ตุบ เมื่อรู้สึกว่าเท้าััพื้นแล้ววิมลินจึงลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองและเ้าลู่เซียนได้ออกมานอกมิติแล้ว ตอนนี้เธอยืนในห้องของเธอเองเช่นเดิม
“เฮ้อ ยังไม่ชินกับความรู้สึกเหมือนนั่งรถไฟเหาะนี่เลย” หญิงสาวบ่นออกมา
ทุกครั้งที่เข้าออกมิติเหมือนตัวเธอโดนดูนเข้าไปในหลุมอากาศยังไง ยังงั้น ตอนนี้ยังมีอาการวิงเวียนอยู่เล็กน้อยหญิงสาวถือเ้าหนังสือมานั่งลงตรงโซฟา พลางนั่งลงคิดทบทวน สิ่งที่ไปพบเจอมา รวมทั้งสิ่งที่เธอต้องทำต่อจากนี้ ก่อนอื่นเธอมีคำถามถามเ้า ลู่เซียนก่อน เธอคิดพลางเปิดเ้าหนังสือเล่มน้อย
“นี่ อาเซียน ฉันเรียกเ้าแบบนี้ได้มั้ย ฉันมีคำถามอยากถามเ้าสองสามข้อตอนนี้ได้หรือเปล่า” เธอถามพลางตั้งชื่อเล่นให้เ้าหนังสือเสร็จสรรพ
ลู่เซียนที่ตอนนี้ยังซ่าไม่ได้ จึงตอบเ้านายไป
“ได้ขอรับ ถ้าเป็ความ้าของนายท่าน ผู้น้อยอย่างข้าจะทำอย่างไรได้ ถึงชื่อนั้นมันจะฟังดูเด็กไปหน่อยก็ตาม T_T”
เ้าหนังสือน้อยตอบกลับมาอย่างประชดประชันเล็กน้อยมี อิโมติคอน น้ำตานองหน้ามาด้วย
“ฮ่าๆ ถ้าเ้าว่าอย่างนั้น ก็เอาแบบนี้แหละ เนอะ...อาเซียน”
วิมลินหัวเราะ รู้สึกขำกับความแง่งอนของเ้าหนังสือ ได้แกล้งมันให้งอน เล็กๆ น้อยๆ ก็น่ารักดีดูท่าทางจะแสบไม่น้อยนะผู้ช่วยของเธอ
“เอาล่ะ ฉันอยากรู้ว่า เราสามารถเอาเมล็ดพันธุ์พืชต่างๆ จากมิตินี้เขาไปปลูกในมิติของฉันได้รึเปล่า แล้วมีข้อห้ามอะไรอีกมั้ยในการเก็บของใส่มิติ นอกจากเก็บสิ่งมีชีวิต” หญิงสาวเอ่ยถามอาเซียน
“นายท่านสามารถนำไปปลูกได้ขอรับ ในมิติของท่านมีพื้นที่สำหรับเพาะปลูกพืชผลจากต่างมิติโดยเฉพาะ ซึ่งก็เป็นายท่านเองที่เคยเตรียมการไว้”
“โอเค ดีเลย วิธีเก็บของเข้ามิติล่ะทำยังไง” เธอถามต่อ
“ขอเพียงสิ่งๆ นั้นเป็ของๆ นายท่าน เช่นนายท่านซื้อมาด้วยเงินของท่าเองหรือ มีคนมอบให้ท่านโดยสมัครใจ นายท่านก็แค่กำหนดจิตเก็บของเข้าไปได้เลยขอรับ ที่ต้องมีกฎเช่นนี้เพราะ เคยเกิดกรณีที่ เ้าของมิติทำการเก็บของที่ไม่ใช่ของตนไปด้วยและทำให้มิติที่คนผู้นั้นเคยอยู่ได้รับความกระทบกระเทือน ทางเบื้องบนจึงถือว่าเป็การลักขโมยโดยที่เ้าของไม่ยินยอม เช่นสมมุติเกิดคนผู้นั้นไปเก็บของที่สำคัญต่อระบบธรรมชาติ หรือระบบต่างๆ ที่สำคัญในมิตินั้นๆ ไป อาจทำให้เกิดความเสียหายร้ายแรงต่อระบบโดยรวมได้”
เ้าหนังสืออธิบายยืดยาวกับเงื่อนไขการเก็บของเข้ามิติ ซึ่งเธอก็เห็นด้วยกับข้อห้ามนั้น
“ขอบใจมาก อาเซียนตอนนี้ ฉันขอนั่งวางแผนก่อนว่าจะเริ่มทำอะไรก่อนดี” หญิงสาวกล่าวขอบใจผู้ช่วยตรงหน้า
