time-

        เช้าวันพุธอีกวันที่ต้องไปมหาลัยทั้งที่ไม่ได้มีเรียนไม่ว่าจะให้พูดกี่ครั้งไทม์ก็คงยืนยันคำเดิม เขาเกลียดการรับน้อง

        ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องไปอยู่ดีเอาจริงเขาไม่รับรุ่นก็ได้นะแต่เขาเคยได้ยินมาว่าถ้าไม่รับรุ่นจะถูกสั่งห้ามคุยกับคนในสาขาเขาก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรก็เลยยอมไปทำกิจกรรมทุกวันยอมเหนื่อยเพื่อตัดปัญหา

        พอมาถึงก็นั่งลงที่ม้านั่งรอเพื่อนหยิบน้ำพริกกากหมูขึ้นมากินรอ

        “เจอกันอีกแล้วนะ”

        เสียงอันคุ้นหูให้ที่กำลังจกข้าวเหนียวน้ำพริกกากหมูต้องหันไปมอง“อี้อาโอ อะอัดอีอับ (พี่ฟาโรห์ สวัสดีครับ)”

        “ฮ่าๆๆๆๆเคี้ยวให้เสร็จก่อนค่อยพูดก็ได้” ฟาโรห์หย่อนตัวลงตรงที่ว่างฝั่งตรงข้าม

“ว่าแต่เรากินอะไรอยู่หรอดูน่าอร่อยจัง”

                  “อึก!”กลืนข้าวลงคอก่อนจะหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม “ข้าวเหนียวน้ำพริกกากหมูครับ”

        “ซื้อจากไหนหรอ”

        “ที่บ้านผมขายครับ”

        “หืม~ น่าสนใจพี่อยากสั่งมากินมั่งอ่ะ”

        “สั่งผ่านเฟสได้เลยครับเดี๋ยวผมเอาเฟสให้” หยิบมือถือขึ้นมาจะเอาเฟสให้ “นี่ครับ”

        ยื่นมือถือที่เปิดเฟสส่งให้เขา​ฟาโรห์​มองพร้อมกับยกยิ้มก่อนจะเอามือถือของตัวเองมาแอดเอาไว้​

        “แล้วพี่สั่งกับเราโดยตรงได้รึเปล่า”

        “ได้ครับ”

        “ถ้างั้น…พี่ขอคอนแทค​เราด้วยได้มั้ย”เงยหน้ามองตาคนตรงหน้า​ปริบๆ​ “ก็​เผื่อจะสั่งกับเราโดนตรงไง​อีกอย่างเราเป็นรุ่นพี่​รุ่นน้อง​สาขาเดียวกันด้วย​เผื่อเราอยากจะถามเรื่องเรียนจะได้คุยกันสะดวก”

        แต่ปกติรุ่นพี่คนอื่นเขาก็ไม่ขอกันนะ​มากสุดก็เข้ากลุ่ม​ แต่ด้วยความเกรงใจ​สุดท้ายเขาก็ให้คอนแทคไป

        “ไทม์​มาแล-เอ่อ…หวัดดีครับ”

        บูมที่เห็นฟาโรห์​หยุดชะงักก่อนจะยกมือสวัสดี​ตามด้วยติมที่มองฟาโรห์​สลับกับผมด้วยสายตาที่อ่านยากก่อนจะโน้มหัวเล็กน้อย​เพื่อสวัสดี​

        “เพื่อนเรามาแล้วงั้นพี่ไปก่อนนะ​แล้วเจอกันตอนรับน้อง”

        “ครับ”พวกเขามองตามแผ่นหลังของฟาโรห์​จนเขาลับสายตาไปกับฝูงคนในตึก

        “สรุปยังไงเนี่ย”ติมที่นั่งลงฝั่งตรงข้ามที่กำลังเอื้อมมือมาจกข้าวเหนียว​น้ำพริกกากหมูกิน​เอ่ยถาม​

        “อะไรยังไง”

        “ก็มึงกับพี่ฟาโรห์​อ่ะ​สรุปยังไง​ เขามาจีบหรอ”

