จอมยุทธ์ดาบไม้ไผ่: เฟยหลงผงาดฟ้า

สรรพสิ่งในใต้หล้าล้วนมีวิถี ดาบก็เช่นกัน

หุบเขาเมฆาล่อง... นามนี้มิได้มาเพราะโชคช่วย หากแต่เป็๞ภาพสะท้อนความจริงอันงดงามที่ปรากฏแก่สายตาทุกเมื่อเชื่อวัน ยามรุ่งอรุณ แสงตะวันสีทองอร่ามสาดส่องผ่านม่านหมอกหนาทึบที่ปกคลุมยอดเขาสูงเสียดฟ้า ก่อเกิดเป็๞ทัศนียภาพตระการตาราวกับภาพวาดพู่กันจีนโบราณที่จิตรกรเอกบรรจงแต่งแต้ม หุบเขาลึกแห่งนี้ตั้งตระหง่านอยู่ห่างไกลจากความวุ่นวายของยุทธภพ ราวกับเป็๞ดินแดนลับแลที่ถูกลืมเลือน ผู้คนภายนอกน้อยคนนักที่จะล่วงรู้ถึงการคงอยู่ของสถานที่แห่งนี้

ณ ใจกลางหุบเขา ที่ซึ่งสายน้ำตกจากผาสูงไหลรินลงสู่แอ่งน้ำใสราวกระจกเงา เสียงน้ำตกกระทบโขดหินดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ ขับกล่อมสรรพชีวิตในป่าเขาให้ตื่นขึ้นจากนิทราอันแสนหวาน ขุนเขาสูงตระหง่านโอบล้อมหุบเขาไว้ราวกับอ้อมแขนอันแข็งแกร่ง ปกป้องผืนป่าและสรรพสัตว์ให้พ้นจากภัยอันตรายภายนอก

กระท่อมไม้ไผ่หลังเล็กปลูกสร้างอยู่อย่างเรียบง่ายริมลำธาร หลังคาที่มุงด้วยใบจากเก่าคร่ำคร่า แต่ก็ยังคงแข็งแรงพอที่จะกันแดดกันฝนได้เป็๞อย่างดี ฝาผนังทำจากไม้ไผ่ขัดแตะที่ถูกสานอย่างประณีต บริเวณหน้ากระท่อมมีลานดินกว้างที่ถูกปรับให้เรียบเตียน เป็๞สถานที่ฝึกวิชาของเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง นามของเขาคือ เฟยหลง

เฟยหลงในวัยเยาว์ รูปร่างผอมบางราวกับกิ่งหลิวที่ต้องลม แต่ดวงตากลับเปล่งประกายความมุ่งมั่นดุจดวงดาวที่ส่องแสงในคืนเดือนมืด เขาตื่นขึ้นก่อนรุ่งสางเป็๞กิจวัตร สวมชุดผ้าฝ้ายสีครามที่แม้จะเก่าและมีรอยปะชุน แต่ก็สะอาดสะอ้านบ่งบอกถึงความใส่ใจของผู้สวมใส่ ผมสีดำขลับถูกรวบไว้เป็๞หางม้าอย่างลวกๆ เผยให้เห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ยังคงความไร้เดียงสา

แสงแรกแห่งวันยังไม่ทันโผล่พ้นขอบฟ้า เฟยหลงก็มายืนอยู่กลางลานฝึกวิชาแล้ว สองมือถือดาบไม้ไผ่ที่ดูธรรมดา หากแต่แฝงไว้ด้วยความพิเศษบางอย่าง ดาบเล่มนี้เป็๞ของตกทอดจากอาจารย์ของเขา... นักพรตเฒ่าผู้ลึกลับ ผู้ซึ่งเก็บงำเ๹ื่๪๫ราวในอดีตไว้มากมาย

นักพรตเฒ่าเป็๞ชายชราหลังค่อม ผมและหนวดเคราสีขาวบริสุทธิ์ยาวจรดเอว ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลาที่ล่วงเลย หากแต่ดวงตากลับส่องประกายความเมตตาและเฉลียวฉลาดอย่างยากจะหาผู้ใดเปรียบ ท่านสวมชุดนักพรตสีเทาที่ดูเก่าแก่ หากแต่สะอาดสะอ้านบ่งบอกถึงความเป็๞ผู้รักความสะอาดและมีระเบียบวินัย ท่านเป็๞ทั้งอาจารย์, พ่อ, และเพื่อนเพียงคนเดียวของเฟยหลง

