กำเนิดใหม่ : จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ 【จบ】

        หมัดแห่งผู้พิชิตเป็นหนึ่งในศิลปะการต่อสู้ที่มีชื่อเสียงที่สุดในรัศมีเกือบหมื่นลี้นี้

        สิ่งนี้คือศักดิ์ศรีที่ราชันผู้พิชิตแสดงผ่านกระบวนหมัดของเขา

        ตั้งแต่ผู้พิชิตเป็นต้นมา แม้ว่าจะมีผู้ฝึกฝนวิชานี้ แต่ก็ไม่มีใครไปถึงระดับถ่องแท้ได้เลยหลัวเลี่ยนับเป็นคนแรก

        ชงโหวหู่ที่ครั้งหนึ่งเคยพูดอย่างกล้าหาญว่า ถ้าเขาเป็นคนรุ่นเดียวกับราชันผู้พิชิตก็จะไม่มีสิ่งที่เรียกว่าราชันผู้พิชิตและหมัดมังกรทมิฬที่เขาสร้างขึ้นก็จะเหนือกว่าหมัดแห่งราชันผู้พิชิต

        และในตอนนี้หมัดแห่งราชันผู้พิชิตก็ได้ปะทะกับหมัดมังกรทมิฬแล้ว

        ตูม!

        ท่ามกลางเสียงระเบิด ทั้งสองถอยหลังออกไปพร้อมกัน

        หลัวเลี่ยถอยหลังไปสองก้าว มือขวากุมไหล่ซ้ายเอาไว้สาเหตุที่เขาถอยหลังเป็นเพราะมีดมรกตเหมันต์ที่ยังคงปักอยู่ตรงไหล่ซ้ายของเขา หากเป็นในสถานการณ์ปกติเขาสามารถต้านทานมันได้อย่างง่ายดาย แต่การเผชิญหน้าในสถานการณ์เช่นนี้แม้ว่าจะแข็งแกร่งแค่ไหน แต่เมื่อได้รับแรงกระแทก ไอเยือกแข็งของมีดมรกตเหมันต์นั้นก็จะกลับมาทำงานอีกครั้งทำให้การไหลเวียนเลือดแย่ลง ส่งผลให้เขายิ่งได้รับบาดเจ็บมากขึ้น

        แต่ในทางกลับกัน ชงจ้านหยวนนั้นแย่ยิ่งกว่า

        แม้ว่าเขาจะเผชิญหน้ากับหลัวเลี่ยที่กำลังบาดเจ็บและออกแรงได้ไม่เต็มที่อีกทั้งหมัดมังกรทมิฬของเขาถึงระดับถ่องแท้แล้วแต่เมื่อเทียบกับความแข็งแกร่งทางกายภาพของหลัวเลี่ยที่แสดงออกมาผ่านเคล็ดวิชามังกรสวรรค์ก็นับได้ว่าเขายังตามหลังหลัวเลี่ยอยู่มาก

        ดังนั้นชงจ้านหยวนก็เหมือนกับว่าวที่เชือกขาดเขาลอยไปไกลกว่าหกจั้ง

        ตุ้บ!

        ร่างของชงจ้านหยวนตกกระแทกพื้นอย่างแรง ก่อนจะเด้งขึ้นและร่วงลงกระแทกอีกครั้ง

        ชงจ้านหยวนอ้าปาก กระอักเลือดออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

        “เจ้าอยู่ในระดับที่หกของระดับผู้ฝึกตนหรือเป็นไปได้อย่างไรที่เจ้าไล่ตามข้าทัน”

        ชงจ้านหยวนไม่อยากจะเชื่อเลยเขาไม่สามารถทนรับผลจากการถูกหลัวเลี่ยที่บาดเจ็บชกเขาได้

        ผู้ชมโดยรอบอดไม่ได้ที่จะส่งเสียง

        “น่าทึ่งมาก! หลัวเลี่ยแข็งแกร่งมาก”

