ตวิษาและเพื่อนทุกๆ คนเดินทางมาถึง บ้านหลังที่เช่าที่หัวหินกันเรียบร้อยแล้ว พอตวิษาเอากระเป๋าเดินทางเข้าไปเก็บไว้ในห้องนอน ก็ออกมาเดินดูรอบๆ บ้าน ซึ่งบ้านหลังนี้อยู่ติดกับชายหาด เพียงเดินข้ามถนนไปก็เป็ชายหาดแล้ว บรรยากาศที่นี่ก็สบายๆ คนไม่ค่อยพลุกพล่านมากนัก
และแถมบ้านหลังนี้ยังมีสระว่ายน้ำ ที่อยู่ข้างบ้านด้วยอีกต่างหาก ซึ่งเพื่อนแต่ละคนต่างพากันชอบเอามากเลยทีเดียว ยิ่งสาวๆ และเด็กๆ ที่เป็ลูกของเพื่อนด้วยแล้ว ยิ่งชอบใจกันใหญ่
“ไก๊ด์เราไปเปลี่ยนชุดลงสระกันดีกว่า ใจอยากจะว่ายน้ำเล่นในสระเต็มแก่แล้วอ่ะ”
อัณณิกากล่าวพร้อมกับทำสายตา เหมือนว่าอยากลงสระว่ายน้ำเต็มที่แล้ว ดูน้ำในสระว่ายในใส เย็น และบ่ายคล้อยอากาศร้อนๆ อย่างนี้ ได้ลงไปแช่ในน้ำเย็นสบายออกจะตายไปนี่นะ
“ถ้าลงเล่นน้ำกัน แล้วใครจะไปซื้ออาหารกันล่ะ??”
ตวิษาเลิกคิ้วถาม เพราะเห็นว่าเพื่อนๆ ได้ตกลงกันว่าจะทำปิ้งย่างอาหารทะเลกันในตอนเย็น จึงจะต้องไปหาซื้ออาหารทะเล และเครื่องดื่มทั้งที่มีแอลกอฮอล์และไม่มีแอลกอฮอล์มาเตรียมไว้ ซึ่งคิดว่าคืนนี้สังสรรค์กันยาวแน่นอน เผลอๆ อาจถึงช้าเลยก็เป็ได้
“ก็เดี๋ยวให้พวกผู้ชายไปไง พวกผู้หญิงอย่างเราๆ ก็ลงเล่นน้ำสิ ไปเถอะ ฉันอยากลงน้ำแล้วเนี้ย!!....”
พรรณวาก็เป็อีกคนที่อยากจะลงไปแช่ตัวในสระว่ายน้ำเหมือนกัน ตอนนี้หากไม่ติดว่า ที่ป้ายเขียนบอกว่า ให้สวมใส่ชุดว่ายน้ำลงสระเพียงเท่านั้น พรรณวาะโลงสระว่ายน้ำ ไปลอยคออยู่ในน้ำเรียบร้อยแล้ว
ตวิษาจึงจำต้องเดินตามเพื่อนๆ ทั้งสองคน เดินกลับเข้าไปภายในบ้าน พอเข้ามาถึงภายในห้องนอนกันแล้ว ก็ทำการผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็ชุดว่ายน้ำ ที่ได้จัดเตรียมกันมา เพื่อนคนอื่นใส่ชุดว่ายน้ำจัดเต็มกันหมด เว้าโน้นเปิดนี้ เซ็กซี่กันทุกคน
จะมีก็แต่ตวิษานั่นแหละที่ไม่เป็อย่างใครเพื่อน เพราะเธอไม่ค่อยมั่นใจในรูปร่างของตัวเองสักเท่าไร
“รูปร่างเราไม่สวย หน้าอกก็เล็ก แขนก็ใหญ่ ขาก็ใหญ่ ไม่มีตรงไหนให้น่าโชว์เลย”
นี่เป็คำพูดที่ตวิษาบอกกับอัณณิกา เมื่อครั้งที่ไปเดินซื้อชุดว่ายน้ำด้วยกัน จนผลสุดท้ายได้ชุดว่ายน้ำเป็แนวสปอร์ต นั้นก็คือตัวเสื้อจะเป็คล้ายๆ สปร์อตบรา ส่วนกางเกงก็จะเป็กางเกงข้างในและมีกระโปรงข้างนอก
