บทที่ 8
เ้ากรรมนายเวร
“เดินผ่านผู้หลักผู้ใหญ่ ใยจึงผ่านไปเฉย ๆ”
“ข้า เอ่อ...” พราวฝันยืนอ้ำอึ้งต่อหน้าหญิงชราที่มีใบหน้าอวบอิ่มและตัวท้วมสั้นป้อม หากแต่ยังดูดีและมีบารมีในสายตาที่แฝงความเข้มงวดเหมือนพวกอาจารย์ใหญ่ในโรงเรียนรัฐบาล
“หลังคืนแต่งงานเ้ายังไม่ได้มาเคารพผู้าุโในจวนตามประเพณี มัวยืนละล้าละลังอยู่ได้ รีบเข้ามาเดี๋ยวนี้!”
ได้ยินคำสั่งดุดันเช่นนั้นพราวฝันจึงเดินไหล่ตกเข้าไปในโถงใหญ่อย่างเลี่ยงไม่ได้
หญิงสาวมาหยุดยืนต่อหน้าหญิงผู้เฒ่าและชายสูงวัยหน้าเคร่งขรึม เธอยืนเก้ ๆ กัง ๆ ทำตัวไม่ถูก
“ฮูหยินน้อยทำความเคารพฮูหยินผู้เฒ่าและใต้เท้าสิเ้าคะ” เสียงของหญิงสูงวัยอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังหญิงเฒ่าเอ่ยบอก ราวกับส่งสัญญาณให้เริ่มพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์
ถ้าเรียงลำดับให้ดี ฮูหยินผู้เฒ่าก็คือย่า และใต้เท้าหน้าตาเคร่งขรึมผู้นี้ก็เห็นจะไม่พ้นพ่อสามี...
แล้วมันต้องเริ่มยังไงกันล่ะ ทำความเคารพแบบจีนโบราณมันต้องทำท่ายังไง จำได้ก็แต่ในซีรีส์แดจังกึม เอาวะ มันก็น่าจะคล้าย ๆ กันล่ะน่า
คิดได้ดังนั้นพราวฝันก็ยกมือสองข้างขึ้นชนกันระดับหน้าผากแล้วค่อยๆ ย่อตัวลงแล้วโค้งคำนับจนฝ่ามือแตะถึงพื้นโดยในหัวก็นึกถึงเพลง ~♪ โอนารา โอ้น่าราอ่าจูฮูนา...♫~ เพื่อบิ๊วท์ตัวเองตามไปด้วย
ยากใช่เล่นแฮะ
แต่ทว่าทุกคนกลับมองเธอด้วยสายตาราวตัวประหลาด
“นั่นนางทำท่ายักแย่ยักยันอะไรของนางกัน ฮื้อ” โต้วจูไห่หันไปถามบุตรชาย ขณะที่เขาทำเพียงนั่งนิ่งและมองดูอย่างนึกเอ็นดู
“น่าขายหน้าแล้ว บ่าวจะสั่งสอนฮูหยินน้อยเองเ้าค่ะ ขอฮูหยินผู้เฒ่าและใต้เท้าอย่าขุ่นเคือง” ‘ไป๋เยว่’ผู้เป็แม่นมของบรรดาทายาทรุ่นที่สามของตระกูลและเป็ผู้ดูแลส่วนตัวของฮูหยินผู้เฒ่าร้องบอกเพื่อรับหน้ากับทุกคนก่อนจะช่วยเข้ามาพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้น “ท่านกำลังท้องกำลังไส้รีบลุกขึ้นเถิดเ้าค่ะ”
ใบหน้าของนางใจดีจนพราวฝันรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง
“เอาล่ะ ๆ ข้าเองก็ไม่อยากหงุดหงิด นางทำราวกับไม่ใช่ชาวฉางอานไปได้” ผู้าุโสูงสุดบอกปัดอย่างรำคาญ
“ได้ยินว่าเ้าเป็ลมล้มไป บัดนี้เป็อย่างไรบ้างเล่าซูเมิ่ง” เสียงทุ้มใหญ่กังวานเอ่ยถามััได้ถึงความเป็ห่วงจากใจจริง
“ตอนนี้ข้าโอเค... เอ่อ หมายถึงข้าไม่เป็อะไรแล้วเ้าค่ะท่านพ่อ...”
“ดีแล้ว ๆ ข้าจะได้เบาใจ”
“จะเป็อะไรได้เล่า นางน่ะยังสาวยังแส้ทำงานออกแรงนิด ๆ หน่อย ๆจะเป็ลมล้มฟุบไปได้ง่าย ๆ ได้เยี่ยงไร นอกเสียจากสำออยเรียกร้องความสนใจกับใครบางคน!” ฮูหยินผู้เฒ่าเบ้ปากพร้อมแดกดันใส่หลานสะใภ้
“ข้าก็... เรียกร้องความสนใจโหยหาความรักความเมตตาจากทุกคนในจวนอย่างไรเล่าเ้าคะ ท่านย่า... ท่านพ่อ...”
