เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของกลุ่มนักศึกษาที่เพิ่งเลิกคลาสเรียนดังลอดเข้ามาในโสตประสาทของ 'ชิด' ชายหนุ่มวัย 21 ปีที่กำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอาคารคณะบริหารฯ
แสงแดดยามบ่ายสี่โมงสาดกระทบใบไม้สีเขียวสดที่ไหวเอนไปมาตามแรงลม มันเป็ภาพที่ซ้ำซากจำเจ เหมือนกับชีวิตของเขาในตอนนี้
ชิดเป็ผู้ชายธรรมดา รูปร่างสมส่วน หน้าตาจัดว่าอยู่ในเกณฑ์ "พอไปวัดไปวาได้" ไม่ได้หล่อเหลาบาดใจ แต่ก็ไม่ถึงกับขี้เหร่จนไม่มีใครมอง เขาอยู่ใน่วัยที่ควรจะเต็มไปด้วยสีสัน... แต่น่าแปลก ที่โลกของเขากลับมีแต่สีเทาจางๆ
"ชิด!"
เสียงใสๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างบางในชุดนักศึกษาที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา "พิมพ์" แฟนสาววัย 19 ปีของเขา หอบแฮ่กๆ จนตัวโยน ผมสั้นทรงบ็อบที่รับกับใบหน้ารูปไข่สั่นไหวเล็กน้อย
"โทษทีๆ อาจารย์ปล่อยช้ามากเลย รอนานมั้ย" พิมพ์ยิ้มแหยๆ พลางจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่
ชิดยิ้มตอบ... มันเป็รอยยิ้มที่ออกมาโดยอัตโนมัติ "ไม่นานหรอก เพิ่งมาเหมือนกัน" เขาโกหกไปตามสูตร ทั้งที่ความจริงเขานั่งรากงอกตรงนี้มาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว
"จริงเหรอ" พิมพ์ทำตาโต "ดีจัง นึกว่าจะโดนงอนซะแล้ว"
เธอยื่นมือเล็กๆ มาจับมือเขา ชิดกุมตอบ ััที่คุ้นเคย... คุ้นเคยจนเหมือนเป็ส่วนหนึ่งของร่างกาย ความอบอุ่นจากฝ่ามือของพิมพ์ควรจะทำให้เขาใจเต้น แต่เปล่าเลย... หัวใจของเขายังคงสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในบ่อที่ไร้ลม
ชิดกับพิมพ์เป็เพื่อนกันมาั้แ่สมัยประถม บ้านอยู่ซอยเดียวกัน เรียนที่เดียวกันมาตลอด จนกระทั่งเมื่อปีที่แล้ว ตอนที่พิมพ์เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่ง ส่วนเขาอยู่ปีสาม ความสัมพันธ์แบบ "เพื่อนสนิท" ก็ขยับสถานะมาเป็ "แฟน"
มันเกิดขึ้นอย่างง่ายดาย... ง่ายจนน่าใจหาย
ไม่มีการจีบที่หวือหวา ไม่มีการสารภาพรักที่โรแมนติก มีเพียงวันที่เขาไปรับเธอหลังเลิกกิจกรรมรับน้อง แล้วเธอก็บอกว่า "ถ้าเราเป็แฟนกันก็ดีเนอะ" ชิดในตอนนั้นก็แค่พยักหน้า "อืม... ก็ดีเหมือนกัน"
และนั่นคือจุดเริ่มต้น...
ปีแรกของความสัมพันธ์เต็มไปด้วยความหวานชื่นแบบเด็กๆ การจับมือในโรงหนัง การแอบหอมแก้มตอนไม่มีคนเห็น การนั่งกินไอศกรีมถ้วยเดียวกัน พิมพ์เป็ผู้หญิงที่น่ารัก สดใส มองโลกในแง่ดี และเธอก็รักเขามาก... รักจนชิดรู้สึกได้ถึงความมั่นคง
แต่ตอนนี้... ในวินาทีนี้... ความ "มั่นคง" นั่นแหละ ที่กำลังทำให้เขารู้สึก "จืดชืด"
"วันนี้เรียนหนักมั้ย" พิมพ์ชวนคุยขณะที่ทั้งคู่เดินออกจากอาคารคณะ
"ก็เรื่อยๆ อ่ะ น่าเบื่อเหมือนเดิม แล้วพิมพ์ล่ะ"
"โห... อาจารย์สั่งงานกลุ่มอีกแล้ว เยอะมาก พิมพ์ปวดหัวเลย" เธอทำท่าบ่นอุบอิบ แต่แววตาของเธอก็ยังคงสดใส "เย็นนี้กินไรดี ชิดอยากกินไรเป็พิเศษป่าว"
นี่คือบทสนทนาประจำของพวกเขา ถามเื่เรียน ถามเื่กิน
ชิดมองไปรอบๆ มหาวิทยาลัย เขาเห็นคู่รักนักศึกษาคู่อื่น บางคู่นั่งตักกันที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ บางคู่กำลังหยอกล้อกันอย่างดูดดื่ม ชิดเหลือบมองคู่หนึ่งที่ยืนพิงเสาอาคารไม่ไกลนัก ผู้ชายกำลังไซร้ซอกคอขาวๆ ของผู้หญิงอย่างเปิดเผย แม้จะเป็มุมอับเล็กน้อย แต่ก็เร่าร้อนพอที่จะทำให้คนมองรู้สึกได้
ชิดเผลอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว...
