โซ่ตรวนใจ

        ​

        คอนโดฯย่าน St.Thomas

        “พี่รามัน เอกสารพวกนี้คืออะไร การคัดตัวเชื้อโรคที่แข็งแรง มะเร็งกระดูก น่ากลัวจริงๆ” จินนี่รวบรวมเอกสารเท่าที่จะหาได้ ความรู้สึกของเธอคือจะต้องทำอะไรก็ได้ให้อนูปเลิกกับอารีน่า จินนี่จัดวางเอกสารทั้งหมดลงในกล่อง เสียงกดกริ่งดังขึ้น รามันยืนเเข็งทื่อ “ใครมาตอนนี้ จินนี่” หญิงสาววางกล่องเอกสารไว้ในที่เดิม “พี่ออกไปยืนที่ระเบียง เดี๋ยวหนูไปดูว่าใครมา” รามันในชุดพนักงานทำความสะอาดลอบเข้ามาในอาคาร จินนี่ส่องที่ช่องตาแมว “เจ้าหน้ารปภนี่หว่า” หญิงสาวเปิดประตูออกกว้างในท่าทางงัวเงียยืดร่างขึ้น “คุณผู้หญิง เราพบว่ามีคนแปลกหน้าเข้ามาในอาคาร ผมทราบว่าเข้ามาในห้องนี้เมื่อ 10นาทีก่อน “รามันได้ยินเช่นนั้น เดินกลับมาที่ทางเข้าบ้าน “ผมคือ พี่ชายของเธอ มีอะไรเหรอ” น้ำเสียงส่อแววนักเลงใหญ่ ทำให้เจ้าหน้าที่สองท่านผงะเล็กน้อย “ขอโทษครับ ผมโทรฯให้คุณอนูปทราบก่อนนะคะ” จินนี่หันหน้ามองพี่ชายกระซิบเสียงเบาๆ “พี่กลับไปก่อน” รามันเดินแทรกพนักงานทั้งสองเดินออกมือเปล่า “ว่างๆพี่จะมาใหม่”

        เจ้าหน้าที่ทั้งสองในชุดสูทสีดำเดินเข้ามาในห้องพัก “พวกคุณเข้ามาทำไมคะ” ชายคนหนึ่งเดินตรวจพบชุดพนักงานทำความสะอาดที่ระเบียง “ไม่เนียนเลยนะครับ” เสียงโทรศัพท์ของจินนี่ดัง หญิงสาวคว้ามือถือกดรับ “คุณพ่อ พวกเขารู้ว่า พี่รามันเข้ามาค่ะ” จินนี่รู้สึกตัวร้อนขึ้นมา “พ่อจะจัดการเอง” ในขณะที่เธอพูดคุยกับการุซิงห์ มือหนานุ่มคว้าข้อมือของเธอไว้ “ผมคุยเองจะดีกว่า” จินนี่ตกใจร่างของเธอเซไปอีกทาง อนูปพยายามรวบรวมสติไม่ระเบิดอารมณ์โกรธสุดขีดตอบโต้คำถามของการุซิงห์ “เพราะอะไรถึงเข้ามาในอาคารเช่นนี้ โทรฯหาผมก่อนก็ได้ครับ” ฝ่ายนั้นไม่กล่าวอะไร “คือพี่ชายเป็นห่วงน้องสาว เราเข้าใจว่าไม่เหมาะสม ครั้งต่อไปไม่มีแน่นอน” สายตาของอนูปมองที่ประตูห้องทำงานของพี่ชายแง้มอยู่ ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปใช้มาสเตอร์การ์ดเสียบกดล็อคถาวรต่อหน้าจินนี่ “แค่นี้ก่อนนะครับ” อนูปกดวางสายโทรศัพท์ แววตาดุดันจ้องที่ใบหน้าของจินนี่ หันไปกล่าวขอโทษพนักงานรักษาความปลอดภัยของอาคาร “เรื่องเคลียร์เรียบร้อยครับ เดี๋ยวผมจะลงไปรายงานต่อหัวหน้าพวกคุณครับ”

        วินาทีนั้นจินนี่อยากจะมุดร่างหายไปจากที่นี่ให้ได้ “ผมไม่เข้าใจทำไมคุณเข้าไปรื้อเอกสารของพี่ชายผม ครั้งก่อนผมเห็นคุณเอาขวดไวน์มาดื่ม ครั้งนี้พาพี่ชายมาช่วย ต้องการอะไร จินนี่” หญิงสาวยืนนิ่งไม่โต้ตอบ “พี่มาทำงานแถวนี้ ต้องการมาเยี่ยมฉันค่ะ” ข้อแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นของจินนี่ทำให้อนูปกลั้นหัวเราะ “ต่อไปห้ามเปิดห้องนั้น ผมจะใส่รหัสของผมเอง”

        “อาจารย์ค่ะ คุณคือสามีของฉันต่อหน้าญาติผู้ใหญ่ อีกสามวันต่อจากนี้จะมีงานวันเกิดของคุณยาย ท่านเชิญพวกเราไปงานค่ะ” จินนี่เหยียดยิ้ม อยากเอาคืน ผู้ชายปากร้ายให้สมน้ำสมเนื้อ “ผมไม่ว่างจริงๆ ผมตกงานเพราะคุณ คุณช่วยเรียนคุณยายว่า ผมจะเข้าไปพบท่านส่วนตัว” เสียงแจกันกระทบผนังห้องนั่งเล่น “เพล้ง!!!” “หมายความว่าไง ทำไมปาข้าวขาวเเบบนี้” อนูปมองเธอตาขวางเหมือนไม่พอใจ “คำสองคำก็ตกงาน อาจารย์เองก็ตั้งใจจะลาออกอยูู่แล้ว ที่แน่ๆอาจารย์ต้องรักษาสัจจะที่ให้ไว้ต่อหน้าสถานที่แต่งงาน”

        “ จินนี่ ผมยอมรับการแต่งงานนี้เพราะผมช่วยครอบครัวของเพื่อน ท่านรองฯมีอาการเส้นในสมองแตก ถ้าไม่ส่งตัวไปรักษาภายใน 2 ชั่วโมง มันอันตรายมาก ความรู้สึกในตอนนั้น ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณ” อนูปสูดอากาศในบริเวณนั้นเข้าปอดอย่างแรง แววตาไร้ความปราณีของอนูปทำให้จินนี่หาคำตอบไม่ได้ “อาจารย์ พูดแบบนี้ต้องการอะไรคะ” ในเมื่อเธอเปิดประเด็นนี้เข้ามาทำให้อนูป หมุนร่างของเขาเธอ ดึงร่างของหญิงสาวแนบร่างของเขา “ผมบอกตรงๆ เอาแบบง่ายๆ คุณไม่ใช่ผู้หญิงในสเปกของผม คุณไม่มีคุณสมบัติอะไรที่จะทำให้ผมชื่นชอบ” จินนี่ยืนตัวสั่น คำเตือนของพ่อทำให้เธอไม่โต้ตอบ “ขอถามอีกเรื่องได้ไหมคะ” อนูปพยักหน้าในมุมหนึ่งของหัวใจ เขารู้สึกสงสารจินนี่ที่พยายามจะเอาชนะใจของเขาให้ได้ “เชิญครับ”

        “ทำไมมีสัญญาร่างขึ้นมาถึงการแต่งงานกับหญิงสาวอีกคนได้” ดวงตาเรียวงามของเธอจ้องนัยต์ตางดงามของเขา “คุณเคยนั่งตกปลาไหม เราต้องใช้ความอดทนในการรอให้ปลามากินเบ็ด ผมก็คือผู้ชายคนหนึ่ง ผมมีกิเลสเต็มล้นหัวใจของผมครับ ผมบอกคุณไปแล้ว ว่าคุณไม่อยู่ในสายตาของผม ถ้าผมใช้วิธีการใดๆในการปกป้องตัวของผม ผมจะทำทุกอย่างตามความพอใจของตัวเอง”

        “อาจารย์หาทางออกให้ตนเองได้เสมอ มิน่าอารีน่าเหมือนตกอยู่ในสภาพจำยอม” จินนี่คว้าขวดไวน์กระดกขึ้นดื่มต่อหน้าเขา “ถ้าไม่มีคุณสมบัติของกุลตรีอย่างน้อยน่าเข้าใจถึง คุณสมบัติของความว่าภรรยา” อนูปจัดเสื้อผ้าของเขาเตรียมตัวกลับ

        “แบบอารีน่า ที่ผ่านมือคนอื่นมาเหมือนกันเหรอคะ” จินนี่เชิดหน้าพร้อมคำถามที่ปวดแสบ เขาขบฟันกราม ฝืนกัดฟันตอบ “ใช่ ความรักที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ร่างกาย หน้าตา มันอยู่ที่ใจ คุณน่าจะรู้นะ คุณใช้ชีวิตเสเพลมาหลายปี เวลาไม่ใช่น้อยๆ แน่ใจเหรอว่าจะไม่ผ่านผู้ชายประเภทข้างถนนมาแล้ว” น้ำตาของจินนี่ไหลพราก พร่ามัวแทบมองไม่เห็นว่าตอนนี้เขาสะใจ หรือ หัวเราะเธอ “อาจารย์” ฝ่ามือของอนูปเสยเส้นผมของเขา “ผมจะกลับอินเดียไปเยี่ยมพ่อแม่ ขอความกรุณาอย่าตามมาจะดีที่สุด”

