เธอกล่าวรีบร้อนในตอนท้าย และลุกขึ้นยืน หวังจะออกไปจากที่แห่งนี้ให้เร็วที่สุด
“เดี๋ยวสิ ...ไหนๆคนก็มาแล้ว ผมอยากขอโทษคุณต่อความเข้าใจผิดนี้ ผมจองโต๊ะไว้แล้วคุณจะรับคำขอโทษผม ทานมื้อค่ำด้วยได้ไหม ”
“เขา” กล่าวคำพูด นุ่มนวล นุ่มนวลจนญาหลันนึกหาคำพูดไม่เจอ เขาเข้าใจผิด เข้าใจผิดอะไร? นึกว่าเธอคือหญิงสาวที่เขาคอยอยู่งั้นหรือ หญิงสาวมึนงง เขาจะให้เธอทานมื้อค่ำด้วยแล้วคนที่เขานัดไว้ตัวจริงล่ะ แล้วเธอเองก็มีนัดกับเจ แต่พลาดกันแล้วหนึ่ง ขณะที่ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นเยื้องย่างด้วยอากัปกิริยานุ่มนวล
”ฉัน ขอโทรหาเจก่อนนะคะเรานัดกันไว้ “ ญาหลันบอกก้มหน้ากดโทรศัพท์ ไม่ทันเห็นมุมปากของชายหนุ่มกระตุก เธอโทรยังไง ก็ไม่มีคนรับ เสียงปลายสายบอกว่าติดต่อไม่ได้ในขณะนี้ มันยังไงกันนะ ญาหลันกัดริมฝีปากกลุ้มใจ
เขาเดินอ้อมไปรินไวน์ลงแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารสำหรับตัวเองและเธอ ส่งแก้วที่มีไวน์สีแดงให้ ญาหลันไม่รู้จะปฏิเสธเขาอย่างไร จึงรับมาถือไว้ปลายนิ้วของเธอเฉียดมือของเขากระแสบางอย่างแล่นจากปลายนิ้วทำให้เกิดความรู้สึกชาวาบ ญาหลันอึ้ง แสร้งยิ้มฝาดเฝื่อน
“เพื่อนคุณ คนที่คุณให้คนไปรับคงรอแย่แล้วมัง ค่ะ” ญาหลันบอก ครึงแก้วเล่นก่อนจะยกขึ้นดมกลิ่นและจิบนิด ๆ เธอเหลือบมองใบหน้าคม ของผู้ชายตรงหน้าที่เอาแต่จ้องเธอ
”ไม่หรอก” เขาเอ่ย ยิ้มขำ ญาหลันขมวดคิ้วกับรอยยิ้มของเขา มันดู ”แปลก” ในความคิดเธอ
”ผมชื่อเหวินหยูเหว่ย เธอล่ะ” เขาจ้องตาเธอ
“ ฉันญาหลันค่ะ “ เขาขมวดคิ้ว “ แม่ฉันท่านเป็คนไทยค่ะ ส่วนพ่อฉันเป็คนสิงคโปร์ แต่พวกเราอาศัยอยู่ที่ วอชิงตัน.. คุณพ่อเพิ่งย้ายกลับมาที่สิงคโปร์เมื่อครึ่งปีก่อน ฉันก็เลยอาศัย่ปีใหม่บินมาเยี่ยมญาติที่เมืองไทยและก็เพื่อนๆ ที่นี่นะค่ะ” ญาหลันอธิบายยืดยาว
“ผมเป็คนเซี่ยงไฮ้” เขาบอก ญาหลันก็ทำหน้าเข้าใจ ก็นึกอยู่แล้วว่าถ้าเขาไม่ใช่คนไทยก็อาจเป็คนจีน เกาหลีหรือไม่ก็ญี่ปุ่น
”คุณคงไม่ได้เป็เ้าพ่อเซี่ยงไฮ้หรอก นะคะ” ญาหลันถาม หัวเราะคิก และเขา ... เลิกคิ้วเป็เชิงถาม
