ได้โปรดเอากับพ่อของเราที
ตอน ทัวร์บ้านคุณตาคุณยาย
ผ่านมาซักพักโรงเรียนของสามพี่น้องก็ปิดเทอม ประจวบกับเป็วันหยุดยาว่เทศกาลฟ้าเลยจะพาทุกๆคนไปบ้านพ่อแม่ของเธอ
ทีแรกัตั้งใจจะจัดงานแต่งแทบไทยๆที่บ้านเกิดของฟ้าอีกครั้งเพื่อจะได้ทำให้ถูกจารีตประเพณีและเป็หน้าเป็ตาให้พ่อตาและแม่ยาย
ทว่ากลับเป็ความ้าของฟ้าเองที่จะไม่จัดงานซ้ำอีก เธออยากจะจดจำวันแต่งงานที่โรงเรียนเอาไว้เป็ที่สุดในชีวิต ดังนั้นัจึงเตรียมสินสอดเงินทองมากราบเท้าคุณพ่อและคุณแม่ของเธอด้วย เพื่อหวังว่าท่านจะได้ผูกข้อไม้ข้อมือให้เป็สิริมงคลแก่ชีวิตคู่
วันนี้เด็กทั้งสามดูตื่นเต้นมาก ต่างก็ขึ้นมาจับจองที่นั่งบนรถsuvคันใหญ่อย่างกระตือรือร้น
ฟ้ากับันั่งข้างหน้าคู่กัน ด้านหลังสามพี่น้องนั่งเรียงสามโดยจานีสนั่งตรงกลาง เธอนั่งๆยืนๆเพื่อชะเง้อหน้ามองทางข้างหน้าอย่างตื่นเต้น
รถสีขาวแล่นในเมืองได้ซักพักใหญ่ๆก็ออกสู่ถนนหลวงชนบท ฟู่ว! ๆ ๆ พ่อัเปิดกระจกลงให้ลมยามเช้าเข้ามาในรถ แสงแดดอ่อนๆชวนสดชื่นดีเหลือเกิน
อีกพักใหญ่วิวบ้านเมืองค่อยๆหายไปตามสองข้างทาง กลับกลายเป็ต้นไม้เขียวขจีและทุ่งหญ้าและทุ่งนามาแทนที่
"หว๋าว! มีกระบือด้วย" นีโอชี้ให้ทุกคนมองฝูงควายที่กำลังแทะเล็มหญ้า
"โอ้โหว! บ้านคุณแม่บ้านนอกที่สุดเลย" จานีสจ้องไปที่ฝูงควายอย่างตาโต
"ทำไมมันมีแต่ต้นไม้ล่ะคะ หรือว่าบ้านแม่พี่ฟ้าอยู่ในป่า" เจนสงสัย
"ฮิ! ๆ นี่ทางไปบ้านจ๊ะ บ้านจริงๆเป็สวนผลไม้น่ะ ใหญ่มากๆเลยด้วย" ฟ้าหันกลับมาบอกลูกๆแล้วหันกลับมายิ้มให้ัที่กลั้นหัวเราะขำขันลูกๆ
ฟุ่บ! ฟ้าเอนใบหน้าเรียวเล็กพิงไหล่ั สองมือกอดแขนพ่อัเอาไว้แล้วบดเบียดแก้มกับกล้ามโตๆ ฮิ! ๆ เธอแอบขำลูกๆ
ัเอียงใบหน้าหล่อเหลาเอาแก้มซ้ายถูบนหัวฟ้าอย่างปลอบประโลม "ขอบคุณพระเ้าจริงๆ ที่ทำให้ผมมาเจอคุณ"
จานิสมายืนเกาะตรงกลางระหว่างเบาะคู่หน้าั้แ่ตอนไหนไม่รู้ เธอยื่นหน้ามาข้างหน้าแล้วกระซิบพ่อ "ขอบคุณลูกจิ"
เย้ย! พ่อัใขับรถเซไปเซมา
ฮ่า! ๆ ๆ ทุกๆคนหัวเราะร่วน
ผ่านทิวทัศน์ป่าไม้ได้สักพักใหญ่ก็มาถึงสวนผลไม้ขนาดใหญ่มาก ทางเข้าเป็ซุ้มไม้มีป้ายเขียนไว้ว่าไร่ทอฟ้า
หูววว! สามพี่น้องแหงนหน้าขึ้นมองป้ายแล้วหันไปรอบๆเมื่อรถแล่นเข้ามาในสวน