        “ก็ไม่นะ”

        “ใช่หรอ”สายตาของติมเหมือนกำลังจับผิด​

        จะบอกว่าใช่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว​เพราะจากที่สังเกตุ​พฤติกรรม​ตั้งแต่เจอกันวันแรกถึงตอนนี้ไทม์รู้สึก​เวลาฟาโรห์​มองมาที่เขาเขามีสายตาที่เหมือน​กับพี่ลูซี่เด๊ะๆ​สายตาที่กำลังหว่านเสน่ห์​ยังไงอย่างงั้น

        “เมื่อกี้กูเห็นพี่ฟาโรห์​เอาโทรศัพท์​มึงไปด้วยนี่​เขาเอาไปทำไรอ่ะ”

        “แอดเฟสน่ะพี่ฟาโรห์เขาบอกว่าอยากสั่งน้ำพริก”

        “เฟสร้านอย่างเดียวหรอ”

        “เฟสกูด้วย”

        “เพื่ออะไรอ่ะเอาเฟสมึงไปเพื่อ?”

        “เขาบอกว่าเผื่อกูถามเรื่องเรียน”พอได้ยินคำตอบเพื่อนทั้งสองก็ถึงกับคิ้วขมวดทันที

        “เพื่อ? มึงก็ไม่ได้เรียนแย่ขนาดนั้นป่าวว่ะอีกอย่าง ถ้ามึงจะถามมึงถามพี่ลูซี่กับพี่ลุคไม่ง่ายกว่าหรอวะ” บูมร่ายยาว

        “นั่นมันก็แค่ข้ออ้างแต่ความจริงเขาจะจีบมันต่างหากล่ะ”

        “จริงดิ”

        ก็พอจะเดาได้อยู่​แต่ ณ ตอนนั้นจะไม่ให้มันก็ยังไงอยู่ เขาไม่อยากโดนมองว่าหยิ่งหรอกเลยให้ไป

        “แล้วพี่ลูซี่อ่ะเขาจะไม่โกรธหรอ”

        นั่นสิพี่ลูซี่กำลังจีบเราอยู่นี่นาแต่ถ้าลูซี่โกรธเขาคงเสียใจแย่ คิดไปก็เริ่มกังวลทำไงดี เขาไม่อยากให้พี่ลูซี่โกรธ ไม่ใช่ว่ากลัวเวลาเธอโกรธหรอกนะแต่ไม่อยากเห็นใบหน้าน้อยใจแบบครั้งนั้นอีกแล้ว พอเห็นแล้วก็รู้สึกเจ็บปวดใจแปลกๆ

“ทำหน้ากังวลอีกแล้ว!”ฝ่ามือติมสับลงที่หัวจนหลุดออกจากภวังค์​

        “โอ๊ย!”

        “จะทำหน้ากังวลอะไรนักหนา​เขาไม่ได้เอาเฟสมึงไปขายมั้ย”

        “ก็แหม​ก็​กูกลัวพี่ลูซี่โกรธอ่ะ”

        “จะกลัวเพื่อ? มึงกับพี่เขายังไม่ได้คบกันป่ะ”

        “แต่ว่า…”

        “เฮ้อ~ ถ้าจะกลัวเขาน้อยใจขนาดนั้นนะเย็นนี้มึงก็ไปบอกเขาซะ บอกว่าพี่ฟาโรห์มาขอเฟสมึงแล้วก็ทำหน้าทำตาเหมือนจะจีบ”

        “เอางั้นเลยหรอ”

        “เออทำเลย เชื่อดิ พี่ลูซี่ไม่โกรธมึงหรอก แต่มึงจะได้เห็นสนุกๆ แทน”

        “นี่ลูวันนี้เราต้องเรียนห้องไหนอ่ะ” เบลล์หันมาถามขณะที่ปากกำลังคาบช้อนไอติม“ตึกร้อยปีห้องประชุมสิบสี่”

