ณ หอพัก
หลังจากที่ใช้เวลาเดินทางมาพักใหญ่ ร่างระหงก็เดินขึ้นบันไดไปด้วยความเหนื่อยล้า จะว่าไปหอพักของเธอก็อยู่ไกลแสนไกลจากมหาวิทยาลัยจริงๆ แถมค่าแท็กซี่เมื่อสักครู่ก็แพงจนไม่อยากจ่าย แต่จะทำยังไงได้ เพราะ่นี้ค่าครองชีพของฟ้าใสดูจะขัดสนเหลือเกิน
“อะไรละเนี้ย”
ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังกระดาษชิ้นเล็กที่สอดอยู่ด้านล่างของช่องประตู
“เฮ้ออ”
เมื่อฟ้าใสหยิบมันขึ้นมาอ่าน ก่อนจะปรากฏว่าเป็ข้อความจากป้าเ้าของหอเื่ค่าห้องที่เธอค้างจ่ายอยู่ ถ้ารวมๆก็ประมาณ 3 เดือนแล้ว ที่หญิงสาวอยู่ในห้องนี้ฟรี ถึงแม้ข้อความในกระดาษดังกล่าวจะไม่ได้หยาบคายหรือขู่เข็น แต่ร่างระหงก็รู้สึกระอาอยู่หน่อยๆ
ปัง…
ฟ้าใสปิดประตู ก่อนจะวางข้าวของลงพื้นพร้อมกับล้มตัวลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า เธอไม่น่าไปเชื่อใจไอ้ผู้ชายเฮ็งซวยคนนั้นเลย ไม่อย่างนั้นชีวิตก็คงไม่ต้องลำบากถึงเพียงนี้ ยิ่งคาตาจน คำพูดและข้อเสนอของเพื่อนสาวหัวทองก็ผุดขึ้นมาในหัว ถ้านั่นจะเป็ทางออกจริงๆ เธอก็ขอเป็ทางเลือกสุดท้ายที่จะลองเสี่ยงดู
ตืด ตืด ตืด...
“ตายยากจริง”
มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะเห็นว่าเชอรี่เป็คนโทรเข้า
“ว่าไง”
“แกกลับห้องหรือยัง”
“ฉันอยู่ในห้องแล้ว แกมีอะไรหรือเปล่า”
“ฉันพึ่งกลับมาจากเดินห้าง เลยได้ของขวัญมาฝากแกด้วย”
“ขอขวัญอะไรของแก”
“เออน่า ลงมารับข้างล่างที ฉันถึงแล้ว”
“เออ นี่...”
ตูด ตูด ตูด...
ฟ้าใสถอนหายใจ ก่อนจะดันตัวเองลุกขึ้นจากเตียง แม้ว่าจะเหนื่อยล้าจากการเดินทางมากแค่ไหน แต่ถ้าเพื่อนสนิทถ่อตัวมาหาถึงข้างล่างหอขนาดนี้ เธอคงปฏิเสธไม่ได้
127