"แม่เราโคตรรวย" สามพี่น้องเอ่ยพร้อมๆกัน
รถแล่นเข้ามาตามทางดินลูกรัง มองสองข้างทางมีทั้งทุเรียน มังคุด เงาะ อันที่จริงมีเกือบทุกอย่างที่จะนึกได้ มีคนงานหันมองรถสีขาวอย่างแปลกใจ ฟ้าจึงลดกระจกหน้าลงแล้วก็โบกมือให้พวกเขา
"เย็นนี้มากินข้าวที่บ้านนะคะ" ฟ้าะโบอกคนงานชายหญิง แต่ละคนก็ดูสูงวัย
"ทั้งหมดนี้เป็ของแม่พี่ฟ้าหมดเลยเหรอคะ" เจนถามขณะหันหน้ามองรอบๆ
"ของคุณตากับคุณยายจ๊ะ" ฟ้าตอบ
มาจนสุดทางก็ถึงกลางไร่ ข้างหน้าเป็บ้านไม้ทรงไทยแบบยกพื้นสูงหลังใหญ่หลังโต ัลงรถแล้วเปิดประตูให้ฟ้ากับลูกๆ ทุกคนย่ำเดินบนหญ้าเขียวๆเข้ามาถึงชายคาบ้าน
"ฮิ! ๆ มาแล้วนั่น" คุณตากับคุณยายยืนรอตรงแคร่ไม้ใต้ถุนบ้าน ทั้งคู่ยิ้มแย้มและตื่นใจที่ได้เห็นเด็กๆตัวจริง (ฟ้าโทรคุยกับตายายอยู่ตลอด)
"สวัสดีจ้าาาา" จานีสะโไหว้ตายายั้แ่หน้ารถ
"สวัสดีค่ะแม่จ๋า สวัสดีค่ะคุณพ่อ" ฟ้าปรี่เข้ามากอดแม่และพ่อของเธอด้วยความคิดถึงสุดใจ
"สวัสดีครับพ่อ สวัสดีครับแม่" ัเดินตามมาคุกเข่ากราบแทบเท้าพ่อตาแม่ยาย (เขาแสดงการขอขมาลาโทษ
เด็กๆแปลกใจที่เห็นพ่อักราบ พวกเขารีบวิ่งมาบรรจงกราบหน้าเท้าของตาและยายด้วย
"สวัสดีครับตา สวัสดีค่ะคุณยาย" ภาพพ่อและลูกสามคนก้มกรานตรงหน้าช่างกระตุกใจ ทำเอาคุณตาและคุณยายถึงกับอึ้งไปชั่วครู่
"เอ้า ลุกขึ้นๆ สมัยนี้สมัยใหม่แล้วจะมากราบเท้าอะไรกัน เนอะยายเนอะ" คุณตาทำเป็เอ่ยพลางหัวเราะ ทว่าภาพพ่อและลูกๆตรงหน้ากำลังทำหัวใจของท่านพองโตจนน้ำตาปริ่ม
"ลุกเถอะจ้าพ่อั ลูกๆเปื้อนดินกันหมดแล้ว" คุณยายรีบรับไหว้และดึงมือัขึ้นยืน
ติ๋ง! ๆ หยาดน้ำใสในตาของท่านแอบร่วงกราวบนหัวเด็กๆ ช่างเป็ความปิติที่ชวนน้ำตาไหล
ฟ้ากับเจนไปจัดแจงหาดอกไม้เพื่อเอามาทำพานใส่สินสอดและพานขอขมา ันั่งคุยกับพ่อตาแม่ยายที่แคร่ไม้อย่างยิ้มแย้ม นีโอก็โม้ไปด้วย จานีสก็แย่งพูดไปอีกคน
ฮ่า! ๆ ๆ เอ้อ! ๆ ดีๆ คุณตากับคุณยายหัวเราะร่วน ไม่ทันไรนีโอกับจานีสหมดแรงล้มลงนอนตักพวกท่านแต่ปากก็ยังคุยต่อ
"พอแล้วลูก มารยาทหน่อย" ัดึงขาลูกๆให้กลับมานั่ง
"ไม่เป็ไร นอนตามสบายเลย คนกันเอง ครอบครัวเราทั้งนั้น" คุณตาดูอารมณ์ดีมากๆ คุณยายพูดไม่เก่งท่านเอาแต่ยิ้มแต่ก็เป็ผู้ฟังที่ดีเอามากๆ