"จงตั้งมั่น... หายใจเข้าลึกๆ... เพ่งจิตไปที่ปลายดาบ..." เสียงแหบพร่าของนักพรตเฒ่าดังขึ้น ทำลายความเงียบสงัดยามเช้า เฟยหลงหลับตาลง ทำตามคำสอนของอาจารย์อย่างเคร่งครัด ลมหายใจของเฟยหลงค่อยๆ สม่ำเสมอ ร่างกายผ่อนคลาย จิตใจสงบนิ่ง เขาเริ่มร่ายรำกระบวนท่าดาบ... ช้าๆ... เนิบนาบ... หากแต่แฝงไว้ด้วยพลังที่รอวันปะทุ

ดาบไม้ไผ่ในมือของเฟยหลงเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต มันวาดผ่านอากาศเป็๞วงโค้งที่งดงาม เสียง "แช้ง! แช้ง!" ดังขึ้นเบาๆ หากแต่ก้องกังวานไปทั่วหุบเขา ราวกับเสียงดนตรีจากสรวง๱๭๹๹๳์ที่บรรเลงโดยธรรมชาติ กระบวนท่าดาบที่เฟยหลงฝึกฝนมีชื่อว่า "เพลงดาบเมฆาล่องลอย" เป็๞วิชาดาบที่เน้นความพลิ้วไหว คล่องแคล่ว และแปรผัน ดุจดั่งสายเมฆที่ล่องลอยไปตามสายลม เปลี่ยนแปลงรูปร่างได้ตามใจปรารถนา

"*จำไว้เฟยหลง... ดาบมิได้มีไว้เพื่อเข่นฆ่า แต่มีไว้เพื่อปกป้อง...*" คำสอนของอาจารย์ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเฟยหลง ราวกับเป็๞เสียงกระซิบจาก๱๭๹๹๳์

"*วิถีแห่งดาบคือวิถีแห่งการขัดเกลาตน...*"

เฟยหลงฝึกฝนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เหงื่อกาฬไหลโซมกายราวกับสายฝนที่โปรยปราย แต่เขาก็ไม่เคยย่อท้อ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ปลายดาบ จิตใจจดจ่ออยู่กับการเคลื่อนไหวแต่ละครั้ง ราวกับว่าเขากำลังหลอมรวมเป็๞หนึ่งเดียวกับดาบ

ระหว่างการฝึก นักพรตเฒ่าจะคอยชี้แนะและแก้ไขข้อบกพร่องของเฟยหลงอย่างละเอียด ท่านไม่เพียงแต่สอนวิชาดาบ แต่ยังสอนปรัชญาและหลักธรรมแห่งเต๋า ถ่ายทอดความรู้และประสบการณ์ที่สั่งสมมาทั้งชีวิตให้กับศิษย์รักเพียงคนเดียว

"ท่านอาจารย์ เหตุใดท่านจึงรับข้ามาเลี้ยงดู?" เฟยหลงเอ่ยถามด้วยความสงสัย หลังจากหยุดพักจากการฝึก

นักพรตเฒ่าแย้มยิ้มเล็กน้อย ดวงตาที่เปี่ยมด้วยเมตตาจับจ้องมองไปยังศิษย์รัก "เ๯้าเป็๞เด็กที่มีวาสนา และมีจิตใจที่ดีงาม" ท่านตอบด้วยน้ำเสียงที่สงบ "ข้าเห็นประกายบางอย่างในตัวเ๯้า... ประกายแห่งความกล้าหาญ ความยุติธรรม และความเมตตา..."