        “ขอถามค่ะ อาจารย์มั่นใจในความรักของอารีน่ามากขนาดไหน ตอนนี้ในวงสังคมที่นี่ เรารู้ๆกันอยู่ว่า “เธอและลูกน้อยคือทายาทกองมรดก 120ล้าน” อนูปยืนฟังในอาการสงบ น้ำเสียงราบเรียบตอบออกมา “ผมทราบดี คุณไม่ดีใจเหรอครับ ถ้าหลานสาวของผมจะมีชีวิตสุขสบาย ผมว่าคุณดื่มไวน์คลายเครียดดีกว่า ผมจะไม่ขอตอบคำถามอะไรของคุณอีก เจอกันพรุ่งนี้ครับ”

        “ไม่ต้องมาค่ะ เราจะพบกันเมื่อฉันพิสูจน์ได้ว่า ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้แตกต่างกับจินนี่ที่ยืนตรงนี้ ฉันจะกลับบ้าน เมื่อไรที่ฉันพร้อมเราจะพบกัน วันนั้นคุณจะกล่าวคำว่าขอบคุณจินนี่” อนูปไม่กล่าวอะไรออกมา เดินออกไปจากคอนโดฯของพี่ชาย “คนเฮงซวย เลวสุดๆ” จินนี่ทรุดร่างนั่งลงบนพื้นห้อง

        คฤหาสน์การุซิงห์

        “พ่อไม่ยอมให้ใครมาเหยียดหยามลูกสาวพ่อเช่นนี้” การุซิงห์พยายามปลอบใจลูกสาวที่ร้องห่มร้องไห้ในสายโทรศัพท์ “หนูไม่กลับไปในสภาพนั้นอีกนะคะ” มอลลี่ลูบยืนฟังเรื่องราวกับสามี “พ่อจะให้คนตามสืบเรื่องทั้งหมดเอง ไอ้รามันไม่ได้เรื่อง วางแผนเหมือนเด็กเลี้ยงควาย” การุซิงห์กดวางสายจ้องใบหน้าของมอลลี่ “สามีของสุปราณีคือประธานคนใหม่ของSt.Thomas คุณช่วยลูกสาวของเราได้ไหม ที่รัก” มอลลี่พยักหน้า เธอไม่ได้ติดต่อกับสุปราณีมากกว่า 10 ปี “ฉันไม่ได้ติดต่อหลานสาวคนนี้ ตั้งแต่เธอแต่งงานกับกุณราช ฝ่ายนั้นไม่ชอบหน้าพวกเรานะคะ” การุซิงห์ทรุดร่างนั่งเรา “ผมสร้างศัตรูไว้เยอะ เมื่อถึงคร่าวจำเป็น เราก็ไม่มีคนช่วย น่าเศร้า ไม่เป็นไร ผมจะกวาดซื้อหุ้นทั้งหมดของSt. Thomas ภายในวันนี้” มือสากหนายกมือถือขึ้น “ครับ พ่อผมจะจัดการให้”

        “คุณส่งของขวัญพร้อมบัตรเชิญไปให้หลานกุณราช ในวันเกิดคุณแม่ของผม” คำสั่งนี้ของการุซิงห์จะทำให้ชะตาชีวิตของทุกคนเริ่มหมุนเข้าสู่หายนะหรือโชคดี ไม่มีใครคาดคะเนได้

        อาคาร Iron Wingชั้นล่าง

        “อารีน่า เมื่อถึงอินเดีย คุณต้องพาอานีช่าไปพบคุณหมอดารินี นี่ครับที่อยู่ ผมติดต่อให้คุณแล้ว ประวัติของหนูน้อยผมส่งผ่านทางอีเมล” คุณหมอราหุลรู้สึกเศร้าใจมากที่สุด ความคุ้นเคย ความน่ารักของอานีช่า ทำให้คุณหมอน้ำตาซึมไม่รู้ตัว อุ้มทารกน้อยพรมจูบไปทั่วหน้า “คงจะลืมลุงหมอแน่นอน เป็นเด็กดีนะครับ” อนูปรับร่างของอานีช่าอุ้มแทนอารีน่า “ไม่ลืมครับ ผมคิดว่าจะพักผ่อนเดือนเดียว ความจริงผมจองโรงเรียนอนุบาลให้อานีช่าที่นี่ การศึกษาและอนามัยของที่นี่ดีกว่าครับ” คุณหมอราหุลรู้สึกโล่งใจ “ ผมคงอดใจคิดถึงเธอไม่ได้อยู่ดีนะครับ”