ตอนที่ 16 กอด
เมื่อแพรวาเดินลงมา แมนก็หันไปทักทายเธอ
“อรุณสวัสดิ์ครับคุณหนูแพรวา”
“อรุณสวัสดิ์ค่ะน้าแมน”
แพรวาตอบกลับ พร้อมกับมองสบตาเขาอย่างตั้งใจ ในตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอพยายามฝึกมองตาคนที่พูดด้วยอยู่ตลอดตามที่แมนสอนมา มันทำให้แมนรู้สึกดีที่เธอเชื่อฟังและทำตามที่เขาบอก
แพรวาหันไปบอกลาผู้เป็แม่
“หนูไปโรงเรียนแล้วนะคะแม่”
“จ้ะลูก ตั้งใจเรียนนะ”
วาสนาตอบกลับลูกสาว
และแมนกับแพรวาก็พากันไปขึ้นรถแล้วขับออกไปเพื่อไปยังโรงเรียน
ระหว่างที่แมนขับรถอยู่ แพรวาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สดใส
“วิธีของน้าแมนได้ผลจริง ๆ ค่ะ ตอนนี้หนูเริ่มมีเพื่อนมากขึ้นแล้ว”
แมนยิ้มอย่างพึงพอใจ
“ก็เวลาเรามองตาคนที่คุยด้วย เขาจะรู้สึกว่าเราตั้งใจฟังเขาอยู่ ทำให้คนอื่นอยากมาคุยกับเราไงครับคุณหนู”
เขาอธิบาย
“แต่คุณหนูแพรวาก็เก่งมากนะครับที่ทำได้ ผมภูมิใจในตัวคุณหนูที่สุดเลย”
คำพูดของแมนทำให้แพรวายิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย
“ไม่หรอกค่ะ หนูยังต้องพยายามให้มากขึ้นอีก”
แมนยิ้มให้เธออีกครั้งแล้วกล่าวต่อ
“งั้นเดี๋ยวผมจะสอนขั้นต่อไปให้นะครับ รอถึงโรงเรียนก่อน”
แพรวาพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น
“ได้เลยค่ะ”
เมื่อมาถึงโรงเรียน แมนจอดรถแล้วลงไปเปิดประตูให้แพรวา เธอก้าวลงมาจากรถอย่างเรียบร้อย ส่วนแมนก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบา ๆ
“เดี๋ยวจะบอกขั้นต่อไปนะครับ”
แพรวาตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ
“มันคือการกอดครับ”
เธอประหลาดใจเล็กน้อย
“ก...การกอดเหรอคะ”
แมนยิ้มอย่างอบอุ่น
“ใช่ครับ การกอดเป็การสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้อื่น มา...คุณหนูเข้ามากอดผมเลยครับ”
ใบหน้าของแพรวาแดงก่ำด้วยความเขินอาย แต่เธอก็ทำตามที่เขาบอก ค่อย ๆ เข้าไปกอดเขาแบบกล้า ๆ กลัว ๆ ใบหน้าซบลงกับแผงอกอันกำยำของเขาอย่างประหม่า มือของเธอโอบรอบแผ่นหลังเขาอย่างสั่นเครือ
“บ..แบบนี้เหรอคะ”
ในตอนนี้ แมนรู้สึกฟินอย่างที่สุด การที่ได้กอดเด็กสาวอย่างใกล้ชิดทำให้เขามีความสุขอย่างมาก แต่เขาต้องก็พยายามข่มใจไว้ จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ ใช้มือข้างหนึ่งลูบศีรษะของเธอเบา ๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยน
“ใช่แล้วครับ เก่งมากเลยครับคุณหนู”
แต่มืออีกข้างที่โอบหลังเธออยู่กลับแอบลูบไล้ไปที่สายเสื้อในของเธออย่างแ่เบา พร้อมกับครางในใจอย่างหื่นกระหาย
“อ่าา..อดใจไว้ก่อน มันยังไม่ถึงเวลา”
เมื่อผ่านไปสักพัก ทั้งคู่ก็ค่อย ๆ คลายกอดออกจากกัน แพรวาเขินอายเป็อย่างมาก แต่ในใจเธอก็แอบรู้สึกดีด้วย มันเป็ความรู้สึกที่เด็กไร้เดียงสาอย่างเธอ ยังไม่ค่อยเข้าใจ
“แต่ว่า...การกอดให้ใช้กับคนที่สนิทแล้วเท่านั้นนะครับ อย่าไปกอดกับคนอื่นที่ยังไม่สนิท”
แมนพูดขึ้น
“เอาเป็ว่า่นี้แค่กอดกับผมคนเดียวไปก่อนแล้วกันนะครับ”
แพรวาพยักหน้า
“เข้าใจแล้วค่ะ”
“เอาล่ะ ไปเรียนได้แล้วครับคุณหนู”
เขาบอก แล้วเธอก็เดินเข้าไปในโรงเรียน ส่วนแมนก็ขึ้นรถขับกลับคฤหาสน์
901
