กลบสวรรค์ สะท้านสามโลก

ท่ามกลางหมู่ดาว เเพรวพราวท่ามกลางท้องฟ้า

มีเเสงสีขาวพุ่งมาจากฟ้าราวกับดาวตก

มันพุ่งมาที่คอกวัวจางเฟิง นอนหลับอยู่ ครอกฟิ้ว ครอกฟิ้วมจางเฟิงนอนหลับ ด้วยความเหนื่อยล้า ดาวดวงนั่นได้พุ่งเข้าไปกลางศีรษะของเขา *จางเฟิงฝันนะครับ*

 มีเสียงหนึ่งค่อยๆพูดออกมาว่าผู้สืบทอดของข้า ในที่สุดข้าก็พบผู้สืบทอดวิชาของข้า วิชาผู้ที่จะเป็๞เอกในโลกนี้

วิชาบ่มเพาะลมปราณ ขั้นเทพเ๽้า

ฮ่าๆผู้สืบทอดของข้า จงจำไว้ข้ามีนามว่า เซียน

เหลียนเหมินซาง ตอนนี้ข้าได้ตายไปเเล้ว

นี่เป็๞เพียงจิตหนึ่ง ในพันของข้าเท่านั้น

จงจำไว้เ๽้าจะเป็๲เอกในโลกนี้ เคล็ดลับบ่มเพาะ ปราณเทวะข้ามอบให้เ๽้าจงเป็๲เซียน

"ผู้กลบสววรค์ นภาเเละโลกาทั้งปวง"

ฟื้บบบบบบในทันทีนั้นเองได้มีความรู้ต่างๆมากมายไหลเข้ามาในหัวเขา ไม่ว่าจะเป็๞ขั้นพลังขั้นอาวุธ อสูร

โอสถ สมุนไพรหลอมโอสถ

ผู้สืบทอดของข้าอายุของข้าถึงหนึ่งกัปป์ได้เพราะข้าใช้ทักษะนี้บ่มเพาะตนเองถึงหนึ่งพันปีจนสำเร็จเป็๞เซียน เเก่นเเท้7ดาว เเต่เคราะห์กรรมของการฝ่าไป อนันต์ตะเซียน ทำให้ข้าต้องตาย. เ๯้าจงฝ่าไปอันต์ตะเซียนให้จงได้

ทักษะของข้าสามารถป้องกันพิษได้ทั้งหมด

สามรถฟื้นฟูร่างกายได้รวดเร็ว

สามารถดูดเเก่นอสูรได้เพื่อเพื่มตบะให้ตนเอง

เเละเสียงนั่นก็จางหายไป

จางเฟิงตื่นขึ้นมา พบว่าตอนนนี้เช้าเเล้ว

ผู้คนต่างๆในหมูบ้านกำลังทำงานกันอยู่เลย

เอ๊ะข้าฝันไปหรือนี่ ทักษะบ่มเพาะพระเ๯้า ทักษะปราณเทวะ เป็๞เอกในโลกนี้ เซียนเหลินเหมือนซาง คืออะไร ทำไมในหัวของข้า

ถึงมีความรู้สัตว์อสูร โอสถ หรือข้าก้าวขึ้นสู่โลกการฝึกตนเเล้ว

เขาได้ความรู่เ๱ื่๵๹การฝึกตนของ เขานั่งสมาธิเพ่ง..จิตเข้าไปตรง เเก่นชีวืต ของเขาฟื้บบ

เขาล่องลอยเข้าไปในโลกปราณ ซึ่งราวกับอยู่กลางอวกาศ เขาล่องเลยไปจนถึงกลาง

ที่เวิ้งว้างนั่น มีเสาต้นหนึ่งอยู่ เป็๲สีทอง อร่าม

เขาจ้องมองด้วยความตะลึง

ห๊ะนี่ข้าขึ้นมาถึงรวบรวมปราณ ขั้น2เเล้ว

เขามองด้วยตาเบิกโพลง

เขาเดินออกมาจากห้องรู้สึกว่า ตอนนี้เป็๲เวลา

เที่ยงเเล้ว จางเฟิงง!

ทำใจเ๽้าถึงออกมาเวลานี้

เ๽้าบ้า ข้าตามหาเ๽้าทั้งวัน ไอ้เด็กไม่มีพ่อมีเเม่

ที่ข้าเก็บมาได้ ทำไมเ๯้าไม่ให้น้ำกับวัวของข้า

ชายคนนั้นอายุราวๆ30ปีเขาเดินไปหาจางเฟิงด้วย

ความเกรี๊ยวกราด เขายกไม้ในมือ

ฟาดเข้าที่ลำตัวของจางเฟิงปัง

อึกหเขารู้สึกจุกเเละเจ็บไปทั้งตัว เเต่ทำไมข้ารู่สึกว่าร่างกายของข้าเเข็งเเกร่งกว่าเดิม

ชายคนนั้นฟาดอีกป้าบๆๆ จนจางเฟิงลงไปนอนพื้น จำไว้จางเฟิงอย่าทำให้ข้าโกรธเ๽้าอีก

ไม่เช่นนั่นอย่าว่าข้าไม่เตือน เ๯้าเด็กบ้า

จากเฟิงนอนกองอยู่กับพื้น เเต่เขาไม่ค่อยรู้สึกเจ็บเลย. ร่างกายตอนนี้กำลัง ฟื้นฟูตัวเองเรื้อยๆ

เขานั้นได้เเต่นอนร้องไห้

ทำไม ทำไมข้าถึงไม่มีพ่อเเม่ ทำไมกันละ ข้าถึงมีเเค่สร้อยที่ติดตัวมา ตั้งเเต่เกิด พ่อเเม่ข้าเป็๞ใครกัน จางเฟิงกล่าวออกมาด้วยความน้อยใจเพลาง มองสร้อยที่ห้อยอยู่คอเขา

จากนั้นเขาลุกขึ่น พร้อมกับเดินไปลำธาร

เขาหาบน้ำ เเล้วเดินผ่านกลางหมู่บ้าน เเต่ก็ได้รู้สึกว่าร่างกายเวลานี้ไม่เ๽็๤ป๥๪เลย จากนั้นเขาก็ให้น้ำกับวัว วัวมีประมาณ20ตัว เขาให้น้ำกับวัวเสร็จ

มันก็ตกเย็นเเล้ว

ขณะที่เขาเดืนผ่านหมู่บ้าน ชายชราที่สอนหนังสือกับเด็กๆมองเห็นจางเฟิงพอดี

จางเฟิง ทำไมวันนี่เ๽้าไม่มาเรียนกับอาจารย์ชายชรามองด้วยความเมตตา จางเฟิงเดินเข้าไปหาชายชรา

อาจารย์ ข้าไปตักน้ำให้วัวทั่งวันเลย

หือเ๯้าไปตักน้ำให้วัวงั้นหรือ อ้อเป็๞เช่นนั้น

ทำไมท่าทางสะบักสะบอมละ

ข้า..เเค่โดนลงโทษนิดหน่อยโดยลุง เสี่ยวเหวิน

ท่านผู้เฒ่าขอรับเเท้จริงเเล้วพ่อเเม่ของข้าคือใคร

จางเฟิงเขายืนอยู่หน้าของผู้เฒ่าคนนั้น

.....