สิ้นสุดประโยคนี้สองผู้าุโก็อ้าปากค้างก่อนจะชำเลืองมองกันด้วยอาการจุกแน่นขึ้นมากลางอก น้ำเสียงและสีหน้าของนางช่างดูน่าสงสารยิ่งนัก
“อ้าวแล้วนั่น... หิ้วกล่องไม้อะไรมาด้วยล่ะ” หญิงชราร้องถามเพื่อเบี่ยงประเด็น
“มดแดงเ้าค่ะ”
“เ้าจะเอามดแดงไปทำอันใดกัน” แล้วหันหน้าไปทางบ่าวรับใช้ของตนเอง “ดูท่าจะพิลึกเต็มที”
“ตอนนี้ข้าแพ้ท้องอยากกินไข่มดแดงขึ้นมาเสียอย่างนั้น เอาไหมเล่าเ้าคะ ข้าจะปรุงมาให้ท่านย่าได้ชิมด้วย”
จูไห่ทำหน้าหยาดแขยงพร้อมยกมือปัดป้องเมื่อหลานสะใภ้ตัวดีทำท่าจะเปิดกล่องเ้าสัตว์ร้ายนั้นมาตรงหน้า
ก็พร้อม ๆกับที่ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มรูปงามปรากฏตัวขึ้นเรียกความสนใจให้ทุกคนหันไปมอง
“คำนับท่านย่า ท่านพ่อ...” โต้วตงิกล่าวพร้อมยกมือขึ้นประสาน
ซึ่งนั่นเองทำให้พราวฝันที่เพิ่งจะได้เห็นใบหน้าของสามีตัวเองต้องตกอยู่ในห้วงแห่งภวังค์โดยไม่รู้ตัว
ก็เป็เพราะว่า...
“แทนคุณ...!”
สามีของเธอในภพนี้คือคนเดียวกับคนรักของเธอในภพปัจจุบัน! หน้าตาเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน ต่างกันก็เพียงการแต่งกายและทรงผมที่รวบตึงยาวไปจนถึงสะโพก
“เป็บุรุษมิสมควรเกียจคร้านจนตะวันใกล้ตกดินถึงจะตื่น” เสียงเข้มเอ่ยตำหนิบุตรชายอย่างไม่สู้จะพอใจนัก
“ขออภัยท่านพ่อ ลูกมิได้เกียจคร้านหากแต่อยู่สังสรรค์กับเพื่อนฝูงั้แ่เมื่อคืน”
“ว่ายังไงนะ เมื่อคืนเ้ามิได้อยู่ร่วมหอกับเ้าสาวงั้นรึ”
ชายหนุ่มอมยิ้มน้อย ๆพร้อมส่ายหน้าเป็คำตอบเชิงสารภาพ “ลูกอยู่ที่หอเริงรมย์กับสหายสกุลมู่และสกุลเฉินจนถึงเช้าขอรับท่านพ่อ”
“เหลวไหล!” ผู้เป็บิดาตวาดลั่นด้วยความเดือดดาล “เสียหน้าจนลามไปถึงครอบครัว ป่านนี้ชาวบ้านชาวเมืองคงร่ำลือกันหนาหูว่าเ้าทอดทิ้งเ้าสาวในคืนวันส่งตัวไม่ยอมเข้าหอ กลับไปเที่ยวในหอเริงรมย์ราวหนุ่มโสด ไม่นึกถึงหน้าเมียเ้าและศักดิ์ศรีตระกูลที่ตกเป็ขี้ปากหรืออย่างไร สำคัญที่นางเ้าเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน” พร้อมชี้ไปยังสมาชิกใหม่ของตระกูล
“จะเอาไว้ที่ไหนก็ไว้ หาได้มีใครสนใจไม่แล้ว...” เสียงเจื้อยแจ้วของผู้เป็มารดาโพล่งแทรกจากด้านหลัง นางมาปกป้องบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนได้ทันเวลา
“มาอบรมบุตรชายตัวดีของเ้าเสียฮูหยิน”
“บุตรชายของข้าทำสิ่งใดผิดกันเ้าคะท่านพี่... แค่จำต้องมาตบแต่งทั้งที่พลาดพลั้งไปประเดี๋ยวประด๋าวก็นับว่าทำให้ลูกชายของข้าต้องตกนรกทั้งเป็แล้ว...”
“...!”