        “ผู้ฝึกตนระดับที่หก เขาเป็นผู้ฝึกตนระดับที่หกจริงๆ”

        “ไม่แปลกใจเลยที่หลัวเลี่ยจะยอมรับการแทงตัวเองเขาไม่ได้เห็นชงจ้านหยวนอยู่ในสายตาเลยสักนิด”

        “ทั้งสองคนไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย”

        ผู้คนต่างตกตะลึง

        หลิวหงเหยียนเกือบจะกรีดร้องออกมา นางกำหมัดแน่น ระงับความตกใจเอาไว้ภายในใจเพราะมีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ดีที่สุดว่าหลัวเลี่ยฝึกฝนเคล็ดวิชามังกรสวรรค์

        ตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ เขาฝึกมาเพียงสามเดือนหรือ?

        ที่สำคัญกว่านั้น ตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน การฝึกฝนเคล็ดวิชามังกรสวรรค์ไม่เคยมีใครก้าวข้ามระดับที่ห้าไปได้นี่เป็นพรสวรรค์ที่น่าทึ่งที่สุดในรอบสองพันปี อีกทั้งเขายังใช้เวลาไม่ถึงสิบปีในการถึงระดับที่ห้าด้วยซ้ำ

        หลัวเลี่ยอยู่ในระดับผู้ฝึกตนระดับที่หกแล้ว

        ด้วยความเร็วในการพัฒนาเช่นนี้ นางสงสัยด้วยซ้ำว่าหลัวเลี่ยจะเป็นจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ที่กลับชาติมาเกิดหรือไม่

        คนที่สีหน้าเปลี่ยนมากที่สุดก็คือชงโหวหู่

        ก่อนเริ่มการประลองเขาสงบนิ่ง

        เมื่อการประลองเริ่มขึ้น และชงจ้านหยวนเลือกที่จะหลบหนีเขาก็ยิ้มด้วยความพึงพอใจ

        แต่ตอนนี้ใบหน้าของเขาเดี๋ยวซีดเซียว เดี๋ยวเขียวคล้ำสิ่งนี้ทำให้หลายคนอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

        ปฏิกิริยาของคนภายนอกจะเป็นอย่างไรหลัวเลี่ยไม่ได้ให้ความสนใจกับมัน เขามีเพียงความคิดเดียว คือรีบจัดการชงจ้านหยวน เพราะหลังจากปะทะกับชงจ้านหยวนในครั้งนี้บาดแผลของเขาก็แยกออก เลือดไหลออกมามากขึ้นอาการบาดเจ็บจากไอเยือกเย็นของมีดมรกตเหมันต์ก็รุนแรงมากขึ้น

        หลัวเลี่ยกัดฟันและไม่ได้หยุดซัดพลังทันทีที่เขาทรงตัวได้ เขาก็พุ่งออกไปอีกครั้งราวกับมังกร

        ในการเคลื่อนไหวดังคลื่นมังกรนี้หลัวเลี่ยใช้หมัดผู้พิชิตอีกครั้ง เขาระดมยิงอย่างดุเดือด

        “ข้าไม่เชื่อ ข้าต่างหากที่เป็นชายหนุ่มอันดับหนึ่งของแคว้นเป่ยสุ่ย”

        “อนาคตของข้าต้องอยู่เหนือราชันผู้พิชิต”

        “ข้าแข็งแกร่งที่สุด!”

        ชงจ้านหยวนกรีดร้องเสียงแหบพร่าเขาลุกขึ้นและทะยานขึ้นไปในอากาศ เพื่อโจมตีหลัวเลี่ยอย่างบ้าคลั่ง

        เขาแสดงพลังของหมัดมังกรทมิฬที่รุนแรงที่สุด

        หมัดนี้เสียดสีกับอากาศ ส่งเสียงออกมาดั่งมังกรคำราม

        มังกรคำราม

        และคลื่นที่ซัดสาด

        ทั้งสองสิ่งชนกันกลางอากาศ

        ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!

