แค่...ผู้หญิงขัดดอก

    #24 จะกลับมาทำไมในวันที่สายไปแล้ว

    แค่..ผู้หญิงขัดดอก 


    Ep.24


    " หนูขอเวลาหน่อยนะคะ "


    วันนั้นที่พี่หมวดถามเอิง เอิงตอบแค่นี้ อาจตอบเหมือนให้ความหวังหรือให้ตัดใจในคราวเดียวกัน แต่พี่หมวดไม่ได้ลดความพยายามเลย ยังทำเหมือนเดิมทุกอย่าง


    " เอิง ไปซื้อของให้น้องอิงค์กัน " วันหยุด

    พี่หมวดชวนเอิงไปห้าง ของใช้น้องอิงค์หมด พี่นนนี่ไม่ว่าง มีนัดกับแฟน


    " น่ารักจังเลยค่ะ คุณพ่อก็หล่อ คุณแม่ก็สวย น้องเลยน่ารักมากๆแบบนี้ " 

    พนง.ขายของ หลอกชมชัดๆ


    " ขอบคุณครับ ???? " แน๊ะๆพี่หมวดก็บ้ายอ ชอบตามเค้าอีก


    " ทำไมไม่บอกเค้าไป พี่เสียหายนะคะ" เอิงถามขึ้น เมื่อออกจากร้านซื้อของเสร็จ


    " เอิงยังเป็๲แม่ให้น้องอิงค์ได้เลย ทำไมพี่จะเป็๲แฟน เป็๲พ่อให้น้องอิงค์ไม่ได้ ใช่มั้ยครับลูก "  ตอบเอิงแล้วไปคุยกับน้องอิงค์ที่อุ้มอยู่ต่อ พี่หมวดไม่สนใจที่เอิงพูดเลย เห้ออออ...


    " นี่เราจะไปไหนคะ "  เอิงถามขึ้นขณะที่

    น้องอิงค์หลับในตัก พี่หมวดไม่ได้ขับกลับห้องเอิง แต่ไปไหนไม่รู้


    " ไม่บอก หมก " ยังจะมาล้อเล่นอีก เอิงไม่ตลกนะคะ


    " พี่ไม่พาไปฆ่าหรอกครับ ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น " คงเห็นสีหน้าเอิงไม่ดี เลยต้องรีบบอก


    " บ้านใครคะ ? " เอิงถามทันทีที่รถมาจอดบ้านหลังนึง ใหญ่ใช่ได้เลย


    " เข้าไปข้างในกัน " พี่หมวดไม่ตอบ แต่มาอุ้มน้องอิงค์ที่หลับอยู่จากเอิง เอาไปนอนพาดบ่า แล้วจับมือเอิงเดินเข้าไปในบ้าน


    " มาแล้วเหรอเต๋า ลูกน่ารักเชียว นั่งก่อนหนู " ผญ.มีอายุทักขึ้น เค้าคือแม่พี่หมวดพี่หมวดเล่าเ๹ื่๪๫ทุกอย่างให้แม่ฟัง แม่อยากเจอเอิงกับน้องอิงค์ พี่หมวดเลยพามา


    " หนูเอิง แม่ไม่ได้รังเกียจอะไรหนูเลยนะลูก ถ้าเ๱ื่๵๹นี้ทำให้หนูคิดมาก ลังเลใจ แต่แม่รู้สึกชอบหนูมาก พาหลานแม่มาเที่ยวบ้างนะลูก "  แม่พี่หมวดพูดขึ้นขณะที่อุ้มน้องอิงค์ เล่นเอาเอิงทำหน้าไม่ถูกเลย ได้แต่ขอบคุณจริงๆ ที่เอ็นดูเอิงกับน้องอิงค์


    " เอิง เรียกพี่แค่ชื่อก็พอ คนอื่นเรียกหมวด แต่เอิงพี่ไม่อยากให้เรียกเหมือนคนอื่น "  พี่หมวดพูดขณะที่ป้อนนมให้น้องอิงค์ในตักที่บ้านเอิงหลังจากกลับบ้านแม่พี่หมวด


    " ค่ะ พี่เต๋า "   ตามใจพี่หมวดเค้าหน่อย


    " พ่อเต๋าคับ "  เอ๊ะๆๆ


    " พี่หมวดเต๋า "  ตลอดเลยนะพี่หมวด


    " ฮ่าฮ่าฮ่า  โอเคคับ พี่เต๋าก็พี่เต๋า ???? "  ชอบแกล้งจริงๆ เอิงมีความสุขทุกครั้งที่อยู่กับพี่เต๋าจนลืมเ๹ื่๪๫ทุกอย่างไป แต่ก็เชื่อว่าสักวันเ๹ื่๪๫นั้นจะกลับมาหาเอิง

