เฟยหลง อันธพาลเเห่งหมู่บ้านตงเป่ย

ถึงบ้าน เฟยหลงเห็นเเม่กับน้องสาว ของเขากำลังทำอาหาร

อยู่ในครัว จึงรีบปรับสีหน้าเเลัวเช็คคราบน้ำตาบนใบหน้าของเขา

เเล้วเดินตรงเข้าไปนำไก่ป่าเเละไข่10ฟอง วางตรงหน้าชิงเซียง

เอาไปอาหารสิท่านเเม่ เฟยหลงพูดเเล้วมองไปยังกะทะที่กำลังต้ม

ผักป่าอยู่ ชิงเซียงมองเเล้วเอ่ย ไก่ป่าตัวใหญ่เอาไปขายกินเเค่ไข่กันก็พอ 

กินไก่เถอะท่านเเม่ ข้ารู้วิธีจับมันต่อไปท่านเเละน้องๆจะได้กิน 

ทุกวัน ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ได้ไปขโมยหรือเเย่งชิงผู้อื่นมาเเน่นอน

เฟยเทียนที่เล่นดินอยู่หลังบ้าน ได้ยินว่าจะได้กินไก่

รีบวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นเต้น โอโฮ้ !!!

ตัวใหญ่มากเลยท่านพี่ ท่านจับมันได้หริอขอรับ ท่านเก่งมาก

''ใช่เเล้ว วันหลังข้าจะพาเ๽้าไปด้วย เฟยหลงตอบด้วยใบหน้ายิ้ม

จริงๆนะท่านพี่ คิกคิก เฟยเทียนหัวเราะพร้อมกะโดดโล้นเต้น

ด้วยความดีใจ ข้าจะได้กินไก่เเล้ว ข้าจะไดกินไก่เเล้ว

ใบหน้าเด็กน้อยดูมีความสุขมากๆ ไม่รู้ว่าตั้งเเต่ว่าตั้งเเต่จำ

ความได้ ไม่รู้ว่าเขาได้กินเนื้อมากี่ครั้ง 

เฟยหลงยิ้ม มองเ๽้าตัวเล็กเฟยเทียนเ๽้าเด็กนี่

ถ้าไม่ผอมคงหน้าตาหน้ารักไม่น้อย ตอนนี้ผอมเเห้งหัวโต

ตัวเล็กกว่าเด็กวัยเดียวกันมาก รวมถึงเเม่เเละน้องสาวเฟยเซียน

ที่ถ้าบำรุงให้มากหน่อย ต้องเป็๲เด็กสาวที่หน้าตา น่ารักมากเเน่ๆ

ท่านเเม่ ที่ดินหลังบ้านข้าขอใช้ได้หรือไม่ ข้าคิดว่าจะลองปลูกผัก

ซักหน่อย ไว้ทานกัน ถ้าได้ดีก็อาจจะลองเอาไปขายที่ตลาด

เฟยหลงกล่าว

ชิงเซียงตอบ ได้ เเต่มันรกร้างมานานมีเเต่หญ้าเ๽้าต้อง

ถางหญ้าออกก่อน

ไม่เป็๲ไรท่านเเม่ ประเดี๋ยวข้าจะทำเอง ว่าเเต่เงินยังพอเหลือหรือไม่ขอรับ เฟยหลงเอ่ยด้วยท่าทีอายๆ

ข้าอยากได้เมล็ดข้าวโพดซักหน่อย ไม่ต้องเยอะมากนะขอรับ

เเค่นิดหน่อย

จากที่เฟยหลงเห็น คนยุคนี้หน้าจะยังเพราะปลูกไม่เก่ง ไร่ข้าวโพดที่เห็น ขึ้นเบียดเสียดกันหนาเเน่น ทำให้ฝักไม่โต

บางต้นก็ไม่มีฝัก คงจะใช้หว่านเมล็ดกัน ไม่ได้ใช้วิธี ขุดหลุม 

เเล้วหยอด ทิังระยะห่าง เพื่อให้ลำต้นไม่เเน่นเกินไป

เพื่อพืชจะได้รับสารอาหารเเละเเสดงอาทิตย์อย่างเต็มที่

เ๱ื่๵๹นี้ตัวเขามั่นใจ เพราะตอนอยู่บ้านนอกกับยาย

ตัวเขาเคยช่วยยายปลูกมาบ้าง ถึงตอนนั้นเขาจะยังเด็กมาก

เเต่ก็พอจำได้ ที่ดิน5หมู่นี้ จะต้องได้ผลผลิตดีเเน่นอน

เย็นวันนั้นคนทั้งครอบครัวได้กินกันจนเต็มท้องในรอบหลายปี

มีน้ำเเกงไก่กับไข่ต้มคนล่ะ2ฟอง 

สิ่งที่น่าเเปลกใจก็คือ น้ำเเกงไก่ที่น้องสาวทำอร่อยมาก

ทั้งที่มีเครื่องปรุงเเค่เกลือ กับเครื่องปรุงอีกนิดหน่อย

เเสดงว่าเฟยเซียนมีพร๼๥๱๱๦์ ด้านทำอาหารเเน่นอน

"เเบบนี้ต้องสนับสนุน"

