ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        "ได้ยังไงกันล่ะ? ฉันเอาเสื้อผ้ามาเองแล้ว จะให้น้องสะใภ้ทิ้งเสื้อผ้าดีๆ แบบนี้ไปเปล่าๆได้ยังไง"

        ฉินฮุ่ยเจียวยกห่อผ้าที่วางอยู่ขึ้นมาเขย่าห่อผ้าสีเทาอมฟ้า มีฝุ่นจับหนาเตอะ สีซีดจาง

        มองจากภายนอกแล้วของข้างในก็ดูเหมือนจะมีเสื้อผ้าไม่เยอะเท่าไหร่

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อเธอวางเสื้อผ้าไว้ในห้องน้ำที่สร้างไว้ชั่วคราว

        "ฉันเอาเสื้อผ้ามาวางไว้ตรงนี้นะคะพอพี่อาบน้ำเสร็จก็ใส่ได้เลย!"

        พอเธอพูดจบฉินซู่ก็ช่วยต่งเสี่ยวเสี่ยวยกน้ำร้อนไปให้ฉินฮุ่ยเจียวอาบอีกหลายถัง

        ระหว่างที่ฉินฮุ่ยเจียวกำลังอาบน้ำฉินซู่กับต่งเสี่ยวเสี่ยวก็คุยกันถึงเรื่องของฉินฮุ่ยเจียว

        "นายยังมีพี่สาวคนรองอีกเหรอ?"

        จากที่ฉินฮุ่ยเจียวเล่าเมื่อกี้ทำให้รู้ว่าบ้านตระกูลฉินมีลูกทั้งหมดสามคน

        พี่สาวคนโตก็คือฉินฮุ่ยเจียวส่วนฉินซู่ผู้เป็นลูกคนที่สาม ดังนั้นตรงกลางก็ต้องมีพี่สาวคนรองอีกคน

        พอได้ยินต่งเสี่ยวเสี่ยวถามแบบนั้นหัวใจของฉินซู่ก็กระตุกวูบขึ้นมาทันที แล้วพูดด้วยท่าทีประหม่า

        "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังแต่ว่าพี่สาวคนรองกับพี่สาวคนโตของฉันก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่พวกเธอแต่งงานออกไปในปีเดียวกัน ตอนแรกก็ยังมีเขียนจดหมายติดต่อกันบ้างแต่หลังจากนั้นก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลย ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยไปเยี่ยมพี่สาวคนรองชีวิตความเป็นอยู่ก็ไม่ได้แย่อะไร แต่เพราะไม่ค่อยได้ติดต่อกันฉันเลยลังเลว่าจะบอกเรื่องนี้กับเธอยังไงดี"

        ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่ตอนแรกฉินซู่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะบอกต่งเสี่ยวเสี่ยวอยู่แล้ว

        เพราะร่างเดิมเอาแต่กินๆ นอนๆแถมยังขโมยอาหารของลูกๆ อีกฉินซู่เลยคิดว่าชีวิตคู่ของพวกเขาทั้งสองคนคงไปกันได้ไม่ยืดดังนั้นจึงไม่ได้บอกเรื่องครอบครัวให้กับร่างเดิมอย่างละเอียด

        ก็ตามที่ใครๆ เขาว่าแต่งงานกับไก่ก็อยู่แบบไก่ แต่งงานกับหมาก็อยู่แบบหมา [1]

        อีกอย่างรูปร่างหน้าตาและความคิดของฉินซู่ก็ตรงสเปกเธอไม่น้อยต่งเสี่ยวเสี่ยวเลยไม่ได้ถือสาอะไร

        "ต่อไปมีอะไรก็อย่าปิดบังฉันนะ!บอกไว้ก่อนว่าฉันไม่ได้ใจดีแบบวันนี้ทุกวันหรอก"

        ฉินซู่รู้สึกแปลกใจกับท่าทีของต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงถามอย่างลองเชิง

        "เธอไม่ว่าอะไรฉันเหรอ?"

        "ทำไมฉันต้องว่านายด้วย?"ต่งเสี่ยวเสี่ยวถามกลับ

        ถึงฟังดูเหมือนจะโกรธแต่สิ่งที่ฉินซู่ทำก็มีเหตุผลพอสมควร

        ตั้งแต่ที่ร่างเดิมแต่งงานกับฉินซู่ เขาก็มักจะออกไปทำงานแต่เช้าตรู่ กว่าจะกลับบ้านก็ค่ำมืดแล้วเขาพยายามหาเงินสุดชีวิต แล้วจะมีเวลามาใส่ใจเรื่องพวกนี้ได้ยังไงกัน?