เขารีบละสายตา หันกลับมามองพิมพ์ที่กำลังรอคำตอบเื่มื้อเย็น
"อะไรก็ได้" ชิดตอบ "แล้วแต่พิมพ์เลย"
พิมพ์ทำแก้มป่อง "อะไรก็ได้อีกแล้ว... ชิดไม่เคยอยากกินอะไรเลยเหรอ"
"ก็... มันก็ได้หมดจริงๆ นี่" เขาหัวเราะกลบเกลื่อน
ความสัมพันธ์ทางกายของเขากับพิมพ์ก็เหมือนมื้อเย็น... "อะไรก็ได้"
มันคือการกอดที่อบอุ่น การจูบที่อ่อนโยน บางครั้งมันก็ก้าวหน้าไปมากกว่านั้นในวันที่บรรยากาศเป็ใจ แต่ทุกอย่างก็เป็ไปอย่าง "ระมัดระวัง" และ "เรียบง่าย" มันคือความสัมพันธ์ที่ "ปลอดภัย"
แต่ในใจลึกๆ ของชายหนุ่มวัย 21... เขาไม่ได้โหยหาความปลอดภัย
เขาไม่กล้าพูดมันออกมา แต่เขาโหยหาความตื่นเต้น... ความดิบเถื่อน... ความเร่าร้อนที่เขาเห็นในหนัง หรืออ่านเจอในนิยาย เขาอยากััความรู้สึกที่หัวใจจะะเิออกมา อยากได้ความรู้สึกที่ตัณหาราคะมันพุ่งพล่านจนควบคุมไม่อยู่
ไม่ใช่ความรักแบบ "เด็กดี" ที่เขามีกับพิมพ์
"งั้น... กินส้มตำร้านป้าหน้ามอ.มั้ย" พิมพ์เสนอ
"อืม... ก็ดีนะ"
ทั้งคู่เดินไปเรื่อยๆ จนถึงร้านชานมไข่มุกเ้าประจำ "เอาเหมือนเดิมใช่มั้ย" พิมพ์หันมาถาม ชิดพยักหน้า ชาเขียวนม หวาน 50%... เหมือนเดิม
ชิดมองแผ่นหลังบางๆ ของแฟนสาวขณะที่เธอสั่งเครื่องดื่ม พิมพ์เป็ผู้หญิงที่ดี... ดีมากเกินไปสำหรับเขาที่กำลังมีความคิดสกปรกแบบนี้ในหัว เขารู้สึกผิด... ผิดที่รู้สึกเบื่อหน่ายความรักที่แสนดีนี้
"นี่ ชิด" พิมพ์หันกลับมาพร้อมชานมสองแก้ว ยื่นให้เขาแก้วหนึ่ง "วันเสาร์นี้ว่างมั้ย"
"เสาร์นี้เหรอ... น่าจะว่างนะ ไม่มีเรียนพิเศษ" ชิดตอบพลางดูดชานม
"ดีเลย! มาบ้านพิมพ์นะ แม่บ่นคิดถึง" เธอยิ้มกว้างจนตาหยี "แม่บอกจะทำแกงเขียวหวานไก่ของโปรดให้กินด้วย"
"โอ้โห... งั้นไม่พลาดอยู่แล้ว" ชิดยิ้มออกมาจากใจจริง... อย่างน้อยก็เื่ของกินล่ะนะ การไปบ้านพิมพ์เป็อีกหนึ่ง "ความคุ้นเคย" ที่เขาทำเป็ประจำ พ่อแม่ของพิมพ์เอ็นดูเขาเหมือนลูกชายคนหนึ่ง มันเป็บรรยากาศครอบครัวที่อบอุ่น
"แล้วก็... มีอีกเื่นึง" พิมพ์ทำเสียงตื่นเต้น
"อะไรเหรอ"
"พี่แป้งกลับมาอยู่บ้านแล้วนะ!"
ชื่อ "แป้ง" ทำให้ชิดชะงักไปเล็กน้อย...
