พลิกบทนางร้าย : ทะลุมิติมาเป็นปีศาจบุปผาสื่อรัก

บทที่ 39 สามีภรรยาจอมเจ้าเล่ห์

หนานลี่ตบไหล่ของหยุนอิน ชมว่า "ทำได้ดีมาก"

หยุนอินยิ้มออกมา การถูกอาลี่ชมมันช่างรู้สึกดีจริงๆ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็อธิบายว่า "วันนี้พวกเขาทำให้ภรรยาของข้าขุ่นเคือง ข้าก็ต้องแก้แค้นแทนภรรยาสิ"

หนานลี่หันไปมองหยุนอิน พบว่าหยุนอินกำลังยืดอกเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ ใบหน้ากลมๆ ของเขาช่างดูน่ารักน่าชัง  

ตกดึก หนานลี่อาบน้ำอุ่นเสร็จ ก็นอนอยู่บนเตียงอย่างสบายใจ หยุนอินผลักประตูเข้ามา เห็นหนานลี่นอนอยู่บนเตียงอย่างเกียจคร้าน เขาเดินไปที่ข้างๆ หนานลี่ สะกิดนางเบาๆ "อาลี่..."

"อืม" หนานลี่ลืมตาขึ้น มองหยุนอินที่ผมเปียกชื้นอยู่ เลิกคิ้วขึ้นแล้วถามว่า "เจ้า...มีอะไรรึ"

หยุนอินยิ้มออกมา ยื่นผ้าให้หนานลี่ "เช็ดผมให้ข้าหน่อย ปกติมีแต่เจ้าที่เช็ดผมให้ข้าจนแห้งเสมอ" พูดจบก็หันหลังให้นาง นั่งลงบนขอบเตียง เมินสีหน้าบึ้งตึงของหนานลี่

หนานลี่กัดฟัน ถึงแม้ว่าจะไม่เต็มใจ แต่เพื่อที่จะไม่ให้บุคลิกตัวละครพังทลาย เพื่อที่จะทำภารกิจของระบบให้สำเร็จ นางจึงลุกขึ้นนั่ง เช็ดผมให้หยุนอินอย่างเกียจคร้าน หยุนอินหลับตาลงอย่างสบายใจ ฮัมเพลงเบาๆ

หนานลี่: ระบบ ข้าเอาใจตัวเอกได้ดีแล้วใช่หรือไม่

ระบบ:  ก็ไม่เลวนะ แต่เรื่องที่ขัดขวางความประทับใจแรกระหว่างพระเอกนางเอกจนเนื้อเรื่องบิดเบือน อันนี้ไม่ดีเลย

หนานลี่: ขอบคุณที่ชม 

ระบบ: นี่ฟังเหมือนข้าชมหรือ?

"เสร็จแล้ว" หนานลี่โยนผ้าทิ้ง ผ้าเปียกลอยไปในอากาศอย่างสวยงาม ก่อนร่วงลงไปห้อยบนฉากกั้นที่อยู่ไม่ไกลอย่างงดงาม

หยุนอินลูบผมของตัวเอง หันไปจุ๊บที่หน้าผากของหนานลี่ "ม๊วฟ! ขอบใจนะอาลี่ พวกเรานอนกันเถอะ พรุ่งนี้ข้านัดเพื่อนสองคนไปล่าสัตว์บนเขา ถ้าเราล่าจิ้งจอกหิมะได้ ข้าจะทำเสื้อคลุมขนสัตว์จิ้งจอกให้เจ้า" พูดจบก็หาวออกมา นอนลงข้างๆ หนานลี่ ดึงผ้าห่มมาห่มตัวเอง หลับตาแล้วก็หลับไปทันที 

หนานลี่: "..." 

ตัวเอกหลับไปแล้ว นางกังวลมาตั้งนานว่าเขาจะชวนนางเข้าหอ ที่แท้ก็คิดมากไป แต่ก็นั่นสิ คนซื่อๆ อย่างตัวเอกไม่รู้เรื่องพวกนี้หรอก

ไม่รู้ก็ดี นอนคุยกันใต้ผ้าห่มไปก็แล้วกัน 

หนานลี่นอนลงอย่างสบายใจ หลับตาลงกำลังจะเข้าฝัน จู่ๆ ก็รู้สึกหนักเหมือนมีอะไรทับอยู่บนตัว พอลืมตาก็พบว่าหยุนอินพลิกตัวมาทับนาง

หน้าผากหนานลี่มีเส้นเลือดสีดำปูดขึ้นมา ร่างกายส่งสัญญาณเตือนภัย นางจึงยกเท้าขึ้น ถีบสิ่งที่ทับอยู่บนตัวออก ในความมืด ได้ยินเสียง "ตุ้บ" แล้วทุกอย่างก็กลับสู่ความสงบ

ระบบ: โฮสต์ ท่านเตะตัวเอกตกเตียง!