        "พี่สาวคนโตของนายเป็นคนที่มีความอดทนจริงๆเดินเท้าคนเดียวจากอีกอำเภอหนึ่งมาถึงที่นี่"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาถ้าเป็นเธอเองก็คงจะไม่ทำถึงขนาดนี้

        สีหน้าของฉินซู่เคร่งขรึมขึ้นมา"พี่สาวคนโตของฉันเป็นคนหัวรั้น เป็นคนเงียบๆภายนอกดูเหมือนเธอจะเป็นคนมองโลกในแง่ดี แต่ภายในเก็บทุกอย่างไว้คนเดียวไม่ค่อยชอบแบ่งปันเรื่องราวให้คนอื่นฟัง ฉันว่าที่เธอยอมกลับมาคงเพราะหมดหนทางจริงๆ ถูกเขาไล่ ไม่มีบ้าน ไม่มีที่ให้ไปถึงได้เดินกลับมาเหมือนคนไร้จุดหมายแบบนั้น"

        พอพูดถึงเรื่องนี้ฉินซู่ก็ทั้งโกรธทั้งรู้สึกสงสารพี่สาว

        พี่สาวแท้ๆ ของเขากลับต้องใช้ชีวิตที่ยากลำบากแบบนี้ในบ้านสามี

        ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันฉินฮุ่ยเจียวก็เดินออกมา

        เธอยังคงสวมเสื้อผ้าที่ไม่พอดีตัว ทั้งหลวมทั้งใหญ่ แถมยังบางอีก ผมเผ้าเปียกชุ่ม สวมรองเท้าผ้าที่ขาดเป็นรูอีกหลายรู

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวขมวดคิ้ว รีบเดินเข้าไปหา

        "พี่คะทำไมไม่ใช้ผ้าขนหนูผืนใหม่กับใส่เสื้อผ้าที่เตรียมไว้ให้ล่ะคะ?"

        เห็นต่งเสี่ยวเสี่ยวขมวดคิ้วแน่นฉินฮุ่ยเจียวถึงกับใจหายแล้วอธิบายด้วยเสียงเบาๆ

        "ฉันเห็นว่าเสื้อผ้ากับผ้าขนหนูพวกนั้นมันใหม่มากเลยไม่อยากใช้ เสื้อผ้าที่ฉันใส่อยู่มันก็ยังใช้ได้ เลยไม่อยากทิ้งให้เสียเปล่าน้องสะใภ้อย่าโกรธเลยนะ"

        เธอพูดพลางกุมมือแน่นก้มหน้ามองรองเท้าผ้าที่ขาดเป็นรู ท่าทางราวกับเด็กที่ทำผิด ยิ่งมองก็ยิ่งน่าสงสาร

        "เฮ้อ!" 

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจออกมาเบาๆเธอนวดหว่างคิ้วอย่างเหนื่อยใจ เธอแกล้งทำเป็นโกรธแล้วพูดว่า

        “พี่คะพี่คิดว่าฉันยังโกรธหรือยังไม่พอใจพี่อยู่ใช่ไหมคะ?” 

        พอได้ยินแบบนั้นฉินฮุ่ยเจียวก็ร้อนใจขึ้นมาทันที เธอพูดอย่างตะกุกตะกัก

        "ไม่ๆๆฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น..."

        "ถ้าพี่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเช็ดผมให้แห้งๆ นะคะ ไม่ต้องเกรงใจพวกเราหรอก"

        ฉินฮุ่ยเจียวยังพูดไม่ทันจบต่งเสี่ยวเสี่ยวก็พูดแทรกขึ้นมาอีกครั้ง

        ก็เพราะเธอใช้ชีวิตอย่างประหยัดจนเคยชินคิดว่าข้าวของก็ใช้ซ้ำได้ ยิ่งเวลามีคนหยิบยื่นอะไรให้ก็ยิ่งรู้สึกเกรงใจกลัวจะกลายเป็นภาระโดยไม่รู้ตัว

        ตอนแรกฉินฮุ่ยเจียวอยากจะแก้ตัวอีกสักหน่อยแต่พอเห็นต่งเสี่ยวเสี่ยวขมวดคิ้ว เธอก็ยอมแพ้เดินกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวเตรียมไว้ให้แล้วเช็ดผมที่เปียกชื้นให้พอหมาดๆ

        ชุดนี้ใส่แล้วพอดี เป็นชุดกระโปรงตัวเล็กๆชุดหนึ่ง ร่างเดิมเคยซื้อตามกระแสเอาไว้ ราคาตั้งสิบกว่าหยวนแต่เพราะขนาดเล็กเกินไป ใส่ไม่กี่ครั้งก็โยนทิ้งไว้ในตู้เสื้อผ้า

        ส่วนเสื้อผ้าที่เธอใส่อยู่ในตอนนี้เป็นเสื้อผ้าที่เธอซื้อเองเป็นแบบที่เหมาะกับคนรูปร่างสูงโปร่ง

        ถ้าพี่ใหญ่ใส่ อาจจะทำให้ชายกระโปรงลากพื้นเธอค้นในตู้เสื้อผ้าอยู่นานกว่าจะหาเสื้อผ้าชุดเล็กๆ เจอ

        "พี่พกหน้าทะเบียนบ้านมาด้วยไหมคะ?" 