    


    วันนี้น้องอิงค์งอแงทั้งวัน๻ั้๫แ๻่ตอนเย็น ตกกลางคืนก็ร้อง ตัวร้อน เอิงเช็ดตัวให้ทั้งคืน จนเช้ายังไม่ดีขึ้น เอิงเลยโทรหาพี่นนนี่ลางาน จะพาน้องอิงค์ไปโรงบาล


    " เอิง ลูกเป็๲อะไร  " พี่เต๋าถามขึ้น ขณะลงจากรถ เอิงกำลังอุ้มน้องอิงค์กับข้าวของจะไปหาหมอพอดี พี่เต๋าเรียกลูกจนติดปากแล้วค่ะ


    " น้องอิงค์ ตัวร้อนมาก หนูจะพาไปหาหมอ "


    " ส่งลูกมาให้พี่ ไปเอาของขึ้นรถ พี่จะพาไป " พี่เต๋ารับน้องอิงค์จากเอิง เอิงก็รีบเอาของขึ้นรถ


    " พี่กลับก่อนก็ได้ หนูอยู่กับน้องอิงค์เอง " เอิงบอกพี่เต๋า น้องอิงค์เป็๲ไข้หวัด ต้องนอนโรงพยาบาล พี่เต๋าก็อยู่ในชุดตำรวจ จนบ่าย เอิงสงสาร


    " ลูกไม่สบาย พี่จะปล่อยให้เอิงอยู่กับลูก 2 คนได้ไง " พี่เต๋าพูดพร้อมเอามือลูบหัวน้องอิงค์ไปด้วย พี่ดีกับเอิงขนาดนี้ เอิงจะทำไงกับพี่ดีนะ...


    พี่แต้วกับพี่นนนี่มาเยี่ยม พี่แต้วเอากระเป๋าผ้ามาให้พี่เต๋า พี่เต๋าดูแลน้องอิงค์ เช็ดตัว ป้อนข้าว น้องอิงค์อ้วก พี่เต๋ายังเช็ดทำความสะอาดให้ พี่เต๋าทำเองทุกอย่าง จนเอิงน้ำตาไหล ไม่ใช่ลูก ไม่ใช่เ๣ื๵๪เนื้อเชื้อไข แต่พี่เต๋าทำให้เหมือนลูกแท้ๆ


    " ทำไมพี่ถึงรักน้องอิงค์ได้ขนาดนี้คะ " เอิงถามขณะที่น้องอิงค์หลับ ยืนอยู่ที่ระเบียงด้วยกัน เอิงแค่อยากรู้


    " พี่รักเอิง เอิงรักน้องอิงค์ พี่รักทุกอย่างที่เอิงรัก "  คำตอบของพี่เต๋าทำเอาเอิงใจบางไปเลย ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ

    ระยะเวลาผ่านไปหลายเดือน น้องอิงค์จะ2 ขวบแล้ว ไวกำลังน่ารักเลย น้องอิงค์พูดได้หลายคำแล้วค่ะ พ่อ แม่ นี่  คำอื่นชัดบ้างไม่ชัดบ้าง


    พี่เต๋ามาแทบทุกวัน อาจมีบางวันที่ติดงาน แต่จะโทรมาบอกทุกครั้ง จนตอนนี้ชีวิตเอิงกับน้องอิงค์มีพี่เต๋าไปแล้ว...


    เอิงเอาน้องอิงค์มาทำงานด้วยทุกวัน กลายเป็๲กิจวัตรของเรา 2 แม่ลูกไปแล้วที่จะออกจากห้องตอนเช้ากลับเย็น

    " ป้านี่ อยากกินหนมค่ะ " น้องอิงค์พูดกับพี่นนนี่ทำตาปริบๆ ขณะที่พี่นนนี่จัดขนมที่ร้าน


    " ก็ได้ค่ะ แต่ต้องทำไงก่อน "


    " จุ๊บ " 


    พี่นนนี่พูดจบเอียงแก้มให้น้องอิงค์หอม น้องอิงค์เอาขนมไปนั่งกินที่ห้องพี่แต้ว

    พี่แต้วพาไป


    " เอิง โต๊ะ 7 "  พี่นนนี่เรียกบอกเอิงขณะที่เอิงจัดของอยู่ 


    " รับอะไรดะ.... "


    " หนู "


    " พี่ปั้น ! "


    กลับมาทำไมในวันที่เอิงลืมพี่ไปแล้ว...