        ทันใดนั้นพวกเขาก็ปะทะกันอย่างรุนแรงถึงห้าครั้ง

        ทั้งสองคนล้มหงายหลังในเวลาเดียวกัน

        หลังจากที่หลัวเลี่ยล้มลงสู่พื้นแขนซ้ายของเขาก็ได้รับบาดเจ็บอีกครั้ง เลือดไหลจากบาดแผลไปตามแขนจนถึงฝ่ามือและไหลลงมาถึงปลายนิ้ว ก่อนหยดลงเปื้อนพื้นเป็นสีแดงฉาน

        หลังจากที่ชงจ้านหยวนล้มลงสู่พื้น ร่างกายของเขาก็หักงอเลือดไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ด ขาของเขาสั่นอย่างรุนแรงจนไม่สามารถยืนได้เขาคุกเข่าลง มือเต็มไปด้วยเลือด

        “ถ้าไม่ใช่เพราะการแทงตัวเองนี่ เจ้าคงไม่มีปัญญาโจมตีข้าด้วยซ้ำ”ในขณะที่พูดหลัวเลี่ยก็เดินช้าๆ ไปทางชงจ้านหยวน

        แม้ว่าชงจ้านหยวนต้องการจะแก้ตัว แต่เขาก็ไม่สามารถพูดออกมาได้

        อันที่จริง ตอนที่ทั้งสองชกกันห้าครั้งในอากาศนับเป็นครั้งแรกที่พลังโจมตีของหลัวเลี่ยลดลงเพราะอาการบาดเจ็บที่ไหล่ซ้ายของเขามีมากเกินไป เนื่องจากมีดมรกตเหมันต์เป็นอาวุธวิเศษจึงเป็นปกติที่หลัวเลี่ยจะได้รับผลของอาวุธนี้

        ชงจ้านหยวนเงยหน้าที่เปื้อนเลือดขึ้นเขายิ้มอย่างดุร้ายเหมือนหมาป่าและพุ่งตัวออกไปทันที

        ลำแสงสีเงินสว่างวาบขึ้น

        หอกสั้นปรากฏขึ้นในมือของชงจ้านหยวน แล้วแทงเข้าที่หน้าอกของหลัวเลี่ยอย่างแรง

        หอกสั้นนี้คมมาก ถือได้ว่าเป็นอาวุธชั้นดีแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเป็นอาวุธวิเศษ

        หลัวเลี่ยตะคอกออกมา เขายืดหน้าอกขึ้นเพื่อรับแรงกระแทก

        ตูม!

        หอกสั้นกระทบหน้าอกของหลัวเลี่ย และมีเสียงดังขึ้น

        ปลายหอกที่แหลมคมไม่สามารถเจาะผิวของหลัวเลี่ยได้

        พลังภายในของทั้งสองคนระเบิดออกมาที่ปลายหอกและบริเวณหน้าอกในเวลาเดียวกันแล้วอากาศรอบตัวพวกเขาก็ปั่นป่วน

        หากชงจ้านหยวนฝึกร่างกายถึงระดับที่แปด หรือเก้า หรือสูงกว่านั้นการที่เขาใช้อาวุธมีคมธรรมดาอาจทำร้ายหลัวเลี่ยได้เพราะพลังภายในของเขาแข็งแกร่งกว่าหลัวเลี่ย แต่ตอนนี้เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิงเพราะหากอยู่ในระดับพลังเดียวกัน เคล็ดวิชามังกรสวรรค์ย่อมแข็งแกร่งกว่าอยู่แล้ว

        เคร้ง!

        หลัวเลี่ยอาศัยจังหวะที่ชงจ้านหยวนกำลังตกใจปัดหอกทิ้ง

        เสียงหักของหอกสั้นดังขึ้น

        เขาคว้าปลายหอกและแทงไปที่หน้าอกของชงจ้านหยวนชงจ้านหยวนซึ่งตอบสนองช้าพยายามอย่างเต็มที่ที่จะเบี่ยงตัวไปด้านข้างแต่ก็สายเกินไป ‘ฉึก’ ส่วนปลายของหอกแทงเข้าที่ไหล่ซ้ายของชงจ้านหยวน

        ชงจ้านหยวนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

        “ข้าจะฆ่าเจ้า!”

