแทบละลาย...
ว้าว!
สติกเกอร์น่ารักมากเลย!
เด็กหนุ่มมองไปที่นาฬิกาก็พบว่าเป็เวลาตีหนึ่งกว่าแล้ว
เขากดส่งรูปไปให้เซี่ยเหยาด้วย
ชื่อออนไลน์: สังหารหมาป่า
รูปโปรไฟล์เป็หมาป่าสีขาวหันหน้าขึ้นฟ้าคำรามใส่ดวงจันทร์ในยามค่ำคืน!
…?
โห? เซี่ยเหยา เอาจริงเหรอ? สังหารหมาป่าเนี่ยนะ?
ยิ่งกว่าคนใจร้ายซะอีก
ตอนที่กินข้าวเมื่อครู่ เขาส่งข้อความหาเธอ แต่เธอไม่สนใจ
เขาส่งรูปให้เธอ แต่เธอก็ไม่ตอบ บางทีคงจะหลับไปแล้ว
เจียงหนานจึงล้มตัวลงนอน และในตอนที่ตื่นมาในเช้าของวันรุ่งขึ้นนั้น...
ทั้งกลุ่มชั้นเรียนและเวยป๋อต่างก็แตกตื่น!
กลุ่มชั้นเรียน:
[@เทพหนาน โอ้โห! สองสาวสวยนั่นใครเหรอ? นายจีบมาได้ยังไง?]
[แค่ผ่าอิฐที่ตลาดกลางคืนก็ได้สาวแล้วเหรอ?]
[พี่สาวผมเงินเท่จัง! ฉันเป็ผู้หญิงยังใจสั่นเลย!]
[เวยป๋อของนายะเิแล้ว!]
[พวกนายไม่รู้จักพวกเธอเหรอ? ดอกไม้งามประจำโรงเรียนมัธยมหลิงอู่ซ่งเจียง! จงอิ๋งเสวี่ยไง!]
[อีกคนคือหมาป่าเงิน เซี่ยเหยา เธอเก่งสุด ๆ และยังมีชื่อเสียงไปทั่วเมืองเลยนะ!]
[คำถามคือ... เจียงหนานรู้จักพวกเธอได้ยังไง!]
เทพหนาน: [แถมมากับค่าโทรศัพท์น่ะ…]
บรรยากาศที่ร้อนแรงกลับเย็นเยือกลงในทันใด
[แต้มความคับแค้นจากโจวปิง 134 แต้ม!]
[แต้มความคับแค้นจากหานหยวนหยวน 422 แต้ม!]
[แต้มความคับแค้นจาก...]
ฮ่า ๆ ช่างน่ายินดีเหลือเกิน!
เจียงหนานชอบเพื่อนร่วมชั้นที่น่ารักพวกนี้มาก!
เด็กหนุ่มเปิดเวยป๋อขึ้นมาอีกครั้ง ข้อความที่เข้ามามีมากกว่าร้อยข้อความ
และเมื่อมองดูให้ดีก็พบว่าจำนวนแฟนคลับของเขาเพิ่มขึ้นอย่างไร้สาเหตุจนถึงหลักหมื่น
แถมยังมีข้อความส่วนตัวอีกมากมาย!
[หนุ่มน้อย ไปเที่ยวตลาดกลางคืนเจียงหนานด้วยกันไหม? ฉันอยากดูนายผ่าอิฐ!]
[หัวล้านเหรอ? โห… เข้ากับบรรยากาศมากเลย!]
[ฉันเปิดร้านทำผมนะ ฉันส่งบัตรตัดผมฟรีหนึ่งปีให้เธอดีไหม?]
[ปล่อยสองสาวสวยนั่นให้ฉันจัดการเอง!]
[ขานี่! ใหญ่จัง… หัวนี่! ขาวจัง…]
[ต่อให้ฝนจะตกหรือพายุจะเข้า ตลาดกลางคืนเจียงเฉิงก็รอคุณอยู่นะ!]