วิมลิน เริ่มนั่งวางแผนทบทวนสิ่งที่เธอต้องเตรียมการ นี่คงเป็การย้อนมิติที่เป็ทางการสุดๆ รึเปล่านะ เธอคิดขำๆ จากที่เคยอ่านตัวเอกต่างโดนจับย้อนมิติไปโดยไม่ทันได้รู้ตัวเท่าไหร่ เธอยังโชคดีนักที่ ท่านเทพคุณปู่มอบตัวช่วยมาให้ไม่ว่าจะเป็ มิติหรือ อาเซียน และยังพาเธอไปดูตัวอย่างชีวิตภายหน้าที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกด้วย
เธอรู้สึกได้เปรียบกว่าชาวบ้านเขาอยู่เหมือนกันนะ ในเมื่อเธอมีข้อมูลเพื่อให้เตรียมตัวก่อนล่วงหน้าขนาดนี้ และเธอก็จะใช้ข้อดีนี้ให้คุ้มค่าทีเดียว จากประสบการณ์อ่านนิยายทะลุมิติมาอย่างช่ำชอง และเพื่อไม่ให้เสียชื่อที่เธอเป็นักเก็บสะสมวิเคราะห์ข้อมูลตัวยงเธอก็ต้องวางแผนให้รัดกุมก่อนลงมือทำ เธอคิดว่าเธอควรแบ่งหมวดหมู่ในการเตรียมการเป็
อย่างแรกคือ หมวดประกอบวิชาชีพ แน่นอนว่าย้อนกลับไปเราต้องมีวิธีหาเงิน และจากการวิเคราะห์ของเธอแล้ว ย่อมต้องเป็ของที่ไม่แตกต่างและโดดเด่นจากที่มีในยุคสมัยนั้นมากเกินไปเดี๋ยวจะโป๊ะแตก เสียก่อน
วิมลิน ลิสต์รายการสิ่งของที่ไม่ว่าจะย้อนไปยุคไหนต้องขายได้แน่ๆ ขอให้เป็ยุคโบราณกว่าตอนนี้นั่นก็คือ
-พวกสบู่ แชมพู ยาสีฟัน ทุกชนิดรวมทั้ง ผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดร่างกาย และเสื้อผ้าต่างๆ และเพื่อความปลอดภัย นอกจากสบู่แชมพูสำเร็จรูปแล้ว เธอยังจะหาเตรียม วัสดุตั้งต้นที่ใช้ในการทำสบู่หรือแชมพูอีกด้วย เพราะจู่ๆ เธอจะเสกของพวกนี้ มาจากอากาศเฉยๆ มันก็ดูเกินจริงสำหรับคนยุคนั้นไปไหน ดังนั้นถ้าเธอลงมือทำมันเองได้ด้วยก็จะดียิ่งกว่า
ซึ่งวัตถุดิบในการทำสบู่นั้นเธอได้ทำการค้นหาไว้แล้วว่าใช้อะไรบ้าง เหลือแต่หาแหล่งซื้อที่ขายส่งเป็จำนวนมากเท่านั้น
- เครื่องหอมต่างๆ น้ำมันหอมระเหยกลิ่นธรรมชาติ เหมาะกับกลุ่มคนชนชั้นสูงและกลุ่มคนมีเงินที่น่าจะชอบแน่นอน
-ผ้าต่างๆ อันนี้เธอไม่แน่ใจนักว่าเสื้อผ้ายุคสมัยที่จะไปเป็แบบไหน ดังนั้นเธอจึงจะเลือกซื้อผ้าเป็ม้วนที่ยังไม่ได้ตัดไปซะส่วนมาก และเลือกเสื้อผ้าแบบเรียบ ๆ สีโทนเรียบ ๆ ไปเผื่อไว้อีกจำนวนหนึ่ง รวมทั้งอุปกรณ์เย็บผ้าเช่นจักรแบบโบราณที่เธอคิดว่าน่าจะยังพอหาซื้อได้อยู่ ตัวเธอเองนั้นเย็บผ้าไม่เป็หรอก แต่ต้องมีสักคนรอบตัวที่ทำได้แน่เมื่อไปถึง เธอเชื่อแบบนั้น
- หมวดเครื่องสำอางของผู้หญิง ไม่ว่าจะยุคสมัยไหนสิ่งนี้ก็เป็สิ่งจำเป็สำหรับผู้หญิงเสมอ มีใครไม่อยากดูดีบ้าง ดังนั้นต้องเตรียมไปเยอะหน่อย
