เมื่อผิดหวังกับอะไรสักอย่าง มักมีคนบอกเราว่าให้เอาเื่นั้นเป็บทเรียนแล้วก้าวต่อ แม้แต่ในหนังสือหลายเล่มก็กล่าวถึงในทำนองเดียวกัน แต่ฉันกลับมองว่า ความผิดหวังก็คือความผิดหวัง เราจับมันขึ้นมาเป็บันไดเพื่อเหยียบแล้วก้าวต่อไปไม่ได้ ฉันรู้ดีว่าคำว่า'บทเรียน' เป็แค่ การเปรียบเทียบ แต่ความผิดหวังก็คือความผิดหวังอยู่ดี สิ่งที่ทำให้ใครๆลืมความผิดหวังหรือทนรับมันได้มากขึ้นคือเวลาต่างหาก ครั้งหนึ่ง ฉันเสีย ลูกแมวที่รักและผูกพันมา12ปีทั้งที่ทุ่มเทเงินรักษาเต็มที่ เฝ้าบนบานสิ่งศักดิ์สิทธิ์มากมาย แต่สุดท้ายฉันก็ผิดหวัง น้องแมวจากไปในอ้อมแขนของฉัน ทั้งที่วันวานหมอบอกว่ามันดีขึ้นแล้ว แรกๆฉันเ็ปมากแทบไม่อยากทำอะไรเลย แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความทุกข์ความผิดหวังนั้นแม้จะยังมีอยู่ แต่ก็เบาบางลง น้องแมวยังอยู่ในความทรงจำ เหมือนที่ฉันต้องอยู่ต่อไปเพื่อคนที่ฉันรักและรักฉัน แต่ความผิดหวังที่ผ่านมาไม่ใช่บทเรียนที่ทำให้ฉันก้าวต่ออย่างที่ใครๆเคยบอก ฉันยังอยู่มาได้เพราะ 'เวลา' ทำให้ความเ็ปลดลง เพราะ'เวลา' ทำให้เรามีมุมมองชีวิตต่างออกไปจากเดิม เพราะ'เวลา'ทำให้เราเป็ผู้ใหญ่มากขึ้น ทุกวันนี้ฉันยังกลัวความผิดหวังอยู่ แม้ไม่รู้ว่าวิธีคิดของตัวเองถูกหรือผิด แต่ฉันก็ยังเต็มใจที่จะเชื่อว่า ความผิดหวังก็เป็แค่ ความผิดหวัง แค่วันที่ฟ้ามืดครื้มวันหนึ่งของชีวิต แค่วันๆหนึ่งที่ไม่นานก็จะผ่านเลยไป เพราะ'เวลา' จะช่วยเยียวยาให้เราได้ในที่สุด
*****************************
ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาค่ะ