[นี่ไม่ใช่จงอิ๋งเสวี่ยกับเซี่ยเหยาของโรงเรียนเราหรอกเหรอ?]
เจียงหนานมองผ่าน ๆ แวบหนึ่ง เขานับถือชาวเน็ตพวกนี้จริง ๆ!
พี่ชายที่จะให้บัตรสมาชิกร้านทำผมกับฉันอย่าเพิ่งไปสิ!
ตอนกลางคืนเรามาเจอกันหน่อยนะ!
แต่นอกจากนี้ก็มีพวกน่ารำคาญอยู่ด้วย
ผู้ชายคนหนึ่งที่ใช้ชื่อว่า ‘ลั่ว’ พิมพ์โพสต์คอมเมนต์หนึ่ง
[กล้าแตะผู้หญิงของฉันเหรอ? แกตายแน่!]
เจียงหนานไม่ยอม และตอบกลับไป
[ถ้าแตะแล้วตาย… งั้นฉันก็ตายไปเป็หมื่นครั้งแล้ว!]
เฮ้ เฮ้ เฮ้? นี่มันเซ็กซี่ชะมัด!
[แต้มความคับแค้นจากลั่วเทียนเซียง 999 แต้ม!]
[แต้มความคับแค้นจากลั่วเทียนเซียง 1,000 แต้ม!]
...
รายการแต้มความคับแค้นอัปเดตอย่างบ้าคลั่ง!
นี่เป็ครั้งแรกที่เด็กหนุ่มได้เห็นแต้มถึงพันแบบนี้! หมอนี่จะไม่ถูกความโกรธฆ่าตายหรอกใช่ไหม?
ภายในคฤหาสน์หรูหรา ลั่วเทียนเซียงในชุดนอนบีบมือถือจนแตกดัง ‘กร๊อบ’ ด้วยใบหน้าเ็า
“ไปสืบมาให้ฉันว่าหมอนี่เป็ใคร อย่าให้เสี่ยวเสวี่ยรู้เื่นี้ล่ะ!”
“ขอรับ! คุณชาย!”
เจียงหนานที่กำลังจะออกไปโรงเรียนอารมณ์ดีมาก คนที่ชื่อลั่วเทียนเซียงนั่นจะอารมณ์ร้อนเกินไปแล้ว
แค่่เวลาสั้น ๆ นี้ แต้มความคับแค้นที่ได้จากเขาก็เกือบจะเพียงพอสำหรับการสุ่มสิบครั้งแล้ว!
โจวอวี๋ชิงเดินเงียบ ๆ อยู่ข้างเจียงหนาน
เธอแอบมองเขาเป็ระยะ ขณะที่ใบหน้างามแดงระเรื่อ!
พวกเขาเดินมาถึงทางเข้าตรอกเล็ก ๆ ที่ตรงนั้นมีคุณลุงหลายคนซึ่งกำลังเดินเล่นมุงดูเหตุการณ์วุ่นวายอยู่ ไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น
เจียงหนานเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ
เฮ้ย!
หัวโล้นเฉียง และพวกพี่น้องอีกเจ็ดแปดคนยังคงยืนขาเดียว มือกอดหัวอยู่ตรงนั้น
รอยช้ำใต้ตา แข้งขาสั่นเทา ดูเหมือนจะไม่ได้นอนทั้งคืน พวกเขายืนค้างข้ามคืนเลยเหรอเนี่ย?
ไม่ใช่ไม่อยากเดินหรอกนะ!
แต่พวกเขากลัวเจียงหนานจริง ๆ นั่นแหละ!
เมื่อเห็นเจียงหนาน ทุกคนก็พูดพร้อมกันทันที “สวัสดีพี่หนาน!”
“สวัสดีพี่หนาน!”
สายตาของกลุ่มคนเบนมามองที่เจียงหนานในทันที...
เด็กหัวล้านคนนี้คือพี่ใหญ่เหรอ?
โจวอวี๋ชิงมองไปที่เจียงหนาน ในดวงตาของเธอมีประกายระยิบระยับปรากฏขึ้น!
“ไป ไป ไป! เช้าแล้วยังมายืนอยู่ตรงนี้ทำไม!”
เจียงหนานพูดอย่างไม่พอใจ พี่หนานเนี่ยนะ?
ฉันไม่มีหน้าตาให้รักษาหรือไง?
หัวโล้นเฉียงและคนอื่น ๆ รีบหนีไปทันทีที่ได้รับการปล่อยตัว
“พี่เฉียง! จะปล่อยไปแบบนี้จริง ๆ เหรอ?”
“ไม่มีทาง! ดูจากฝีมือของเด็กคนนี้ เขาอาจจะเป็ผู้ปลุกพลังิญญา รอก่อนเถอะ ฉันจะหาคนมาจัดการเขาให้ได้!”
“สมแล้วที่เป็พี่เฉียงของฉัน!”
...
เจียงหนานมาถึงห้องเรียน เมื่อวานนี้ หลังจากที่ได้อันดับหนึ่งในกระดานจัดอันดับก็ไม่มีใครพูดเ็าใส่เขาอีกแล้ว!
แต่ก็ไม่มีใครมองเขาในแง่ดีเช่นกัน
เป็ผู้ปลุกพลังสองสายแล้วจะทำอะไรได้? ด้วยพร์ขยะแบบนั้น ไม่ช้าก็เร็วก็จะถูกทิ้งไว้ข้างหลังอีกครั้งอยู่ดี!
ไม่มีพร์ระดับ E คนไหนที่ไปถึงขั้นเหรียญเงินหรือขั้นทองคำได้เลยสักคน!
แม้แต่หลี่เซียงกับหลี่มู่เหยียนก็มีรอยคล้ำใต้ดวงตา เห็นได้ชัดว่าสองวันมานี้พวกเขานอนไม่ค่อยหลับ
ตอนเช้า ในชั้นเรียนวิชาสามัญ ไม่ว่าเขาจะฟังหรือไม่ก็ตาม...
แต่ผลการเรียนของเขาก็จะดีมาก และได้ที่หนึ่งของห้องทุกครั้ง!
ค่าเทอมก็หามาเองอย่างยากลำบาก มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ฟัง?
แม้แต่ผู้ปลุกพลังิญญาก็ต้องเรียนรู้ไม่ใช่เหรอ?
แต่คนที่คิดแบบเจียงหนานมีน้อยมาก...
ในตอนกลางวันเจียงหนานกินถั่วแขกตุ๋นมันฝรั่งในโรงอาหารไปสองชามใหญ่!
ไม่รู้ทำไม แต่รสชาติมันแปลก ๆ ปกติไม่ใช่รสชาตินี้นะ
ผลคือในคาบเรียนตอนบ่าย เื่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นจริง ๆ!
หลังจากเรียนไปได้ครึ่งคาบ หลี่เซียงที่นั่งอยู่แถวแรกก็มีสีหน้าซีดเผือด และใช้สองมือกุมท้องอย่างเ็ป!
พอจะยกมือพูด ทั้งร่างก็ล้มลงบนพื้น ชักกระตุกและพ่นฟองสีขาวออกมาไม่หยุด!
“เกิดอะไรขึ้น?”
“เขาอ้วกเป็ฟองด้วยเหรอ?”
“เฮ้! ไม่ใช่อาหารเป็พิษใช่ไหม? ถั่วแขกที่กินตอนเที่ยงรสชาติแปลก ๆ นะ!”
“ตอนเที่ยงฉันก็กินเหมือนกัน! แม่ฉันบอกว่า ถ้าถั่วแขกไม่สุกมันจะเป็พิษนะ!”
แม้แต่อาจารย์ก็ใ และรีบเรียกนักเรียน
“เร็วเข้า! อุ้มเขาไปที่ห้องพยาบาล!”
ในตอนนั้น สายตาของเจียงหนานก็สว่างวาบขึ้น!
โอกาสนี้! นี่มันโอกาสที่หาได้ยากยิ่งนัก!