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวถามอย่างใจเย็น

        ถ้าอยากจะย้ายทะเบียนบ้านเข้ามาต้องมีใบรับรองจากผู้ใหญ่บ้าน แถมยังต้องมีเจ้าตัวมายืนยันด้วย

        ฉินฮุ่ยเจียวพยักหน้า"ฉันมีเสื้อผ้าไม่เยอะ พอสามีแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นเขาก็เอาทะเบียนบ้านกับข้าวของของฉันโยนออกมาหมดเลย" 

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวนึกถึงห่อผ้าเล็กๆของฉินฮุ่ยเจียวที่ก่อนหน้านี้ ยังไม่หนักเท่าเสื้อผ้าที่พับเก็บเลยด้วยซ้ำ

        ไม่รู้ทำไม พอคิดถึงเรื่องนั้นต่งเสี่ยวเสี่ยวก็รู้สึกเศร้าใจขึ้นมา

        เมื่อตรวจเอกสารทุกอย่างครบแล้วสองสามีภรรยาก็พาฉินฮุ่ยเจียวไปหาผู้ใหญ่บ้านกับเลขาหมู่บ้าน

        เธอเล่าเรื่องของฉินฮุ่ยเจียวคร่าวๆให้ผู้ใหญ่บ้านกับเลขาเฉินฟัง

        พอผู้ใหญ่บ้านได้ยินก็โกรธจนหน้าแดงคอแดงกัดฟันกรอดๆ สบถด่าออกมา

        "มันจะมากเกินไปแล้ว!นี่มันไม่ใช่คนแล้ว ทำเรื่องเลวร้ายขนาดนี้ไม่กลัวว่าวันหน้าลูกชายจะเกิดมาไม่มีรูก้นเหรอ!"

        เขาเป็นผู้ใหญ่บ้านมาหลายปีได้ยินมาว่าพวกปัญญาชนทิ้งสามีกับลูกกลับเข้าเมืองก็เยอะสุดท้ายก็เป็นเพราะไม่มีทะเบียนสมรสนั่นแหละ

        แต่ไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ชายที่ทั้งทำร้ายภรรยาแล้วก็อ้างเรื่องทะเบียนสมรสเพื่อไม่ยอมรับคนในครอบครัวแบบนี้

        ผู้ชายที่ไม่มีความรับผิดชอบแบบนี้คือพวกเศษสวะของสังคม พวกคนเลวโดยกำเนิด เกิดมาก็ไม่มีรูทวาร

        ผู้ใหญ่บ้านเห็นฉินฮุ่ยเจียวมาตั้งแต่เด็กๆพอมองเธอที่ผอมแห้งแบบนี้ เขาก็รู้สึกสงสาร 

        "ไม่ต้องห่วงพรุ่งนี้ฉันจะไปจัดการเรื่องนี้ให้ที่อำเภอให้เอง"

        ฉินฮุ่ยเจียวน้ำตาคลอเบ้าเธอยืนขึ้นแล้วโค้งคำนับให้ผู้ใหญ่บ้าน

        "ขอบคุณค่ะผู้ใหญ่บ้าน!"

        ผู้ใหญ่บ้านโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

        "พวกเราก็คนบ้านเดียวกันจะขอบคุณอะไรกัน เรื่องเล็กน้อย เด็กๆ บ้านเธอน่าสงสารออก ฉันเห็นแล้วก็สงสารเธอเองก็อยู่ที่นี่ให้สบายใจเถอะนะ ส่วนเรื่องทำงานรอจัดการเรื่องทะเบียนบ้านของเธอให้เรียบร้อยแล้วทุกวันก็ต้องทำแต้มแรงงานให้ถึงด้วยล่ะ"

        แม้บางพื้นที่จะไม่จำเป็นต้องใช้แต้มแรงงานแต่หมู่บ้านของพวกเขาอยู่ค่อนข้างห่างไกล แถมยังกันดารอีกเลยยังต้องออกไปทำงานแลกแต้มแรงงานเพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้องกันอยู่

        การออกไปทำงานเพื่อหาแต้มแรงงานก็เหมือนเป็นหลักประกันอย่างหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะแลกเป็นอาหารและเงินได้ไม่มากแต่ก็พอประทังชีวิตไปได้

        ในตอนนี้สิ่งที่ทำให้ฉินฮุ่ยเจียวตื่นเต้นที่สุดก็คือการได้กลับมาตั้งรกรากที่บ้านเกิดอีกครั้ง

        "ค่ะ! ฉันจะตั้งใจทำงานและจะไม่ทำให้ผู้ใหญ่บ้านผิดหวังค่ะ"

        เชิงอรรถ

        [1] แต่งงานกับไก่ก็อยู่แบบไก่แต่งงานกับหมาก็อยู่แบบหมา เป็นสำนวนจีน หมายถึง เมื่อแต่งงานกับใครแล้วไม่ว่าจะดีหรือร้าย ก็ต้องอดทนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน