นับั้แ่หนก่อนที่เธอบังเอิญพบปรัศวินที่ร้านกาแฟ โชคชะตาก็ไม่เล่นตลกกับหญิงสาวอีกเลย เธอกำลังจะได้ใช้ชีวิตอย่างสบายใจอยู่แล้วเชียวแต่… ขณะที่คุณแม่ลูกหนึ่งทว่ารูปร่างเพรียวบางยืนก้มๆ เงยๆ เลือกของใช้ในร้านสะดวกซื้อ อ่านปริมาณแคลลอรี่บนซองขนมขบเคี้ยวที่ตั้งใจจะซื้อไปทานเล่นคืนนี้ ไหนๆ ลูกก็ไปนอนบ้านยายเธอจึงอยากผ่อนคลายตัวเองเสียหน่อยด้วยการอนุญาตให้ตัวเองทานของไร้ประโยชน์ได้มากเท่าที่ใจกับกระเพาะสามารถรับไหว
...อยู่ต่อหน้าลูกต้องเป็ตัวอย่างที่ดีนี่นะ ลูกไม่อยู่หนูร่าเริงสักวันหนึ่งแล้วกัน พรุ่งนี้เป็วันหยุดจะตื่นสายกี่โมงก็ได้ เพราะมารดาของเธอคงพาน้องยูกิกลับมาส่ง่สายวันอาทิตย์
หญิงสาวเดินเลี่ยงไปยังตำแหน่งที่วางตู้แช่เย็น กวาดสายตาหาเครื่องดื่มผสมแอลกอฮอล์
ไวน์ดีกรีแอลกอฮอล์น้อยเกินไป แถมน้ำตาลเยอะด้วย หญิงสาวคิดพลางย้ายมือไล่อ่านสลากเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ผสมเข้มขึ้นอีกหน่อย
ปลายนิ้วมือแตะขวดเบียร์ ไม่เคยดื่มสักยี่ห้อ
โชจูแล้วกัน… ว่าแต่รสอะไรอร่อยนะ เคยเห็นแต่สาวๆ ในซีรี่ย์ชอบดื่ม ยังไม่เคยลองเองสักที เอาไป 3 ขวด 3 รสเลยละกัน เมาให้ปลิ้น!
“เดี๋ยวนี้ดื่มหนักขนาดนี้เลยเหรอ”
หญิงสาวชะงักมืออย่างอัตโนมัติ
หัวใจอันกำลังปกติสุขของเธอหล่นวูบไปอยู่ตาตุ่ม เกือบพลาดทำขวดแก้วในมือหล่นตกพื้นหากแต่คนตัวโตเข้ามาฉวยรับได้ทัน
สติสัมปชัญญะเธอถูกขโมยจนเกือบหมดสิ้นเมื่อสำเหนียกได้อย่างแจ่มชัดว่าคนตรงหน้าไม่ใช่แค่หน้าคล้ายปริณธวัฒน์เหมือนคราวก่อนหากแต่คนที่ยืนตรงหน้าเธอในตอนนี้คือเขาตัวเป็ๆ!!
ชายหนุ่มเหยียดยิ้ม
“ไง ไม่เจอกันตั้งนาน จำพี่ไม่ได้แล้วมั้ง” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความประชดกึ่งแดกดัน
เขาหยุดใไปนานแล้ว แว็บแรกปฏิกิริยาที่เกิดกับร่างกายของเขามันไม่ต่างกันเมื่อตระหนักได้ว่าหญิงสาวสวยสะดุดตาที่ก้มๆ เงยๆ หน้าตู้แช่เย็นเครื่องดื่มในร้านสะดวกซื้อที่เขาเห็นคือนราริน!
ไม่น่าเชื่อ!!
ปริณธวัฒน์คิดว่าเขาคิดถึงเธอหนักกระทั่งตาฝาดเห็นคนหน้าคล้ายเป็ผู้หญิงที่หักอกเขาในวันวานเหมือนเคยเป็บ่อยครั้งใน่หลังนับั้แ่รู้ว่าเธอย้ายกลับมาอยู่เมืองไทย หากแต่ภาพตรงหน้ากับกลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกย้ำชัดว่าเขาไม่ได้มองผิด
โลกเหวี่ยงให้พวกเขากลับมาเจอกันอีกครั้งจนได้!