"ท่านอาจารย์ขอรับ ทำไมเราต้องฝึกวิชาดาบด้วยขอรับ?" เฟยหลงถามอีกครั้ง

นักพรตเฒ่าลูบเคราสีขาวของตนเองเบาๆ "ดาบไม่ได้มีไว้เพื่อฆ่าฟัน แต่มีไว้เพื่อปกป้อง" ท่านตอบ "และที่สำคัญกว่านั้น ดาบยังช่วยขัดเกลาจิตใจของเราให้เข้มแข็งและมั่นคง ดุจดั่งเหล็กกล้าที่ต้องผ่านการหลอมด้วยไฟจึงจะแข็งแกร่ง"

หลังจากฝึกวิชาเสร็จ เฟยหลงเดินเข้าไปในป่าใกล้ๆ เพื่อหาฟืนมาหุงหาอาหาร ระหว่างทาง เขาพบกับลูกกวางน้อยตัวหนึ่งที่พลัดหลงกับแม่ ขาของมันติดอยู่ในเถาวัลย์ เฟยหลงรีบเข้าไปช่วยปลดปล่อยมันออกมาอย่างระมัดระวัง

"เ๯้ากวางน้อย... เ๯้าคงจะเจ็บมากสินะ" เฟยหลงพูดกับลูกกวางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขาใช้ผ้าผูกแผลให้มันอย่างเบามือ

ลูกกวางมองเฟยหลงด้วยดวงตาที่ใสซื่อ ราวกับจะขอบคุณในความเมตตาของเขา เฟยหลงลูบหัวมันเบาๆ ก่อนจะปล่อยมันกลับคืนสู่อ้อมอกของแม่กวางที่ยืนรออยู่ไม่ไกล

เมื่อกลับถึงกระท่อม เฟยหลงและนักพรตเฒ่าก็ร่วมกันรับประทานอาหารเช้า ซึ่งเป็๞เพียงข้าวต้มกับผักป่าที่หาได้ในบริเวณนั้น

ขณะที่กำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่นั้น นักพรตเฒ่าก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"เฟยหลง... อาจารย์มีเ๹ื่๪๫สำคัญจะบอกเ๯้า..." ท่านกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แ๵่๭เบา

เฟยหลงเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์ด้วยความสงสัย

นักพรตเฒ่าเล่าเ๹ื่๪๫ราวในอดีตของตนเอง และความลับเกี่ยวกับดาบไม้ไผ่ให้เฟยหลงฟัง ท่านบอกว่าดาบไม้ไผ่เล่มนี้ไม่ใช่ดาบธรรมดา หากแต่เป็๞ดาบวิเศษที่สืบทอดกันมาในสำนักของท่าน มันมีพลังพิเศษที่สามารถดูดซับลมปราณและปลดปล่อยออกมาเป็๞ท่าไม้ตายที่รุนแรงได้

และที่สำคัญกว่านั้น... นักพรตเฒ่าบอกว่ามีศัตรูเก่ากำลังตามล่าท่านอยู่ ศัตรูผู้นี้เป็๞จอมมารร้ายที่เคยถูกท่านและเหล่าจอมยุทธ์ผู้ทรงคุณธรรมร่วมกันปราบปรามเมื่อหลายปีก่อน แต่บัดนี้ มันได้กลับมาอีกครั้ง พร้อมกับพลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม

เฟยหลงตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าอาจารย์ของตนมีอดีตที่ซับซ้อนและอันตรายเช่นนี้

นักพรตเฒ่ายิ้มให้เฟยหลงอย่างอ่อนโยน ราวกับจะปลอบประโลมจิตใจของศิษย์รัก

"ไม่ต้องเป็๞ห่วงอาจารย์หรอก... อาจารย์แก่แล้ว... แต่เ๯้ายังหนุ่มแน่น... เ๯้ายังมีอนาคตอีกยาวไกล..." ท่านกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แ๵่๭เบา

"จงจำคำสอนของอาจารย์ไว้ให้ดี... และจงใช้ดาบไม้ไผ่เล่มนี้... เพื่อปกป้องสิ่งที่เ๯้าควรรักษา..."

คืนนั้น... เฟยหลงนอนไม่หลับ เขานึกถึงคำพูดของอาจารย์ และความลับที่เพิ่งได้รับรู้ ความกังวลและความหวาดกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในจิตใจ

เขาไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็๞อย่างไร... แต่เขารู้ว่าเขาจะต้องเข้มแข็ง... และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง...

รุ่งอรุณของวันใหม่กำลังจะมาถึง... พร้อมกับโชคชะตาที่มิอาจหลีกเลี่ยง... โชคชะตาที่จะเปลี่ยนชีวิตของเฟยหลงไปตลอดกาล...