ัคุยกับพวกท่านอยู่นานมาก นานจนนีโอกับจานีสกลับคาตักคุณตาคุณยาย
"มาแล้วค่ะ" ฟ้ากับเจนถือพานดอกไม้ใส่สินสอดและพานธูปเทียนแพรขอขมาคนละอัน
บนพานสินสอดมีเงินสดเป็ปึกใหญ่โต มีทองแท่งกับทองสร้อยรูปพรรณอีกด้วย มูลค่ารวมกันแล้วหลายล้านบาท
สองพ่อแม่นั่งคุกเข่ากับพื้น คุณตาคุณยายขยับนั่งห้อยขาลงมาจากแคร่แล้วยิ้มแย้ม เด็กๆลงมานั่งขัดสมาทข้างหลังพ่อกับแม่อีกที
"ผมขอขมาลาโทษกับคุณพ่อคุณแม่ ผมรักฟ้ามาก รักจนทำล่วงเลยไป ผมจึงมาสู่ขอเธอเป็คู่ชีวิตและจะขออยู่ดูแลลูกของคุณพ่อคุณแม่ตลอดไป" ัถือพานเอ่ยแล้วก้มกราบท่านทีละคน
"จ้า แม่ไม่ถือโทษ แม่จะขอฝากลูกสาวคนเดียวคนนี้ไว้กับพ่อั อย่าให้น้องต้องเสียใจแม่ขอแค่นี้" คุณยายเอ่ยแล้วก็ร้องไห้กระซิก ฟ้าก็ร้องไห้ด้วย
"อื้ม! ดีแล้ว ๆ สมัยใหม่แล้วไม่ต้องโบราณประเพณีอะไรหรอกเนอะ" คุณตารับพานพร้อมกับคุณยายในสภาพตาแดง
ัเอามือเช็ดน้ำตาให้ฟ้าแล้วโอบกอดเธอในท่านั่งคุกเข่า ต่างก็กอดก่ายกัน
ฮือ! ๆ ๆ สามพี่น้องที่คุกเข่าอยู่ข้างหลังถึงกับซึ้งจนตาแดง
ฮือ! ๆ ๆ จานีสร้องไห้
"ร้องทำไมอ่ะ" เจนถาม
"หนูไม่รู้ ฮือออ" จานีสตอบ
"จบพิธีแล้ว งั้นพ่อขอคืนสินสอดทองหมั้นให้ลูกๆไว้ดูแลครอบครัวนะ" คุณตาเอ่ยแล้วคุณยายก็ช่วยหยิบคืนเงินทองให้ทั้งหมด
"ผมรับไม่ได้ครับ" ับอก
"เอ้าเ้าหมอนี่ พ่อให้ก็คือให้ อย่ามาลีลานัก" คุณตาออกลูกไม้นักเลงสมัยเก่า
"แต่" ัอ้ำอึ้ง ฟ้ารีบขยิบตาใส่เขาแล้วรีบๆรับเงินทองจากมือตาและยาย
"ดูไปรอบๆสิ ข้ามีหมดแล้ว รวยจนไม่รู้จะรวยยังไงแล้ว" คุณตายืนแล้วชี้ไปรอบๆสวนไม้นานาชนิดนับร้อยไร่
"เงินทองน่ะเอาไปไม่ได้ซักแดง ทิ้งให้ลูกให้หลานนี่แหละ" คุณตาเอ่ยแล้วเดินมาลูบหัวสามพี่น้อง
"มีมากก็ทุกข์มากมี มีน้อยก็ทุกข์น้อย ดูสิผลหมากรากไม้เยอะจนทำงานงกๆดูแลไม่ไหว" คุณยายเสริม
"โหว งั้นคุณตาก็สร้างบ้านนี้ สร้างต้นไม้ผลไม้หมดเลยน่ะสินะครับ" นีโอเอ่ยอย่างตื่นเต้น
"ใช่แล้วหละหลานเอ้ย" ตาตอบ
"คุณตาเจ๋งที่สุดเลย" จานีสชูนิ้วโป้ง
"ยายด้วยๆ" คุณยายเอ่ย
"คุณยายเก่งมากเลยค่ะ หนูอยากโตขึ้นมาเก่งเหมือนคุณยาย" เจนกอดชายผ้าถุงท่านขณะพูด
"ถ้าคุณตาไป์ก็ยกให้แม่ฟ้า ถ้าแม่ฟ้าไป์ก็ต้องเป็ของพวกเราใช่ไหมครับ" นีโอถามตา