หนานลี่:  ก็เขาจะมาลวนลามข้า 

ระบบ:  พวกท่านเป็นสามีภรรยากันแล้วนะ กอดกันนอนไม่ใช่เรื่องปกติหรือ?

หนานลี่:  ก็ข้ายังไม่ชิน...เฮ้อ! ตัวเอกในโลกนี้อ่อนแอจริงๆ คิดถึงท่านเซียนในโลกแรกจัง 

ระบบ:  โฮสต์ ท่านชอบท่านเซียนเป่ยหมิงอินงั้นหรือ ชอบเขาแล้วทำไมไม่ยอมสารภาพรัก ตอนนี้คงจะเสียใจแล้วสิ 

หนานลี่:  !! 

หนานลี่นอนนิ่งอยู่บนเตียงสักพัก ก็ลุกขึ้นจุดเทียน เดินไปที่ข้างๆ หยุนอิน สะกิดเขาเบาๆ หวังว่าตัวเอกจะมีรัศมีของตัวเอกคุ้มครอง ไม่บาดเจ็บเพราะความรุนแรงของนาง 

"อาอิน เจ้าเป็นอะไรไหม?" หนานลี่เรียกเขา แต่หยุนอินไม่ขยับเลย

หนานลี่ถอนหายใจ อุ้มหยุนอินไปวางไว้บนเตียง

ระบบ:  โอโหโฮสต์ ท่านอุ้มเขาได้ด้วย เก่งจริงๆ ภาพตอนนี้เหมือนพวกท่านกำลังสลับบทกันเลย

หนานลี่ได้ฟังก็เกือบสะดุดล้ม 

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ นิ้วมือของนางก็ถูกมือข้างหนึ่งจับไว้ หนานลี่ตกใจ จึงก้มลงมอง เห็นหยุนอินจ้องมองนางด้วยแววตาที่ดำขลับ เป็นแววตาที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน ดูจริงจัง ไม่ได้ดูปัญญาทึบเหมือนเคย

"หยุนอิน" หนานลี่เรียกชื่อเขาเบาๆ เขาจ้องนางเช่นนี้ ทำให้นางรู้สึกอึดอัด

หยุนอินลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ สีหน้าของตัวเองไม่ได้ดูโง่เขลาอีกต่อไป ในดวงตาทอประกายวาววับ

"อาลี่"

"อืม ฟ้ายังไม่สว่างเลย เจ้าไปนอนต่อเถอะ"

หยุนอินดึงแขนของหนานลี่ หนานลี่จึงเซไปหาเขา ทั้งสองคนประสานสายตากัน จมูกชนกัน บรรยากาศพลันกลายเป็นโรแมนติกขึ้นมา หนานลี่สมองว่างเปล่า ลืมที่จะผลักเขาออกไป

ลมหายใจอุ่นๆ ของหยุนอินรดอยู่ที่ตัวของหนานลี่ ทำให้หนานลี่รู้สึกขนลุกซู่ 

หนานลี่กลืนน้ำลายลงคอ "แค่ก แค่ก  ข้าว่าพวกเรา..."

ไม่รอให้นางพูดจบ หยุนอินก็พลิกตัว ดึงหนานลี่มานอนข้างๆ กอดเอวของนางไว้ เอาหน้าแนบกับศีรษะของนาง กระซิบข้างๆ หูของนางว่า "ชู่ว! นอนเถอะ"

หนานลี่ "..." 

นี่นางถูกคนปัญญาทึบกล่อมนอนหรือ ว่าแต่เหตุใดพอได้ยินเสียงลมหายใจของหยุนอินแล้ว เปลือกตาของนางถึงได้หนักขึ้นกันนะ

โดยไม่รู้ตัว หนานลี่ก็เผลอหลับไป... 