“พะพี่ปัณ” หญิงสาวเอ่ยแทบไม่เป็ภาษา ดวงตาคู่สวยแห้งผากพอๆ กับลำคอที่แห้งเป็ผุยผง มือไม้สั่นระริกเหมือนกับโจรเพิ่งถูกตำรวจจับได้คาหนังคาเขาอย่างไรอย่างนั้น
“ครับ พี่เอง" เขาเน้นเสียงช่วยยืนยันว่าหญิงสาวไม่ได้อยู่ในความฝันแต่อย่างใด
ชายหนุ่มมองเครื่องดื่มในมือที่ช่วยหญิงสาวคว้าไว้ได้ทันอีกครั้ง เมื่อก่อนนรารินดื่มบ้างตามโอกาส จนถึงทุกวันนี้เธอก็ยังดื่มแต่เลือกเครื่องดื่มที่ดีกรีหนักขึ้น ไม่ใช่แค่น้ำผลไม้ผสมแอลกอฮอล์แบบเมื่อก่อน
“เดี๋ยวนี้ดื่มเหล้าเลยเหรอ”
“ไม่ใช่เหล้าซะหน่อย โซจูต่างหากล่ะคะ” เธอทำท่าจะฉวยคืน อยากรีบไปจากตรงนี้โดยเร็ว หากแต่เขาชูมันสูงขึ้นเหนือศีรษะ ความสูงต่างกันมากเธอจึงทำได้เพียงมองตาม พลางเม้มริมฝีปากเพื่อคิดว่าจะหลีกเลี่ยงจากสถานการณ์นี้อย่างไรดี
ไม่เอาก็ได้!
หญิงสาวหันกลับไปเปิดตู้เย็น หยิบขวดใหม่ใส่ตะกร้าตรงข้อแขนเสียแทน
“ขอตัวนะคะ” เธอยากรีบไปให้พ้นเขาโดยไว หัวใจเต้นกระหน่ำไปหมด สติใกล้แตกเต็มที่
โชคชะตาพัดพาขนาดนี้แล้วมีหรือที่เขาจะยอมปล่อยเธอจากไปโดยง่าย กี่ครั้งแล้วที่เขาแวะเวียนมาแถวออฟฟิศของไอ้โปรดบ่อยขึ้นหลังรู้จากปากของผู้เป็น้องชายว่าเคยบังเอิญเจอนรารินที่นี่ นานเกือบ 3 เดือนที่เดียวที่เขามักแวะมาซื้อกาแฟยามเช้า นัดลูกค้ามาทานข้าวแถวนี้เป็หลัก รวมถึงแวะมาทานมื้อค่ำก่อนกลับเพื่อหวังจะเจอน้ำอิงอีกครั้ง
เขาคิดว่าความบังเอิญคงไม่มีอยู่จริงเกือบหมดหวังรอมร่อ แต่เมื่อรู้สึกคล้ายร่างกายอยากนิโคตินเขาจึงเดินตัดเข้ามาในร้านสะดวกซื้อใต้คอนโดมิเนียมซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตึกสำนักงานของไอ้โปรดนัก แต่แล้วหางตาอันฉับไวของเขาก็จับร่างเพรียวบางสวมชุดเดรสสีดำชายพลิ้วซึ่งเดินผ่านไป
วูบแรกเขามองตามสายตาหลายคู่ที่จับไปยังคนสวยโดดเด่นที่เดินเข้ามาด้วยท่วงท่ากระฉับกระเฉง หากแต่เมื่อมองเสี้ยวหน้าอันคุ้นเคยหัวใจของเขาคล้ายถูกกระตุกอย่างรุนแรง
น้ำอิง!
704
![ซีรีส์ซิง 5 | ดอกแก้วอยากเป็นของพี่พัดชา [มีอีบุ๊ก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1755269875_9132113.webp)
