นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

บริเวณล็อบปี้ของโรงแรม อัญญานากล่าวทักทายกลุ่มนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาพร้อมกับเธอ  อีกฟากของถนนวินนี่หันหน้ามองราช  “คุณหมอจะเข้าไปหาเธอหรือรอก่อนครับ “  ราชรู้สึกลังเลขึ้นมา “จะดีเหรอครับจู่โจมอย่างไม่ได้ตั้งตัว “  ราขยืนนิ่งก้าวขาไม่ออก ร่างสูงก้าวมาหยุดยืนข้างวินนี่แทน“ ถ้าเป็นคุณวินนี่ คุณจะเข้าไปหาเธอตอนนี้ไหมครับ“ วินนี่มองรถเก๋งของเขา  โยนพวงกุญแจรถขึ้นสูงและรับไว้   “ ถ้าเป็นผมผมคงจะไปหาเธอตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่า เธอยังมีชีวิตอยู่ที่ Switzerland “ ราชยิ้มกว้าง  ปล่อยให้วินนี่ยืนคนเดียวคุณหมอหนุ่มวิ่งข้ามถนนตรงเข้าในโรงแรม ผลักบานประตูใหญ่   ชายหนุ่มยืนมองหญิงสาวหุ่นดีสวยสง่า    วินนี่เฝ้ายืนมองพร้อมรอยยิ้ม   “ขอให้คุณหมอโชคดีครับ “

อัญญานา!!  เสียงก้องดังขึ้นในห้องโถงของโรงแรม   อัญญูกวาดสายตามองต้นเสียง  ชายร่างสูงส่งยิ้มให้เธอ  ดวงตาเรียวงามเบิกกว้าง   “คุณมาที่นี่ได้ไง หรือว่าคุณพักที่นี่    มันบังเอิญเป็นไปไม่ได้ อะไรจะบังเอิญขนาดนี้ ไม่สิ มันบังเอิญจริงๆ“  อัญญานารัวภาษาอังกฤษลั่น  ไม่เชื่อสายตาของเธอ ความสับสนมาแทนที่ความดีใจ 7 ปีมาแล้ว ทั้งสองคนที่ไม่ได้พบเจอ ไม่มีการติดต่อใดๆ ความรักในใจของเธอดับมอดไปหรืเปล่า หลังจากได้ยินข่าวการแต่งงานของคุณหมอเมื่อ4ปีก่อน  อัญญูรู้ข่าวนี้จากเพื่อนสนิทของราชที่ประเทศอังกฤษ เธอก้าวเข้ามาหาเขาด้วยความสงสัย  “ คุณมากับครอบครัวใช่ไหมค่ะ“ เธอเปิดคำถามแรก  ราชยิ้มด้วยความดีใจ “ผมไม่มีครอบครัว เราไปนั่งคุยกันดีไหมที่ร้านกาแฟ คุณทานอาหารค่ำหรือยัง“ เธอก้มมองนาฬิกาข้อมือ 5 ทุ่มครึ่ง “พรุ่งนี้ดีกว่าค่ะ“   ราชคว้าต้นแขนของเธอไว้แน่น “ ผมต้องการเจอคุณจริงๆ ขอร้องอย่าหนีผม คุยกับผมสักครู่เท่านั้น ”

อัญญูยิ้มรับด้วยความไมตรี “พรุ่งนี้เราคุยกันก็ได้ค่ะ ฉันนัดคุณพรุ่งนี้ค่ำ2 ทุ่ม ฉันจะอยู่ที่นี่ 3 วันค่ะ “สายตาราชมองลำคอเรียวงามของเธอ สร้อยคอจี้รูปปลาโลมา เธอยังคงสวมมันอยู่  ทั้งคู่สบตากันอีกครั้ง

ในสายตาของเธอ   ราชไม่ปลี่ยนแปลงแม้แต่นิดเดียว ทรงผมสั้น ใบหน้าคมหล่อ ผิวขาวสะอาดรักษาหุ่นได้ดี   นิ้วมือของราชปัดเส้นผมที่ปรกลงบังตาให้เธอ  “คุณตัดผมสั้น ผมแทบจำไม่ได้สวยเหมือนเดิม ไม่อ้วน เปรี้ยว เซ็กซี่เหมือนเดิม  “ ราชยื่นนามบัตรของเขาให้เธอ“ คุณโทรหาผมได้ตลอด 24 ชม ผมจะรอ “   ราชปล่อยต้นแขนของเธอ ก้าวเดินตรงใกล้ถึงทางออกของโรงแรม  ห่างจากเธอไม่ไกลมากหญิงสาวหันหลังกลับตะโกนขึ้น   “ราช“ เสียงเธอดังขึ้นท่ามกลางผู้คนที่ยืนมอง   “คุณ..ใจดำจริงๆ  ไม่ถามฉันสักคำว่า ในช่วง 7ปีนี้  ฉันทรมานแค่ไหนคุณเลือดเย็นเหมือนเดิม คุณไม่เคยตามหาฉัน  ตอนนี้คุณแค่มาถามฉันว่า ฉันจำคุณได้ไหม แค่นั้น ใช่ไหมคะ“ เธอปานามบัตรเขาทิ้งลง ฝ่ามือปิดใบหน้าร้องไห้  ราชก้มลงเก็บนามบัตร  ก้าวเดินเข้ามา  สวมกอดร่างเธอในอ้อมแขน “ผมมีคำถามมากมายแต่ไม่กล้าถาม ผมทำผิดกับคุณไว้มาก จนไม่สามารถให้อภัยตัวเองด้วยซ้ำ  ผมรู้และเข้าใจ  ใจที่ทรมานมันคืออะไรอัญญานา คุณไม่ควรร้องไห้ครับ  คำขอโทษก็ไม่เพียงพอ ต่อให้สารภาพผิดร้อยครั้ง ก็ไม่สมกับความทรมานที่คุณได้รับ  ผมหมดปัญญาที่พูดอะไรในตอนนี้“ นิ้วมือเขาเงยดวงหน้างดงามของเธอขึ้นมา “ผมกำลังค้นหาคำตอบให้หัวใจตัวเอง ผมคือคนเห็นแก่ตัวที่ไม่รั้งคุณไว้ในตอนนั้น  วันนี้ผมได้รับบทเรียนชีวิตที่เจ็บปวดที่สุดผมขอสารภาพผิด คุณจะยกโทษให้ผมได้ไหม คุณจะให้โอกาสผู้ชายคนนี้อีกครั้งได้ไหม อัญญู  ผมไม่ขอคำตอบในวันนี้ ขอคุณตัดสินใจให้ดี“  ราชโอบร่างเธอในอ้อมแขน