        “ไม่เข้าใจเลยว่าอาจารย์จะให้ย้ายมาเรียนที่ตึกนี้ทำไมไกลก็ไกล ลิฟต์ก็พัง ต้องมาเดินขึ้นเองอีก เจ็ดชั้นมันเหนื่อยนะ!!!ทำไมอาจารย์ไม่เห็นใจพวกเราบ้าง~”

          “ทำไงได้​ก็​อาจารย์​แกเจ็บขานี่​ถ้าอยากจะเรียนก็ต้องเดินมาที่นี่เอา”

          “แต่ฉันไม่อยากเรียน~ อยากนอนตีพุงอยู่บ้าน​แง~” เบลล์ดิ้นร้องโอดครวญ​ก่อนจะค่อยๆ​ลงไปกองกับพื้นบันไดชั้นแรก​

        “แต่ถ้านอนตีพุงอยู่บ้านอาจจะโดนพ่อบ่นก็ได้นะ”พอได้ยินแบบนั้นเบลล์ก็รีบเด้งตัวเองให้มายืนตรงดังเดิม

        “จริงด้วย​งั้นเรียนก็ได้” ส่ายหน้าให้กับความเด็กน้อยของเพื่อนสาว​ ก็แบบนี้แหละ​เธอชินแล้ว

        สองสาวพากันเดินขึ้นบันไดจากชั้น​1​ ไปยังชั้น​ 10​แน่นอนว่าสูงขนาดนี้ต้องย่อมเหนื่อยเป็นธรรมดา​โดยเฉพาะเพื่อนสาวจมอขี้เกียจ​

        “ไม่ไหวแล้ว​ขอพักก่อนได้มั้ย” เสียงหวานที่ตอนนี้เริ่มแหบจากความเหนื่อยเอ่ยขึ้นพร้อมกับ​สภาพที่แทบจะลงไปกองกับพื้นบันไดได้ทุกเมื่อ​

        เดินลงไปดูเพื่อนที่หมดสภาพ​“ไหวมั้ย” เบลล์ส่ายหน้ารัว​เป็น​คำตอบ

        “นี่ชั้นที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย”

        “ห้า”

        “ม่ายยยยยย~” พอได้ยินเบลล์ก็ร่วงไหลลงไปกองกับพื้นบันไดทันที​ก็แหงล่ะ​แค่​ 5​ ชั้นก็เหนื่อยเต็มทนแล้ว​ และยิ่งต้องเดินขึ้นไปจนถึงชั้น​ 10​แค่นึกก็อยากจะร้องไห้ออกมาเลยล่ะ

        “งั้นเราไปขึ้นลิฟต์​กันมั้ย”

        “คนมันเยอะ​รอนาน”

        “งั้นก็ต้องอดทน​นะ​อีกแค่ห้าชั้นเอง​ ไว้หลัง​เลิกคลาส​เดี๋ยวพาไปเลี้ยงขนม”

        ดวงตาของเบลล์เปร่งประกาย​เหมือน​เด็ก​น้อยที่ดีใจเมื่อได้ยินว่าแม่จะให้ของรางวัล​เมื่อทำภารกิจ​สำเร็จ​ราวกับว่าไอ้ที่หอบกับเกือกกลิ้ง​กับพื้นบันได​เมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น​

        “โอเค!”

        ความพยายาม​อยู่​ที่ไหนความเหนื่อย​อยู่​ที่นั่น​โดยเฉพาะ​เพื่อนสาวที่นั่งอยู่ด้านข้างเหนื่อยจนแทบจะลมจับอยู่รอมร่อ​

        เธอก็เหนื่อยนะ​แต่ไม่ได้มากขนาดนั้น​ คงเพราะเธอออกกำลังกายทุกวันด้วยแค่เดินบันได 10ชั้นเลยชิวๆ

        นักศึกษาค่อยๆทยอยเข้าห้องมาวันนี้สาขาฉันต้องเรียนคู่กับสาขาคณะมนุษย์ศาสตร์สาขาภาษาจีนซึ่งแน่นอนว่าก็ต้องเจอกับเจเจด้วย