เขาลุกขึ้นและะโทันที “อย่าแตะต้องเขา!”
เสียงะโนี้ทำให้ทั้งห้องใ
เกิดอะไรขึ้น?
“เจียงหนาน นายอย่าทำเื่วุ่นวาย นี่เป็เื่ของชีวิตคนนะ!”
หลี่มู่เหยียนถือโอกาสพูด “ใช่ไหมล่ะ? ถ้าเป็เพราะเื่เมื่อวานนี้ นายก็ใจแคบเกินไปแล้ว!”
คำพูดเ็าลอยมา แต่เจียงหนานไม่สนใจ เขาตอบกลับไปทันที “พวกนายพาเขาไปห้องพยาบาลจะมีประโยชน์อะไร?”
“เขาอาหารเป็พิษ! อาจจะช็อกได้ทุกเมื่อ!”
“ถ้ารอรถพยาบาลมาก็สายเกินไปแล้ว! ทำไมไม่ให้ฉันลองดูล่ะ?”
ท่าทางชอบธรรมของเจียงหนานทำให้เพื่อนนักเรียนและอาจารย์งุนงงไปหมด
อาจารย์โพล่งถามออกมา “เจียงหนาน! เธอรักษาโรคได้เหรอ?”
“ที่บ้านเก่าของผมมีทุ่งนาที่มีพลังิญญาหนาแน่นผิดปกติ ถั่วเหลืองที่ปลูกในนั้นจึงมีฤทธิ์ล้างพิษได้!”
“มันได้ผลดีมาก!”
เมื่อได้ยินดังนั้น เพื่อนร่วมชั้นและอาจารย์ต่างก็มีสีหน้าสงสัย จริง ๆ แล้วั้แ่ที่พลังิญญาของโลกฟื้นคืนมา พืชพรรณก็เกิดการกลายพันธุ์และมีคุณสมบัติพิเศษบางอย่างเพิ่มขึ้น
แต่ว่าถั่วเหลืองล้างพิษ? จะเชื่อถือได้จริงเหรอ?
“ยังจะเอ้อระเหยอะไรอีก? เดี๋ยวเขาก็ตายหรอก!”
ทุกคนมองหลี่เซียงที่นอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น ปากมีฟองขาวพ่นออกมาไม่หยุด ทำให้อาจารย์ต้องขบกรามพูด “ลองดูแล้วกัน! ถ้าไม่ได้ผล ก็พาไปห้องพยาบาลเลย ตอนนี้ก็โทรเรียกรถพยาบาลด้วย!”
เจียงหนานไม่รอช้า รีบเปิดพื้นที่ต่างมิติ และทำท่าเหมือนหยิบถั่วเหลืองออกมาจากข้างใน
แต่จริง ๆ แล้วเป็การหยิบถั่วเหลืองล้างพิษจากระบบ!
เด็กหนุ่มหยิบถั่วเหลืองออกมาหนึ่งจิน และคัดเลือกเม็ดหนึ่งป้อนให้หลี่เซียงทันที
เจียงหนานมั่นใจว่า ถั่วเหลืองนี้สามารถล้างพิษได้!
เพราะดื่มน้ำยาพลังมหาศาลแล้วก็มีพลังมหาศาลจริง ๆ นี่
แต่ผลข้างเคียงนี่สิ...
ใครจะรู้ว่าผลข้างเคียงของถั่วเหลืองล้างพิษนี่คืออะไร!
หลี่เซียง!
ฉันรู้ว่านายต้องลำบากแน่ ๆ เลย!
พวกเราเป็เพื่อนร่วมชั้นกัน นายต้องเข้าใจความหวังดีของฉันนะ!
ฉันกำลังช่วยนายอยู่นะ! กำลังช่วยล้างพิษให้นายอยู่!
ฉันทำเพื่อนายนะ!
เอ่อ เอ่อ...
ไม่ได้มีความคิดอื่นเลยจริง ๆ นะ!
แม้แต่นิดเดียวก็ไม่มีเลย...
1K