“ท่าทางคุณให้นะค่ะ เอ่อฉันพูดเล่นนะคะ คือแม่ฉัน ชอบดูหนังจีนมากเลย มีเื่เกี่ยวกับพวกเ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ พวกมาเฟีย ฉันเลยคิดว่าคุณเหมือน..ก็เลย... ”
“แล้วญาหลัน ชอบดูด้วยหรือเปล่า” เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียง ทุ้ม กังวาล และมันทำให้ญาหลันร้อนวูบวาบบนในหน้า เหวินหยูเหว่ยถามยิ้ม ๆ นึกเอ็นดูหญิงสาวตรงหน้า
“อะเอ่อ ก็ ดูบ้างค่ะ” เธอเสหลบสายตาเป็ประกายของเขา นึกอยากจะหายตัวได้อยู่ครามครัน เธอวางแก้วที่ดื่มจนหมดลงบนโต๊ะ
”ฉันต้องไปแล้ว “ เธอยืนขึ้นในทันที
“คุณติดต่อเพื่อนไม่ได้ใช่ไหม” ร่างของเหวินหยูเหว่ยลุกปราดเข้ามาใกล้ ทำเอาเธอใกับเรือนร่างสูงใหญ่ของเขา "ใช่แต่ว่าฉันเรียกแท็กซี่ได้"
”ทานมื้อคำ่เป็เพื่อนผมก่อน เพราะคนที่ผมนัดไว้คงไม่มาแล้วเหมือนกัน “ เสียงนุ่มเหมือนจะอ้อนเธอยังไงไม่รู้ ญาหลัน เงยหน้ามองสบตาสีน้ำตาลเข้มลึกล้ำ และนั่นทำให้เธอถูกมนต์เสน่ห์ของเหวินหยูเหว่ยกระหวัดรัดตรึง ญาหลันผงะ ! เซ ทำให้เขาขยับเข้ามาประคองเธอ มือเขาััเอวเธอ แผ่นอกเขาแนบกับกายเธอ เขาจ้องเธอราวกับต้องมนต์ขลัง
ญาหลันใจสั่นหวิวราวกับคนจะเป็ลมแข้งขาอ่อนแรง เธอััถึงปลายจมูกที่โน้มลงมาใกล้และหัวใจของเธอก็เต้นรัวราวกับตีกลอง ตัวสั่นเทิ้ม ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดลงมาพร้อมกับริมฝีปากได้รูปสีแดงเรื่อของเหวินหยูเหว่ยก็ประทับลงบนริมฝีปากเธอ อุ่น ร้อนวาบ ญาหลันยันตัวเขาออกแต่อารมณ์กลับแปรปรวน เมื่อถูกปลายลิ้นที่ตวัดความหารสหวาน หวามหวาบ มันเป็จูบแรกของเธอและญาหลันเพิ่งได้รู้จักในตอนนี้ ญาหลันเผลอตัว เบียดตัวเข้าหาแผ่นอกกว้างของอีกฝ่ายแน่น และลำแขนแข็งแรงก็กอดรัดเธอเอาไว้ เธอตอบรับการจูบของเขาราวกับเธอเองก็้าและกระหาย ร่างกาย ร้อนลุ่มเพียงเพราะถูกมือและนิ้วที่ไม่อยู่นิ่งของเขาลูบไล้ัั ทั่วแผ่นหลังและเนินอกอวบอิ่ม เหวินหยูเหว่ยคลึงริมฝีปากบาง แ่เบาหยอกเอิน ตื่นเต้นต่อปฏิกิริยาตอบสนองของญาหลันเธอจูบไม่เป็แต่ก็เผลอไผล่ไปกับเขา ร่างของเธอแอ่นรับและเบียดชิด เขารับรู้ถึงเนินอกเต่งตึงและหนั่นเนื้อ