-สุดท้ายคือพวกพู่กันและกระดาษแบบโบราณๆ รวมทั้งปากกาหมึกซึม เธอคิดว่าอีกอาชีพที่ดูน่าสนใจก็คือ คนแต่งเื่เล่า หรือพวกคัดลอกตำรำ เธอวางแผนว่าจะต้องไปกวานซื้อนิยายจีนโบราณ และตำรับตำราจีนโบราณอย่างพวกสามก๊ก เล่าจื้อ เต๋า ตุนไว้ ให้เธอแต่งเองคงไม่รอดเป็แน่ เธอเองก็ไม่แน่ใจว่ายุคนั้นจะมีตำราเหล่านี้หรือไม่แต่มีไว้ดีกว่าไม่มีแน่นอน
หมวดต่อมาคือ หมวดของประทังชีวิต ของสด ข้าวสาร อาหารแห้ง เครื่องปรุง และผลไม้ และของกินชนิดต่างๆ แน่นอนว่าจำเป็ที่สุด เธอลิสต์ รายการที่จะซื้อยาวเหยียด คิดว่าจะไปที่ตลาดค้าส่งและซื้อทีเดียวเยอะๆ เลยเพราะทางร้านน่าจะมีบริการจัดข้าวข้องและจัดส่งให้ฟรี
หมวดต่อมาคือ หมวดเครื่องมือทำครัว หม้อ กระทะ มีด เตา เธอตั้งใจว่าจะเตรียมเครื่องมือทำครัวไปเพิ่มเยอะหน่อย เพราะที่เคยอ่านข้าวของพวกนี้ราคาแพงนักในยุคอดีต เธอจะเตรียมทั้งที่เป็แบบดินเผาและที่เป็เหล็กและ สแตนเลส ขายไม่ได้ก็เอาไว้ใช้เอง
หมวดต่อมาคือ เครื่องนอนต่างๆ หมอน ผ้าห่ม ที่นอน เธอเตรียมไปหลายๆ ชุดหน่อยเธอคิดว่าได้ใช้แน่นอนยิ่ง่อากาศหนาวเย็นแล้ว ยิ่งจำเป็ แถมน่าจะขายได้ราคาดี
หมวดต่อมาคือ ของใช้ส่วนตัวของเธอเอง ไม่ว่าจะเป็ผ้าอนามัยหรือ ชั้นในต่างๆ เธอคิดภาพไม่ออกว่าเมื่อก่อนเขาใช้วิธีแบบไหน แต่เพื่อความสบายใจไม่เสี่ยง เตรียมไปเยอะๆ ดีกว่า
หมวดต่อมาคือ หมวดยารักษาเบื้องต้น อุปกรณ์ทำแผล รวมทั้งพวกยาหม่อง น้ำมันมาแก้ปวด หรือแม้กระทั่งยาดม เธอคิดว่ามันน่าจะขายได้อย่างแน่นอน เธอว่าจะแวะได้สมุนไพรยาจีนที่แถวเยาราชด้วย กะจะเหมาไปเยอะๆ เป็ทางลัดที่เธอไม่ต้องเข้าป่าขึ้นเขาไปหาสมุนไพรมาขาย
หมวดต่อมาคืออุปกรณ์อำนวยความสะดวก เธอตั้งใจจะเตรียมไปเท่าที่ทำได้ ถึงแม้ว่ายุคนั้นอาจจะยังไม่มีไฟฟ้าใช้ เธอเดาจากสภาพครอบครัวที่ได้เห็นตอนอยู่ในฝัน เธอก็ยังสามารถเตรียมอุปกรณ์บางส่วนได้ อย่างพวกไฟสนาม โซลาเซลล์ หรือตะเกียงเ้าพายุ อ้อที่ลืมไม่ได้คือเทียน เธออยากจะเหมาให้หมดทั้งร้านเลยกะว่า จะซื้อเทียนพรรษาไปด้วยเยอะๆ จุดทีจะได้อยู่นานๆ รวมทั้งอุปกรณ์ทำสวนต่างๆ เอาไปเผื่อไว้ก่อนแม้ว่าเธอไม่ได้คิดจะทำการเกษตรเป็อาชีพหลักก็ตาม อุปกรณ์และเมล็ดพันธุ์ต่างๆ ก็ยังจัดว่าเป็สิ่งจำเป็ เธอสามารถจ้างคนอื่นทำก็ได้นี่นะ
หมวดต่อมาคือหมวด ครอบครัว เธออยากเตรียมของไว้ให้เด็กๆ เธอวางแผนจะออกไปซื้อเสื้อผ้า รองเท้า เสื้อกันหนาวของเด็กๆ เตรียมไว้จนถึงโตเลยทีเดียว แค่คิดถึงก็อยากเจอทั้งสองคนใจจะขาดแล้ว นี่เธอคงหลงเสน่ห์เด็กทั้งสองคนไปอย่างเต็มเปาซะแล้ว