ทานเสร็จ เฟยหลงเดินไปที่หลังบ้านเพื่อดูที่ดิน

เหมือนเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ทำเอามือที่ถือเสียบอยู่ร่วงลงพื้น

เอ่อ''ท่านเเม่นี่มันไม่ใช้หญ้ารกเเล้ว นี่มันป่าดงดิบชัดๆงานนี้คงไม่ง่ายซ่ะเเล้ว เฟยหลงคิดในใจ"

'' วันต่อมา เขาลุกขึ้นมาตั้งเเต่ฟ้ายังไม่สว่าง

เพื่อเตรียมตัวถางที่ดิน ก่อนไปเฟยหลงไปหาบน้ำที่ลำธารมาก่อน

เสร็จเเล้ว ก็หาบน้ำไปเติมให้ที่ บ้านย่าหลี่ต่อ 

ไข่ไก่ที่เขาทิ้งไว้ให้ ยังถูกวางอยู่ที่เดิม ทำไงได้ล่ะ

ก็สิ่งที่เฟยหลงคนเก่าทำไว้ มันก็น่าเเค้นใจจริงๆ

ตอนนี้ มีเพียงช่วยสิ่งเล็กๆน้อยๆไปก่อน ''

เอาล่ะ ได้เวลาเริ่มงาน เฟยหลงเริ่มตัดพวกต้นไม้เล็กๆที่ขึ้นมาก่อน ต้นไม้พวกนี้ถ้าปล่อยขึ้นไม้อีก3-4ปี ที่หลังบ้านได้กลายเป็๲ผืนป่าเล็กๆเเน่นอน

ทำมาเรื่อยๆเฟยหลง ก็เริ่มรู้สึกว่าร่างกายของเขานี่เเข็งเเรงใช้ได้

ตัดหญ้า ขุดดินถึงจะเหนื่อยเเต่ก็ยัง พอมีเเรงพักซักประเดี๋ยว

เรี่ยวเเรงก็กลับมา

ในคนวัยเดียวกัน เฟยหลงถือว่าดูเเลตัวเองดีมาก ต่างจากครอบครัวของเขาที่ผายผอม ถ้าได้ใส่ชุดดีๆ หน้าจะดูเป็๲คนที่

ดูดีคนหนึ่งเลย 

ค่อยๆถอนหญ้าไปก็เห็นเเม่กับน้องสาวถือตะกร้า

เดินออกจากบ้านมา

น่าจะไปที่ลำธาร เพื่อซักผ้า ซักพักก็ได้ยินเสียงเ๽้าตัวเล็ก

หรือ เฟยเทียนนั้นเอง 

''เทียนเอ๋อร์มาช่วยเเล้ว ท่านพี่ เ๽้าตัวเล็กวิ่งมาพร้อมกับถือเสียบเล็กๆเขัามา

เ๽้าไปเล่นเถอะ เดี๋ยวพี่ทำเอง เเล้วทานข้าวหรือยัง

"ทานเเล้ว ท่านพี่ข้าไม่เคยกินอิ่มเท่านี้มาก่อนเลย

ท่านพี่จะไปจับไก่อีกเมื่อไร ข้าอยากจะไปด้วย "

ไว้วันหลังเถอะ ตอนนี้พี่ต้องเริ่งถางหญ้าให้เสร็จเพื่อที่เราจะได้

ปลูกผักไว้กิน เ๽้าจะช่วยใช่ไหม 

มาตรงนี้สิ ช่วยพี่ดึงหญ้าต้นเล็กๆนี่ 

เมื่อได้ผู้ช่วยตัวน้อยมา ถึงจะดูเหมือน มาเล่นเสียมากกว่าเเต่

ก็ช่วยทำให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นเยอะ

เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเ๽้าเด็กน้อย ถามนู้นนี่นั้นไม่หยุด

ไม่รู้ว่า มาช่วยหรืออะไรกันเเน่

"เสี่ยวเทียน รอพี่ว่างก่อนนะเดี๋ยวจะทำของเล่นให้เ๽้า

เฟยเทียน ของเล่นหรอ เอาขอรับๆ ข้าไม่เคยมีของเล่นเลย

ถ้าให้ข้า ข้าสัญญาว่าจะเป็๲เด็กดี 

เเค่นี้เ๽้าก็เป็๲เด็กดีเเล้ว เ๽้าเก่งมากที่ไม่งอเเงกับท่านเเม่เลย

ข้าสัญญา จะทำให้เ๽้า 

"ขอรับ เฟยเทียนตอบ พร้อมยิ้ม

"

"ท่านพี่ไปทานข้าวเถอะขอรับ ท่านยังไม่ได้ทานเลย

ท่านเเม่เก็บไข่ไว้ให้ท่าน

" นั้นสิ พี่ลืมไปเลย 

ไปกัน เดี๋ยวพี่ให้เ๯้า1ใบ "

2 พี่น้องเดินจับมือกันเข้าไปในบ้าน