'แป้ง' หรือ 'พัชรา' พี่สาวแท้ๆ ของพิมพ์ที่อายุมากกว่าเขา 2 ปี และมากกว่าพิมพ์ 4 ปี
ชิดรู้จักพี่แป้ง... แต่เป็ความรู้จักแบบห่างๆ
ความทรงจำของเขาเกี่ยวกับพี่แป้งค่อนข้างเลือนราง เขารู้แค่ว่าพี่แป้งเป็ผู้หญิงที่ "ไม่เหมือน" พิมพ์เลยแม้แต่น้อย
ในขณะที่พิมพ์คือความสดใส อ่อนโยน... พี่แป้งในความทรงจำของชิดคือเด็กสาวมัธยมปลายหน้าตาสวยจัด แต่ "ดื้อ" และ "แรง" เธอเป็หัวโจกของกลุ่มนักเรียนหญิงที่ฮอตที่สุดในโรงเรียน สมัยที่พวกเขายังเรียนที่เดียวกัน เธอแต่งตัวเก่ง กล้าพูดกล้าทำ และมักจะมีเื่ให้พ่อแม่พิมพ์ปวดหัวเสมอ
ชิดในตอนที่เป็แค่ "เพื่อน" ของพิมพ์ แทบไม่เคยได้คุยกับพี่แป้งตรงๆ เลย อย่างมากก็แค่พยักหน้าทักทายเวลาเจอที่บ้านพิมพ์ ซึ่งส่วนใหญ่เธอก็มักจะทำหน้า "รำคาญ" เด็กๆ อย่างพวกเขา
"พี่แป้งเหรอ... กลับมาทำไม" ชิดถาม
"ก็... แกเพิ่งฝึกงานจบอ่ะ แล้วเหมือนจะหางานทำที่กรุงเทพฯ เลย ก็เลยกลับมาอยู่บ้านถาวรเลยมั้ง" พิมพ์เล่าอย่างอารมณ์ดี "ชิดไม่เจอพี่แป้งนานมากแล้วใช่มั้ย... โห... จะบอกว่า พี่แป้งเปลี่ยนไปเยอะมาก"
"เปลี่ยนไป?"
"อื้ม! สวยขึ้นเยอะเลย... แบบ... สวยแบบผู้ใหญ่เลยอ่ะ แถมยังใจดีขึ้นด้วยนะ ไม่ค่อยดุพิมพ์เหมือนเมื่อก่อนแล้ว" พิมพ์หัวเราะคิกคัก "เสาร์นี้ชิดมาก็ดีเลย จะได้เจอพี่แป้งด้วย"
ชิดพยักหน้ารับ "อืม... ก็ดี"
ในใจของเขา... การกลับมาของพี่แป้งไม่ได้มีความหมายอะไรเป็พิเศษ มันก็แค่การเพิ่มจำนวนสมาชิกบนโต๊ะอาหารจากสี่คนเป็ห้าคนเท่านั้น
"โอเค งั้นเดี๋ยวไปส่งพิมพ์ขึ้นรถเมล์ก่อน แล้วชิดค่อยกลับหอ" เขาสรุป
"จ้า... ขอบคุณนะ" พิมพ์ยิ้มหวาน
ทั้งคู่เดินจับมือกันไปที่ป้ายรถเมล์ ชิดมองใบหน้าด้านข้างของแฟนสาวที่กำลังพูดเจื้อยแจ้วเื่งานกลุ่มที่เธอเพลียใจ เขารู้สึกรักเธอ... รักในแบบที่พี่ชายรักน้องสาว... รักในแบบที่เพื่อนสนิทห่วงใยกัน...
แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า... เขาโหยหาอะไรที่มันมากกว่านี้
เมื่อส่งพิมพ์ขึ้นรถเมล์จนลับสายตา ชิดก็ถอนหายใจยาว เขายัดมือสองข้างลงในกระเป๋ากางเกงยีนส์ ก้มหน้าเดินมุ่งหน้ากลับหอพักของตัวเอง
วันเสาร์... ไปกินข้าวบ้านพิมพ์... เจอพ่อ แม่ พิมพ์... และพี่แป้ง
มันก็คงเป็อีกหนึ่งวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ "อบอุ่น" และ "มั่นคง"
...และ "จืดชืด" ...เหมือนเดิม
ชายหนุ่มส่ายหัวเบาๆ พยายามสลัดความรู้สึกผิดบาปในใจออกไป "กูเป็อะไรวะเนี่ย" เขาพึมพำกับตัวเอง "มีแฟนดีๆ ก็บุญแล้ว ยังจะคิดมากอีก"
เขาไม่รู้เลยว่า... วันเสาร์ที่กำลังจะมาถึงนี้ จะไม่เหมือนวันเสาร์ไหนๆ ที่เขาเคยเจอ
มันจะไม่ "จืดชืด" อีกต่อไป... และความ "มั่นคง" ที่เขาเคยชิน กำลังจะถูกสั่นคลอนจนไม่เหลือชิ้นดี ด้วยสิ่งที่เขาไม่เคยคาดฝันมาก่อน
24K