"อื้อ ฮ่า! ๆ ๆ หลานข้ามันเข้าใจง่ายว่ะ ง่ายกว่าพ่อกับแม่มันเสียอีก ฮ่า! ๆ ๆ " คุณตาหัวเราะชอบใจไม่วายยังถากถางักับฟ้าเล่นขำขำ
ตายายพาหลานๆนั่งรถกอล์ฟทัวร์รอบๆไร่ขนาดใหญ่ั์ สามพี่น้องตื่นตาตื่นใจมาก
ักับฟ้าจัดแจงข้าวของสำหรับนอนพักค้างคืน ด้วยักลัวว่าลูกๆจะซนคืนนี้เขาและฟ้าต้องนอนด้วยกันกับลูกในห้องนอนใหญ่
ตกเย็นฟ้ากับคุณยายถือโอกาสทำอาหารเลี้ยงคนงานด้วย
พลบค่ำ คนนับสิบนั่งเรียงล้อมบนพื้นบ้านไม้ทรงไทยและถือจานไว้บนตักพลางคุยกันอย่างสนุกสนาน
อาหารมีทั้งทั้งต้มไก่ แกงหน่อไม้และเห็ด ยังมีน้ำพริกและผักสดผักลวกกับปลาทูทอด
คุณตาคุยอวดลูกเขยและหลานยกใหญ่ คนงานทั้งหัวเราะทั้งชอบใจ ัถึงกับหน้าแดงหูแดง
เจนนั่งเบียดคุณยายและถามท่านเื่การปลูกต้นไม้ดอกไม้อย่างใคร่รู้ คุณยายก็เล่าให้ฟังอย่างภาคภูมิใจ (ท่านคอยตักอาหารใส่จานของเจนด้วย)
ฟ้าแกะก้างป้อนปลาทูให้ักิน ัตักแกงร้อนๆมาเป่าแล้วป้อนเข้าปากฟ้า ทั้งคู่สบตากันหวานแหว๋วเหลือเกิน
ซู๊ดดด! ห่าาา! นีโอกับจานีสนั่งติดกัน ทั้งคู่ตักซดน้ำพริกปลาทูเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย (ทั้งคู่ไม่เคยกินมาก่อน)
กร้วม! ๆ ๆ นีโอหยิบผักบุ้งยัดเข้าปากแล้วขบเคี้ยวเสียงดัง พอกลืนลงคอแล้วก็จ้วงข้าวกับน้ำพริกอีก คำแล้วคำเล่า
กรุ่บ! ๆ ๆ จานีสกัดถั่วฝักยาวเหมือนกระต่าย น้ำพริกไหลเลอะเต็มมุมปาก แก้มป่องพองโต
"เห้ย! หลาน เบาๆ มันเผ็ด" คุณตาตกอกใ คนงานทั้งหมดจ้องมองสองพี่น้องอย่างงงงวย
"ห่าาา! ไม่เผ็ดครับ ซี๊ดดด!" นีโอตอบแล้วจ้วงน้ำพริกเข้าปากอีก ตามด้วยข้าวและผัก
จานีสกลัวน้อยหน้าพี่ เธอซดน้ำพริกแล้วก็เงยหน้าเป่าปาก ฟู่วส์! ๆ
ทั้งคู่แข่งกันกินอย่างกับกลัวว่าตัวเองจะแพ้ ไม่นานนักก็น้ำตาก็ปริออกมาพาดอาบแก้ม ต่างก็จมูกแดงหูแดงกันทั้งคู่ด้วยความเผ็ดร้อน
ฟ้ารีบวิ่งไปเอาน้ำเย็นใส่ขันมาวางไว้ตรงหน้าแล้วลูบหลังลูกๆ "ลูกจ๋า นีโอ จานีส ทำไมไม่หยุดกินล่ะลูก" เธอถาม
"ไม่เผ็ดนี่ครับ สบายมาก" นีโอโกหกทั้งๆที่น้ำตาตัวเองหล่นลงจานข้าว
"ฮือ! มันอาหย่อย มันหยุดไม่ได้" จานีสร้องไห้ขี้มูกโป่ง
ฮ่า! ๆ ๆ ๆ ผู้คนทั้งหมดหัวเราะเสียงดังจนปวดท้อง บ้างก็ทั้งขำขันทั้งสงสารจนน้ำตาปริ
232K