        ชงจ้านหยวนคำรามอย่างบ้าคลั่ง

        “เจ้าทำได้หรือ” หลัวเลี่ยพูดอย่างเหยียดหยาม

        “เจ้าโง่ เจ้าทำให้ข้าโมโหจริงๆ แล้ว” ชงจ้านหยวนยกแขนขึ้น และคำรามขึ้นไปบนท้องฟ้าพลังในร่างกายของเขาปั่นป่วน ส่งผลให้อากาศรอบตัวเขาปั่นป่วนไปด้วย

        หลังจากนั้น แสงและเงาที่น่ากลัวก็โผล่ออกมาจากด้านหลังของชงจ้านหยวน

        แสงและเงานั้นเกิดเป็นต้นไม้โบราณที่สูงตระหง่าน

        ปลายยอดของต้นไม้นั้นใหญ่โตเสียดฟ้า

        ลำต้นหนาตั้งตรงเหมือนหอก และรากเหมือนเขามังกรแทงตรงลงไปในดิน

        นี่!

        เคล็ดวิชามหาสรรพฟ้าดินด้านพฤกษา!

        ในโลกนี้มีเคล็ดวิชามหาสรรพฟ้าดินหลายประเภทและคนที่เข้าใจฟ้าดินเหล่านี้มักจะให้กำเนิดพลังในด้านต่างๆตามแรงบันดาลใจที่มาจากสิ่งนั้นๆ

        เช่นเดียวกับชงจ้านหยวน สิ่งที่เขาเข้าใจคือศักยภาพของต้นไม้ซึ่งมาจากการเข้าใจในต้นไม้โบราณ

        เป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจเคล็ดวิชามหาสรรพฟ้าดินนับประสาอะไรกับชายหนุ่มที่ยังอยู่ในขอบเขตของระดับผู้ฝึกตน ดังนั้นปรากฏการณ์เช่นนี้ทำให้ผู้ชมตกตะลึงในทันที

        “ชงจ้านหยวน เขาเข้าใจเคล็ดวิชามหาสรรพฟ้าดิน”

        “พลังพฤกษา แม้ว่ามันจะไม่ได้มีพลังเทียบเท่าพลังอัสนีแต่ก็เป็นพลังจากธรรมชาติที่สามารถเพิ่มพลังการต่อสู้ได้หลายเท่าอย่างแน่นอนการมีพลังชีวิตที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ทำให้ตอนนี้หลัวเลี่ยกำลังตกอยู่ในอันตรายแล้ว”

        ทุกคนรวมถึงหลิวจื่ออั๋งรู้สึกประหลาดใจกับท่าทางของชงจ้านหยวน

        อย่างไรก็ตาม แม้จะตกใจแต่หลิวจื่ออั๋งก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

        “ทันทีที่ชงจ้านหยวนแสดงพลังแห่งพฤกษาออกมามันไม่สำคัญว่าเขาจะใช้เคล็ดวิชามหาสรรพฟ้าดินหรือไม่แต่นับได้ว่าหลัวเลี่ยไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชงจ้านหยวนอย่างแน่นอนแล้วเว้นแต่เขาไม่ได้แทงตัวเอง ถ้าเป็นเช่นนั้นเขาก็อาจจะพอสู้ได้”หลิวจื่ออั๋งหัวเราะ “ตราบใดที่เคล็ดวิชามหาสรรพฟ้าดินของเขาคือภูเขา เขาจะเป็น 'มีมังกรอยู่ในเป้า' ที่เรากำลังตามหาอยู่อย่างแน่นอน”

        ดวงตาของนกฟินิกซ์สวรรค์เป็นประกาย

        กองกำลังทั้งหมดที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดต่างมองไปที่หลัวเลี่ยเช่นกัน