(จบ) สองใจหนึ่งดวง

ตั้งแต่ที่ฟื้นขึ้นมา นี่ก็สองเดือนกว่าแล้ว ตอนนี้เธอย้ายกลับมารักษาตัวที่บ้าน คาร์ลอสยังคงอยู่ข้างเธอไม่ไปไหน ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุเขาก็ไม่เคยเข้าบริษัท คุณพ่อให้เขาหยุดดูแลเธอกับลูกจนกว่าเขาจะพร้อม ตอนนี้เคทที่เพิ่งเรียนจบก็เลยต้องเข้าไปช่วยงานที่บริษัทแทน หลังจากที่ฟื้นเขาก็เล่าให้เธอฟังว่าคนที่ขับรถชนเธอกับเขาคือแอน แอนโกรธแค้นที่เขารักเธอ

หลังจากนั้นแอนก็ถูกจับในข้อหาพยายามฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อน แต่เธอก็สามารถยื่นประกันตัวออกมาได้ ก่อนจะหลบหนีไปต่างประเทศ คุณพ่อและคาร์ลอสส่งคนตามล่าเธอ จนเธอต้องขับรถหนีการไล่ล่าและเกิดอุบัติเหตุ ทำให้ตอนนี้เธอยังนอนเป็นผักอยู่ที่โรงพยาบาลที่ต่างประเทศ ไม่มีใครสงสัยหรือสืบสาวมาถึงพวกเรา เพราะผลตรวจเลือดที่ออกมาว่าเธอเมายาจนทำให้เกิดอุบัติเหตุ และแน่นอนว่ามันไม่เป็นความจริง

" อุ๊แว๊ๆๆ " เธอที่นั่งพับผ้าอยู่กำลังจะลุกไปดูลูก ก็เห็นคาร์ลอสที่อยู่ในห้องน้ำวิ่งตึงตังออกมาหาลูก

" โอ๋ๆ ว่าไงครับคนสวยของพ่อ... โอบบุญหิวแล้วหรือลูก " เขาอุ้มลูกสาวตัวน้อยที่กำลังดูดปากจุ๊บๆ ขึ้นมากอดมาหอมก่อนจะนำมาวางในอ้อมอกเธอ

" สงสัยจะหิวมากเลยนะเนี้ย ดูทำปากสิ " เขาพูดไปเอามือเขี่ยแก้มลูกเล่นเบาๆ

" อุ๊แวๆ "

" ว่าไงครับคนหล่อ.. ใบบุญก็หิวเหมือนกันหรือลูก " เขารีบเดินไปอุ้มลูกขึ้นมากอดมาหอมก่อนจะส่งให้เธออีกคน แล้วหาหมอนรองมาวางใต้แขนเธอทั้งสองข้าง ก่อนจะช่วยจับลูกวางเข้าเต้า แล้วเขาก็นอนเท้าคางมองลูกกินนม

" พี่อย่ามองให้มากนัก...ตาอาย " คาร์ลอสยิ้มขำๆ ก่อนจะเด้งตัวลุกขึ้นไปจูบเธอ

" อายทำไม... พี่ว่ามันเป็นภาพที่สวยงามออก...อีกอย่างพี่ก็เคยกินนมตามาแล้วด้วย " คนบ้าคนผีทะเลพูดออกมาได้ เธอเขินจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

คาร์ลอสเห็นเธอเขินอายก็ยิ่งอยากแกล้ง ยื่นหน้าไปจูบเธอไปทั่ว จนตอนนี้บุญตาอยากจะผลักหน้าเขาออกแต่มือก็ไม่ว่างเพราะต้องจับลูกทั้งสองไว้

" พี่ไคล์.. หยุดได้แล้ว ตาให้นมลูกอยู่ " เธอพยายามเบี่ยงหน้าหลบเขา

" อยากให้หยุดก็ผลักพี่ออกสิ " เขาส่งยิ้มทะเล้นมาให้เธอ.. คนกะล่อนคนเจ้าเลห์แบบเขามันน่านัก!