หนานลี่พึ่งจะหลับไป หยุนอินที่กอดนางอยู่ก็ลืมตาขึ้นอย่างสงบ เขาลุกจากเตียงอย่างระมัดระวัง เปิดประตูเดินออกไป แล้วร่างของตัวเองก็หายวับไปท่ามกลางความมืด

พอเขาจากไป หนานลี่ก็พลิกตัว ลืมตาขึ้น มองผ้าห่มข้างๆ ตัวที่ว่างเปล่า

ไม่หรอกมั้ง? นางไม่ได้ตั้งใจแท้ๆ ใครจะนึกว่าการที่นางเตะตัวเอกตกเตียง ดันทำให้สมองเขากลับมาเป็นปกติ นางอยากจะหัวเราะจริงๆ

หนานลี่รอทั้งคืน ทว่าสามีจำเป็นของนางก็ยังไม่กลับมา

เมื่อเห็นดวงอาทิตย์ปีนขึ้นไปบนยอดไม้ หนานลี่ก็ลุกขึ้นตามปกติและไปคารวะพ่อแม่สามี อาการบาดเจ็บของหยุนฟานหายดีแล้ว และเขาสามารถค่อยๆเดินไปรอบบ้านได้ วันนี้เขากำลังนั่งดื่มโจ๊กข้าวฟ่างกลางแดดอยู่ริมหน้าต่าง

แม่หยุนมองหนานลี่ นางได้ยินมาว่า ถึงแม้ว่าทั้งสองคนจะแต่งงานกันมาสองวันแล้ว แต่หยุนอินก็ยังไม่เคยหลับนอนกับหนานลี่เลย

"อาอินเล่า? เหตุใดไม่มากับเจ้า" คำถามของแม่หยุนช่างแทงใจดำ

หนานลี่ "เขากำลังอาบน้ำ จะแวะมาคารวะท่านแม่ภายหลังค่ะ"

หยุนฝาน "ได้ยินมาว่าเมื่อวานมีคนมาก่อเรื่องที่ร้านหรือ?"

หนานลี่พยักหน้า เล่าเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้เขาฟัง ในตอนนั้นเอง หยุนอิน สามีของนางก็เดินเข้ามาในชุดสีฟ้าอ่อน

"ท่านพ่อ ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่าน" หยุนอินเดินมาที่ข้างๆ หนานลี่ แล้วก็กอดเอวของนางไว้

เส้นเลือดสีดำปูดขึ้นมาตามขมับของหนานลี่ นี่นางถูกบังคับให้แสดงความรักหรือ?

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้นางควรจะยิ้มออกมาอย่างสดใสใช่ไหม? เพียงแต่หนานลี่ไม่ค่อยแสดงสีหน้า  พอยิ้มออกมาจึงดูบิดเบี้ยว หยุนอินเห็นแล้วอดขำไม่ได้

หยุนอินหันหน้าหนานลี่ไปทางประตู พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า "ไปรอข้าที่หน้าประตู ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านพ่อ"

หนานลี่พยักหน้ารับรู้อย่างว่าง่าย พอรู้สึกตัวอีกที นางก็ยืนอยู่หน้าประตูแล้ว นางตบหน้าผากตัวเอง เวรเอ๊ย นี่นางถูกตัวเอกควบคุมรึ?

หนานลี่รอไม่นาน หยุนอินก็เดินออกมาจากห้องจูงมือนางเดินออกไป พูดด้วยน้ำเสียงไม่ยินดียินร้าย "เมื่อคืนข้าออกไปข้างนอก ทำให้เจ้าต้องอยู่คนเดียว เจ้าโกรธหรือไม่"

หนานลี่ "ไม่โกรธหรอก เพราะข้าเป็นสตรีที่แสนดี ... ว่าแต่เมื่อคืนเจ้าไปไหนมา?"

หยุนอิน "ไปแก้แค้นให้ท่านพ่อ"

หนานลี่: !!

หยุนอินยกมือขึ้น ลูบแก้มนิ่มๆของหนานลี่ "เป็นอย่างที่เจ้าคิด โจรพวกนั้นกล้ามาหาเรื่องตระกูลหยุน นี่เท่ากับรังแกกันชัดๆ คิดว่าตระกูลหยุนกินพืชหรือไร? ถ้าข้าไม่สั่งสอนพวกเขา ก็คงจะอกตัญญูแล้ว"

หนานลี่พยักหน้าเห็นด้วยกับหยุนอิน "เช่นนั้นเจ้าไปกวาดล้างรังโจรภูเขามารึ?"

หยุนอินขมวดคิ้ว แล้วส่ายหน้า "ไม่ พวกเขาหนีไปหมดแล้ว"

รังโจรพวกนี้ ระวังตัวแจจริงๆ หนานลี่ไม่รู้ว่าจะปลอบใจหยุนอินอย่างไร จึงตบไหล่เขาเบาๆ "เช่นนั้นต่อไปเจ้าจะทำอย่างไร"