รวมทั้งพวกของบำรุงร่างกายเด็กๆ ไม่ว่าจะเป็พวกนมผง นมจืด ขนมนมเนย ลูกอม เธอมีความคิดว่าจะเหมาไอศกรีมไปทั้งตู้ไม่รู้จะทำได้รึเปล่านะ เดี๋ยวต้องถามอาเซียนดูก่อน จะว่าไปเธอก็เป็เอามากนะเนี่ยไม่ค่อยจะเห่อลูกๆ ในอนาคตเลย
อ้อ แล้วที่ลืมไม่ได้คือ ของเล่น อุปกรณ์การเรียนสร้างเสริมทักษะต่างๆ เธอไม่รู้ว่าพวกหนังสือเรียนจะใช้ร่วมกันได้หรือไม่ แต่พวกของเล่นต่างๆ คงได้ใช้แน่นอน รอก่อนนะลูกแม่ ฮ่าๆ
มาถึงในส่วนของตัวเธอเองก็ต้องเตรียมเสื้อผ้า เสื้อกันหนาวรองเท้าต่างๆ เธอวางแผนว่าจะซื้อชุดซับในกันหนาวในยุคนี้ไปด้วย คงจะช่วยให้คลายหนาวได้ดีกว่าผ้าในยุดสมัยโบราณ
แล้วก็มาถึงอีกคนที่ตอนแรกเธอไม่แน่ใจว่าควรเตรียมให้ด้วยดีมั้ย นั่นก็คือคุณสามีที่หายสาบสูญไป หลังจากนั่งวิเคราะห์อยู่สักพัก เธอก็คิดว่าเธอควรเตรียมทุกอย่างเผื่อสามีล่องหนของเธอด้วย โดยเตรียมขนาดค่อนข้างใหญ่ไปเผื่อละกัน เธอเดาจากความรู้สึกล้วนๆ ว่าสามีล่องหนของเธอคงมีรูปร่างสูงใหญ่พอสมควร
หลักการในการเดานั้น ช่างไร้หลักการณ์สุดๆ เพราะมาจากประสบการณ์การอ่านนิยายยุคมาหลายต่อหลายเื่นั่นเอง ไม่มีพระเอกของเื่ไหนเลยที่ตัวเตี้ยม่อต้อสักคน เธอก็ได้แต่หวังว่าเธอจะไม่ใช่คนโชคดีที่ได้สามีแหวกแนวคนนั้นก็แล้วกัน
เอาล่ะ เธอลิสต์ตามหมวดหมู่ที่วัดไว้ครบหมดแล้ว ถ้าขาดเหลืออะไรค่อยเขียนเพิ่ม นี่เธอคงเป็ผู้ต้องเข้ารับภารกิจที่เตรียมตัวละเอียดสุดแล้วละมั้ง ฮ่าๆ อย่างน้อยก็ขอไม่ให้เสียชื่อเ้าแม่ข้อมูลที่ได้มาก็แล้วกัน เธอต้องใส่ใจการเตรียมของเป็พิเศษอยู่แล้วเพราะนี่ไม่ใช่แค่ย้ายบ้านแต่เป็การย้ายไปทั้งชีวิตเลยทีเดียว นั่นคือผิดพลาดก็ย้อนมาแก้ไขไม่ได้แล้ว ดังนั้นเธอก็เตรียมพร้อมที่สุดดีกว่า
อย่างน้อยเธอก็มั่นใจได้อย่างหนึ่งเมื่อไปถึงที่นั่นว่า เธอและลูกๆ จะไม่อดตาย ไม่หนาวตายอย่างแน่นอน แค่มีอาหารอิ่มท้องมีหลังคาคลุมหัว มีที่นอนอุ่นก็เพียงพอแล้วในเบื้องต้น จากนั้นจะเจออะไรก็ดูสถานการณ์อีกที
วิมลินปิดสมุดรายการของลง ก่อนจะลุกขึ้นไปเตรียมตัวออกไปชอปปิ้งข้าวของตามลิสต์ รายการ ซึ่งคงต้องใช้เวลาหลายวันในการเตรียมให้ครบเธอหวังจะหาได้ครบก่อนถึงเวลา
*************************************************
ละเอียด ละเอียดมาก ตามสไตล์หนูลินเค้าแหละ ไม่งั้นไม่ได้ฉายาเ้าแม่ข้อมูลมาแน่นอน ทุกคนโปรดเข้าใจ หวังว่าหนูจะชอปทันนะจ้ะ
ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่าน มาติชมค่ะ อย่าลืมรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