ในใจนั้นโห่ร้องอย่างผู้ชนะ ต่อความอ่อนด้อยของหญิงสาวในอ้อมกอด เหมือนขนมหวานละมุนละไมที่รอให้เขาลิ้มลอง ร่างของเธออ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขน เขาสอดมือเข้าไปใต้เนื้อผ้าััถึงเนินเนื้ออวบอัดใต้บราเซียสีหวาน กดจูบซอกคอขาวนวลเนียน
ญาหลันหอบหายใจกระชั้นถี่ขึ้นเมื่อเขาลากลิ้นต่ำลงมา ในหัวอึงอลเต็มไปด้วยความขัดแย้ง กับภาวะเข้าขั้นวิกฤตที่สุดในชีวิต
เหวินหยูเหว่ยไม่ให้โอกาสหญิงสาวได้ไตร่ตรอง เขาสลัดสูทออกจากตัว และถอดเสื้อของญาหลันออกโดยที่ใบหน้ายังเคล้าเคลียยอดถันคู่งาม กลิ่นกายสาว หอมกรุ่น ญาหลันตะลึงพึงเพลิด เธอพยายามผลักร่าง ที่โน้มต่ำลง
“ดะเดี๋ยว! มันไม่ถูกต้อง” ญาหลันคัดค้านเมื่อร่างถูกอุ้มลอยจากพื้น ทุกอย่างรวดเร็ว กระทันหันจนเธอตั้งตัวไม่ติด เธอแค่ดื่มไวน์ไปแก้วเดียว ต้องตอบแทนด้วยร่างกายเลยหรือ ผู้ชายที่กลายร่างเป็หมาป่าในพริบตาเดียว ต่อให้เขาหล่อปานเทพจุติแล้วยังไง
“ฉันชอบเธอ” เหวินหยูเหว่ยบอก อุ้มเธอเข้าห้องขณะที่ยังจูบเธออยู่ แผ่นหลังเปล่าเปลื่อยที่มีเพียงบราเซียสีหวานของญาหลันถูกวางลง บนเตียงนุ่มพร้อมกับร่างของบุรุษเพศที่ปราศจากอาภรณ์ท่อนบน เหวินหยูเหว่ยปลดตะขอกางเกงยีนส์ของเธอออก รูดมันลงพร้อมกันชุดชั้นใน ญาหลันรีบตะคุบไว้ ร่างบางทั้งผลักทั้งดัน เขาออกห่าง แต่เหวินอยู่เหว่ยปล้ำถอดมันออกจนได้ เผยให้เห็นเรือนร่างเย้ายวน ญาหลันพลิกตัวหนี ใจสั่นโครมครามเห็นทีคราวนี้เธอจะไม้รอดเงื้อมมือของผู้ชายตรงหน้าเสียแล้ว เหวินหยูเหว่ยหัวเราะหึ หึ ในลำคอกับทีท่านั้น
“ได้โปรดเถอะ อย่าทำอย่างนี้กับฉัน” ญาหลันกรีดร้องตื่นตระหนกเมื่อเขาโถมกายจับตัวเธอล็อคไว้ ดูเหมือนเหวินหยูเหว่ยเองก็ถูกไฟอารมณ์เผาผลาญจนไม่ได้ยิน สิ่งที่หญิงสาวอ้อนวอนเสียแล้ว เรือนร่างเปล่าเปลือยนั้น่เย้าย้วนและทำให้ทุกส่วนของร่างกายเขาเดือด พล่าน ญาหลันหัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อพบว่าอีกฝ่ายก็ไม่หลงเหลืออาภรณ์ใดๆ ปิดบังร่างกายกำยำผึ่งผายนั้นอีกต่อไป มันไม่ใช่เื่ยากเลยสำหรับผู้ชายอย่างเหวินหยูเหว่ยที่จะทำให้ผู้หญิงอ่อนหัดคนหนึ่งตกเป็ของเขา
3K