        “ไงลู”พูดไม่ทันขาดคำเจ้าตัวก็โผล่มาพอดี “ไง”

        เจเจหย่อนตัวลงที่นั่งข้างๆเป็นจังหวะเดียวกันที่เพื่อนของเขาเอ่ยแซวพอดี “แหม~ พอเจอสาวแล้วทิ้งเพื่อนเลยน้า~”

        “ทิ้งบ้าไรมึงก็มานั่งตรงนี้สิ”เขาพูดพลางตบเก้าอี้ข้างเขาที่ว่างอยู่แต่เหมือนว่าเพื่อนของเขาจะไม่ยอมมานั่งด้วยแต่กลับไปนั่งแถวถัดไปแทน

        “พวกกูนั่งนี่แหละไม่อยากไปรบกวนคุณคนสวยเขา” พูดไปพลางขำไป เพื่อนของเจเจนี่เป็นคนตลกจริงๆ

        ในชั่วโมงเรียนเราก็ต่างคนต่างตั้งใจมีคุยกันบ้างแต่ก็ไม่ได้มากจนรบกวนคนอื่นต่างจากเพื่อนสาวที่นั่งข้างๆ ที่ตอนนี้ฟุบไปกับโต๊ะเรียบร้อย

        “นี่ลูเด็กคนนั้นน่ะ แฟนลูหรอ”เจเจถามขึ้นขณะที่สายตาของเขายังคงจดจ้องที่โปรเจ็คเตอร์หน้าห้องเด็กคนนั้นที่เขาหมายถึงคงเป็นไทม์สินะ

        “เปล่ากำลังจีบน้องอยู่”

        คำตอบของเธอเหมือนจะไปสะกิดอะไรบางอย่างเจเจยกยิ้มบางๆ แต่ดูเป็นการยิ้มเพื่อปลอบใจตัวเอง

        เขาถอนหายใจก่อนจะเอนตัวพิงกับเก้าอี้สายตาเขาเหม่อลอยสีหน้าเหมือนคนอกหัก “เฮ้อ~ ตรงจังนะ”

        “ก็ไม่จำเป็นต้องพูดอ้อมหนิ”

        “อกหักครั้งที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย”

        “สองมั้ง”

        “นับด้วยหรอเนี่ย”

        บทสนทนาที่ดูเหมือนคุยเล่นธรรมดาแต่ว่าความหมายของมันกลับดูน่าอึดอัดจนพูดเล่นไม่ออกเธอรู้ว่าตัวเองเป็นคนตรงๆไม่พูดอ้อมค้อมและรู้ว่าตัวเองไม่เคยให้โอกาสใครหากคนนั้นไม่ใช่แม้ว่าจะเป็นคนที่สนิทก็ตามทีแต่หากเลือกที่จะพูดอ้อมหรือไม่ปฏิเสธตั้งแต่แรกผลลัพธ์ก็จะยิ่งแย่กว่า เผลอๆอาจจะโดนมองว่าเป็นผู้หญิงนิสัยชอบเก็บผู้ชายไว้เล่นสนุกเลยก็ได้

        “แต่ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะตราบใดที่ลูยังไม่มีแฟนฉันก็ยังมีสิทธิ์”

        “ทั้งที่ไม่มีสิทธิ์น่ะหรอ”

        “ใช่”เจเจหันมาสบตาพร้อมกับยกยิ้มบางๆ ให้ “แม้จะไม่สิทธิ์ในตัวลูเลยก็ตาม”

        คำพูดของเขายิ่งทำให้เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ

        “นายนี่ดื้อเสียจริงทั้งที่ฉันปฏิเสธไปขนาดนั้นแล้วนะ”

        “ก็ฉันมันดื้อมาตั้งนานแล้วนี่เธอก็รู้”

        รอยยิ้มจากคนข้างๆเป็นรอยยิ้มที่บ่งบอกว่าเขาจะไม่มีทางยอมแพ้แน่มุมปากยกยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมานิดๆ “แบบนี้…ฉันก็แย่สิ”