พอลูกกินนมเสร็จเขาก็อุ้มน้องโอบบุญขึ้นพาดบ่าแล้วตบหลังเบาๆ จนลูกเรอ แล้วส่งลูกมาให้เธอก่อนจะอุ้มน้องใบบุญที่เพิ่งกินนมเสร็จอุ้มพาดบ่าอีกครั้ง พอลูกเรอเสร็จเขาก็พาลูกๆ ไปเปลี่ยนผ้าอ้อม

บุญตามองเขาที่ทำทุกอย่างๆ คล่องแคล่วแล้วให้นึกชื่นชม เขาอุตส่าห์แอบไปเรียนวิธีดูแลเด็กอ่อนตั้งแต่กลับมาจากภูเก็ตโดยที่ไม่ให้เธอรู้ เขาดูแลเธอกับลูกอย่างไม่เคยขาดตกบกพร่อง ผู้ชายคนนี้ทำให้เธอหลงรักเขาจนไม่มีที่ว่างไว้เผื่อใครจริงๆ

พอเอาลูกนอนเสร็จคาร์ลอสก็กระโดดขึ้นเตียงมาหาเธอ พร้อมกับทำท่านับมือนับนิ้วจนเธอต้องขมวดคิ้วมองเขา

" พี่กำลังนับอะไร "

" กำลังนับดอกเบี้ย "

" ดอกเบี้ย? .. อะไร "

" ตั้งแต่ตอนท้อง 7 เดือนจนถึงตอนนี้ก็ประมาณ 5 เดือน " ยิ่งเขาพูดเธอก็ยิ่งไม่เข้าใจ มือหนาผลักเธอนอนลงก่อนจะขึ้นมาคร่อมตัวเธอไว้

" แผลก็หายแล้ว อะไรๆ ก็หายแล้ว " เขาพูดยืดยานพร้อมกับส่งสายตามองสำรวจเธอไปทั่ว.. " จ่ายดอกจ่ายต้นมาซะดีๆ " พูดจบเขาก็ก้มลงจูบเธออยู่เนิ่นนาน

" เดือนหนึ่งมีสามสิบเอ็ดวัน...เอ้า! ลดให้เหลือสามสิบวัน.. 30 คุณ 5 ก็เท่ากับ 150 วัน บวกดอก อีก 150 ก็เท่ากับ 300 พอดี... ฮื้มมม ตาอยากจ่ายยังไง? วันละ 5 ครั้งแต่จ่ายนานหน่อย หรือวันละ 10 ครั้ง จะได้หมดเร็วๆ? " บุญตาอ้าปากหวอมองเขา นี่เขาถึงขนาดคิดคำนวณเรื่องอย่างว่ากับเธอเลยรึ

" คนเจ้าเลห์! " มือบางทุบไปที่แขนเขาอย่างมันเขี้ยว

" บวกค่าทุบอีกหนึ่ง..งั้นวันนี้ก็สิบเอ็ดครั้งละกัน " จากนั้นเขาก็จูบก็หอมไปทั่วจนเธอทนความจักจี้ไม่ไหวหัวเราะออกมา

3 ปีต่อมา

เธอที่ห่างหายจากการเรียนไปนานก็กลับมาลงเรียนใหม่เพราะลูกๆ ก็เริ่มโตและเลิกนมแม่แล้ว คุณแม่ก็สนับสนุนด้วยการช่วยเธอดูแลหลานๆ เวลาเธอไปฝึกงานและไปเรียน เธอเองก็อยากเรียนให้มันจบๆ ไปเพราะเหลือแค่เทอมเดียว

บุญตาที่เพิ่งเลิกเรียนกำลังเดินออกมาจากตึก ก็ต้องหยุดเดินเมื่อมีคนเรียก

" พี่บุญตาครับๆ " เธอหันไปมองก็เห็นรุ่นน้องวิ่งเข้ามาหา จะว่ารุ่นน้องก็ไม่ใช่ เพราะเราเรียนชั้นเดียวกันเพียงแต่เขาอายุน้อยกว่าเธอเท่านั้น

" มีอะไรหรือชิต " เธอหันไปถามชิตแต่เขากลับยืนยิ้มเขินให้เธอ

" เอ่อ..คือผมจะชวนพี่ตาไปเลี้ยงฉลองกับพวกเราน่ะครับ "

" ฉลอง? ฉลองอะไรจ๊ะ"

" เอ่อ คือฉลองจบน่ะครับ เหลือแค่เดือนเดียวพวกเราก็จบแล้ว..พี่ไปกับพวกเราน่ะครับ " เธอที่กำลังจะปฏิเสธก็ถูกเสียงเหี้ยมของใครบางคนโพล่งดักขึ้น