“หากครบกำหนดคลอดออกมาเมื่อใดค่อยพิสูจน์ว่าเด็กในครรภ์นั้นเป็ทายาทที่เกิดจากสกุลโต้วจริงรึไม่ก็ยังมิสาย ถ้าไม่ใช่... พวกเราก็จะอดทนอีกไม่นาน พร้อมร่างหนังสือหย่าคืนความยุติธรรมเพื่อล้างมลทินให้สกุลโต้วได้ทันที”
ได้ฟังน้ำเสียงและสีหน้าของสตรีสูงวัยนางนี้ก็มีภาพสะท้อนของนิศมาเข้ามาเป็ระยะอย่างน่าขนลุก
เหลือจะเชื่อกับแม่ลูกคู่นี้ คาแรกเตอร์ไม่ต่างกันเลยสักนิด ยัยป้านั่นจอมบงการเ้ากี้เ้าการอย่างไร พันปีก่อนก็เป็อย่างนั้น เ้างั่งนั่นหลบหลังกระโปรงแม่อย่างไร ข้ามฟากมาไกลขนาดไหนก็ยังเป็อย่างนั้น
หากทบทวนจากคำปรามาสของหนิงอันผู้เป็ฮูหยินใหญ่ของจวนพ่นออกมาอย่างน่ารังเกียจ พราวฝันก็ประเมินสถานการณ์วันไนท์สแตนด์ของทั้งเจินซูเมิ่งและโต้วตงิได้ทันที
เธอคงจะขาดสติที่พลาดท่าไปมีอะไรกับผู้ชายคนนี้สินะซูเมิ่ง... หากไม่เรียกร้องหาความรับผิดชอบจนต้องแต่งงานกัน ในยุคสมัยที่เกียรติยศมีค่ามากกว่าทองคำ หากไม่เลือกวิธีนี้เธอก็คงจะใช้ชีวิตอยู่ในเมืองนี้ต่อไปไม่ได้ด้วยเพราะคำเหยียดหยามที่ต้องแบกรับ... น่าเวทนาจริง ๆ
“อุบ! ข้า... ข้าจะอ้วกอีกแล้ว!” พราวฝันร้องเสียงดังกลางวงแล้วเคลื่อนตัวไปยังเป้าหมายที่ยืนทำหน้าเหรอหราอยู่ “อุแหวะ!” แล้วแกล้งทำท่าจะพ่นสิ่งปฏิกูลใส่ร่างสูงนั้น
มุขนี้ยังได้ผล ทำเอาทุกคนหนีกระเจิง
“โอ้ ๆ แย่จริง จู่ ๆ ข้าก็... เหม็นหน้าสามีขึ้นมาเสียอย่างนั้น” หญิงสาวยังคงทำหน้าพะอืดพะอม “ยิ่งเข้าใกล้ข้าก็ยิ่งยากจะ... อุแหวะ!”
“อย่าเพิ่งนะ!” หนิงอันร้องเสียงหลงพร้อมปรี่มาปกป้องบุตรชาย “อย่าทำให้ลูกชายข้าแปดเปื้อนจากสิ่งโสโครกนะ”
“ท่านแม่... ข้าไม่ไหวแล้ว”
“อาหว่านเ้ารีบพานายของเ้ากลับเรือนไปเร็วๆ เข้าสิ!”
“เ้าค่ะฮูหยินใหญ่” สาวรับใช้หน้าตาเกรอะกรังไปด้วยตุ่มแดงรีบเข้าไปประคองเ้านายตัวเองออกจากห้องโถงหลักหลังนางทำทุกคนอยู่ในอาการแตกตื่น
แต่พอพ้นมาได้พราวฝันก็หลุดหัวเราะร่าออกมาอย่างชอบใจทำเอาอาหว่านนึกประหลาดกับท่าทีที่ตามไม่ทัน
“ฮูหยินน้อยขำสิ่งใดเ้าคะ”
“ก็ขำคนพวกนั้นน่ะสิ ทำเป็ดัดจริตกลัวสิ่งโสโครกทั้งที่ในใจสกปรกโสมมกว่าใคร”
“บ่าวคิดว่าฮูหยินน้อยจะแพ้ท้องจริง ๆเสียอีก”
“ข้าไม่ได้แพ้ท้อง... แต่ก็รู้สึกเหม็นขี้หน้าสามีขึ้นมาจริง ๆรวมทั้งมารดาของเขาด้วย”
คนฟังเองก็มีสีหน้าลำบากใจไม่แพ้กัน
“หากเ้าเป็ข้า... จะฝืนทนอยู่กับครอบครัวนี้ได้อย่างไรกันอาหว่าน... โดยที่ไม่มีใครเป็มิตรกับเ้าเลยสักคนเดียว”
่ท้ายสีหน้าของพราวฝันแปรเปลี่ยนเป็ความวิตก เธอนึกสงสารเ้าของร่างที่เธอมาอาศัยเกิดใหม่จับใจ แต่ก็สงสารตัวเองด้วยที่ต้องมาเผชิญกับเ้ากรรมนายเวรอย่างสองแม่ลูกคู่นี้อีกครั้ง... เจอแบบนี้ก็หงุดหงิดโดยไม่มีสาเหตุขึ้นมาแล้วสิ
33K
![เพลเยอร์เกมขยะเกิดใหม่ในฐานะตัวประกอบระดับ EX [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1756458480_32089281.webp)