“เราไม่เห็นว่ารูปร่างไก๊ด์จะมีดีตรงไหนเลยนะ ดูดีออก หากใส่ชุดว่ายน้ำอย่างพวกเราๆ ก็ใส่ได้สวยเลยล่ะ ไก๊ด์น่ะคิดมาเยอะไปเอง”
อัณณิกามองสำรวจเนื้อตัวตวิษา ที่ตอนนี้สวมใส่ชุดว่ายน้ำของเธอเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซึ่งก็ไม่เห็นว่าจะมีตรงไหนที่ไม่สวย ไม่โอเคเลย
“ก็ไอ้พวกผู้ชายมันชอบว่าให้เรานี่ เราก็ไม่มั่นใจน่ะสิ”
ตวิษาพูดบอกกับอัณณิกา เมื่อหวนคิดไปถึงความทรงจำครั้งเก่า ที่ถูกเพื่อนๆ ผู้ชายชอบล้อว่า ขาใหญ่บ้างล่ะ แขนใหญ่บ้างล่ะ อ้วนบ้างล่ะ นั้นจึงทำให้ตวิษาไม่มั่นใจในรูปร่างของตัวเองั้แ่นั้นเป็ต้นมา แต่กระนั้นก็ไม่ได้โกรธเคืองเพื่อน ที่ถูกเพื่อนล้ออย่างนั้น
“เธอจะเอาอะไรกับปากพวกมัน มันก็ว่าไปเรื่อยแหละ”
อัณณิกาว่าพร้อมกับมองสำรวจความพร้อม ของตัวเองในกระจก เมื่อเห็นว่าเรียบร้อยและดูสวยน่ารัก ก็รู้สึกชอบและมั่นใจในการสวมใส่ชุดว่ายน้ำของตัวเอง จึงยิ้มปากๆ ออกมาอย่างพึงพอใจ
“ไปๆ ออกไปว่ายน้ำกันเถอะ”
ก่อนที่จะพูดอะไรกันต่อ พรรณวาก็เร่งเร้าเพื่อนทั้งสองขึ้นมาซะก่อน อย่างคนใจร้อน และพอพูดจบก็เดินนำเพื่อนทั้งสองคนออกจากห้อง เพื่อไปยังสระว่ายน้ำอย่างไม่คิดจะรอช้า เพราะรู้ว่าตอนนี้จิตใจเธอได้ไปถึงสระว่ายน้ำก่อนแล้วนั้นเอง
เมื่อสาวๆ พากันออกจากห้องมา ก็เป็จังหวะที่หนุ่มๆ กำลังจะพากันออกไปซื้ออาหารพอดี ภูธิปเห็นตวิษาเดินออกจากห้องมา ก็ชะงักค้าง มองนิ่งไปเลยทันที และก็มองดูอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งตวิษาเดินผ่านหน้าออกไปแล้วนั่นแหละ ถึงได้หยุดมอง
“จะมองอะไรนักหนาก็ไม่รู้”
ตวิษาบ่นอุบอิบกับตัวเอง ถึงจะบอกว่าไม่ได้คิดอะไรแล้ว แต่ถูกมองอย่างจงใจอย่างนั้น ก็ทำให้ตวิษาเขินอายจนหน้าแดงขึ้นมาได้เลย
“เขาก็คงเห็นว่าเธอสวยนั่นแหละเขาถึงได้มอง”
พรรณวาได้ยินเสียงบ่น จึงหันมาแซวตวิษายิ้มๆ
“ไม่เห็นจะสวยตรงไหนเลย”
ตวิษาตอบกลับพรรณวา ด้วยท่าทางที่ทำอะไรไม่ถูก และทั้งใบหน้าก็ยังคงแดงระเรื่อซับสีด้วยความเขินอายอยู่อย่างนั้นไม่จางหาย
๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑
1K