" เมียกูไม่ว่าง ผัวกับลูกรออยู่ที่บ้าน! " ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นคาร์ลอส ทุกวันนี้เขาเป็นคนไปรับไปส่งเธอเอง เขาเดินมายืนข้างเธอก่อนจะรวบเอวเธอไปกอดไว้ จนเธอต้องรีบแกะมือเขาออกเพราะอายคน แต่มือตุ๊กแกของเขาก็ไม่ยอมปล่อย

" เฮ้ย! ไคล์ให้มันน้อยๆ หน่อยนี่มันในมหาลัย " อาจารย์ที่สนิทกับเขาเดินผ่านมาพอดี คาร์ลอสกล่าวสวัสดีอาจารย์ก่อนจะหันไปมองชิตที่ยืนหน้าซีดอยู่

" ไม่ได้ครับอาจารย์ แถวนี้แมวขโมยมันเยอะ.. ครั้งนี้แค่เตือนครั้งหน้าใครกล้าเข้าใกล้เมียผมอีกอย่าหาว่าผมโหด " พูดจบเขาก็จูงมือเธอออกไปขึ้นรถ ส่วนเธอไม่รู้จะทำยังไงก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตาเดินตามเขา อาย.. เธออายจริงๆ

" ตาอย่าโกรธอย่างอลพี่เลยนะครับ " คาร์ลอสที่ตอนนี้ถูกทำโทษให้นอนข้างนอกก็ได้แต่ยืนเกาะประตูอ้อนวอนเธอ วันนี้พอขึ้นรถได้บุญตาก็ไม่มองไม่แม้แต่จะพูดกับเขา พอลงจากรถได้เธอก็หาว่าเขาทำเกินไป เธอบอกว่ารุ่นน้องแค่ชวนเธอไปฉลองจบและมันไม่ได้คิดอะไรกับเธอเหมือนอย่างที่เขาคิด และเธอก็กำลังจะปฏิเสธมัน แต่เขากลับไปต่อว่าแบบนั้นจนคนมองทั้งมหาลัย.. ไม่! เขาไม่ได้ทำเกินไป ผู้ชายด้วยกันมองก็รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีผู้ชายตามตอแยเธอ แต่เมียเขาเธอดันซื่อจนบื้อ เธอไม่เคยรับรู้ความรู้สึกของเด็กผู้ชายพวกนั้น พูดแล้วก็สงสารพวกมันที่มาหลงรักคนอย่างเธอ ขนาดเขายังต้องใช้เวลาตั้งนานกว่าเธอจะใจอ่อน

" ให้พี่เข้าไปเถอะน่ะคนดี... พี่จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว... ตาคร๊าาาบ.. ที่รัก..เมียจ๋าาา..ผัวขอโทษ "

" ฮึ.. สมน้ำหน้า บอกแล้วไม่เชื่อว่าให้ลดให้เพลาลงบ้าง อย่าหึงอย่าหวงเขามากเกินไป " คาร์สันยืนมองลูกชายอ้อนเมียอย่างสมเพช ก็มันเล่นตามติดเขายิ่งกว่าเงาตามตัวยังไม่พอ นี่ถึงขนาดไปโวยวายในมหาลัย หนูบุญตาไม่ตบหัวให้ก็บุญแล้ว

" คุณก็เหมือนกัน! เพราะลูกได้คุณมันถึงเป็นแบบนี้...คืนนี้คุณก็นอนข้างนอกกับลูกคุณแล้วกัน "

" อ้าวเฮ้ย! .. วิมลเปิดประตูให้ผมที่รัก ผมไม่ได้สอนมันนะมันเป็นของมันเอง... โถ่ที่รักจ๋าเปิดประตูเถอะนะ "

เคทเดินขึ้นบ้านมาก็เห็นผู้ชายสองคนของบ้านนี้เกาะประตูเรียกอ้อนให้เมียเปิดประตูให้แล้วก็ต้องส่ายหัว

" พรืดดดด ฮ้าๆๆๆ น่าสมเพช " สองคนหันมามองเธอพร้อมกัน เคทเบ้ปากใส่พวกเขาแล้วสะบัดผมเดินเข้าห้องไป

# จบค่ะพี่น้อง ซวดๆ :)

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ... กราบงามๆ ค่ะ