ตอนที่ 15
เว่ยหยาง
จางมู่หลินลงจากเขามาด้วยท่าทางไม่รีบร้อน พอใกล้จะข้ามลำธารก็นำเอาข้าวของที่ซื้อมาจากเมืองอวิ๋นหยางออกมาจากแหวนมิติ
“คุณชายกลับมาแล้ว!” เสี่ยวเฉินที่กำลังฝึกลมปราณอยู่ตรงลานบ้าน เห็นคุณชายเข้าประตูมาก็วิ่งออกไปรับด้วยความดีใจ พลางรับเอาของจากมืออีกฝ่ายมาถือไว้
“ฝึกไปถึงไหนแล้ว?”
“ข้าใช้วิชาตัวเบาได้แล้วขอรับ!” ได้ยินคุณชายสอบถามความก้าวหน้าในการฝึก เขาก็รายงานด้วยความตื่นเต้น
ไม่รู้ว่าผู้าุโที่สอนคุณชายเก่งกาจมากแค่ไหน ขนาดคุณชายจดจำวิชามาสอนต่อ เขายังสามารถฝึกฝนและก้าวหน้าได้เร็วมาก ได้ยินมาว่าคนที่ฝึกยุทธ์ต้องใช้เวลาหลายปีไม่ก็หลายสิบปี แต่เขาฝึกแค่ไม่นานก็รู้สึกว่าตนเองมีกำลังภายในต่างจากคนธรรมดาแล้ว
“ดีมาก ถ้าเ้าฝึกถึงขั้นสอง ข้าจะพาเ้าไปเที่ยวเมืองอวิ๋นหยาง” จางมู่หลินลูบหัวเด็กน้อยตรงหน้าพลางกล่าวชมเชย
เสี่ยวเฉินฝึกลมปราณตามวิถีของผู้บำเพ็ญเพียรไม่ค่อยได้ผลเท่าใดนัก เขาเลยนำคัมภีร์ที่ได้มาก่อนหน้านี้และเก็บไว้ในแหวนมิติจนลืม มาเรียบเรียงส่วนที่เหมาะจะให้มนุษย์ธรรมดาฝึกออกมาใหม่ แล้วให้อีกฝ่ายฝึกฝน
โชคดีที่ก่อนจะถูกส่งตัวมาอยู่ชนบท เด็กคนนี้เคยเรียนหนังสือพร้อมกับจางมู่หลินคนเก่า ทำให้สามารถอ่านออกเขียนได้ การอ่านคัมภีร์จึงไม่ใช่ปัญหา
“จริงหรือขอรับ!?” เสี่ยวเฉินเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น ั้แ่มาอยู่ที่นี่ เขายังไม่เคยออกไปที่ไหนมาก่อน ไกลสุดก็มีแค่ขึ้นเขาไปกับคุณชายเท่านั้น พอเห็นอีกฝ่ายพยักหน้ายืนยัน เขาก็ะโโลดเต้นด้วยความดีใจ
“ข้าจะตั้งใจฝึก!”
“ไม่ต้องรีบร้อน ค่อยเป็ค่อยไปเถอะ พักกินข้าวก่อน ข้าซื้อเนื้อแกะย่างมาฝากเ้าด้วย” จางมู่หลินเดินนำเข้าไปให้เรือน โดยมีเสี่ยวเฉินติดสอยห้อยตามไปด้วยท่าทางดีอกดีใจ
ทางด้านแม่นมหวังที่ไม่ต้องปักผ้าไปขายแล้ว ตอนนี้กำลังเย็บเสื้อผ้าชุดใหม่ให้คุณชายกับเสี่ยวเฉิน
ผ้าที่ใช้ตัดเย็บเสื้อผ้าให้คุณชายเป็ผ้าต่วนและผ้าไหมอย่างดี ตอนที่ถูกส่งมาอยู่ชนบทแม่นมหวังนำออกมาด้วยหลายพับ ส่วนของเสี่ยวเฉินเป็ผ้าฝ้ายสีเข้มที่สกปรกเลอะเทอะยาก เหมาะกับการใช้แรงหรือทำงาน
ั้แ่ได้กินอิ่มท้องและได้กินเนื้อ อีกทั้งยังได้ฝึกยุทธ์ ทำให้ร่างกายของทั้งสองคนเติบโตอย่างรวดเร็ว จากที่เคยผอมแห้งเหมือนเด็กยังไม่โต ตอนนี้เริ่มสูงและมีเนื้อหนังเพิ่มขึ้น เสื้อผ้าที่มีอยู่แต่เดิมใส่ไม่ได้แล้ว แม่นมหวังกับถิงเอ๋อร์จึงต้องเร่งตัดเย็บชุดใหม่ให้
หลังจากโดนวางยาพิษไปเมื่อตอนนั้น ถิงเอ๋อร์สงบเสงี่ยมกว่าเดิมมาก พยายามไม่เข้าไปอยู่ในสายตาคุณชาย เพราะเกรงว่าเกิดอีกฝ่ายเห็นนางขวางหูขวางตา หรือนึกอยากแก้แค้นแทนฮูหยินขึ้นมา นางคงตายโดยไม่ทันรู้ตัว
ท่าทางสงบเสงี่ยมว่าง่ายของสาวใช้ ทำให้จางมู่หลินพอใจมาก แต่เขาก็ยังคงกำชับแม่นมหวังเป็การส่วนตัวให้คอยจับตาดูนาง อีกทั้งยังมอบยาบางอย่างเอาไว้ให้แม่นมใช้ป้องกันตัว เผื่อเกิดเื่อะไรขึ้น เพราะเขาไม่ไว้ใจถิงเอ๋อร์เสียทีเดียว และไม่สามารถจับตามองนางด้วยตัวเองได้ เพราะตอนนี้กำลังเริ่มเตรียมการสำหรับอนาคตข้างหน้า
เขาไม่คิดจะอยู่ที่ตระกูลจางไปตลอด รอให้กลับเมืองหลวงไปแก้แค้น และทวงสินเดิมที่สมควรเป็ของจางมู่หลินคนเดิมกลับมา เขาก็จะเปลี่ยนไปใช้ตัวตนใหม่ และออกเดินทางเพื่อค้นหาว่าที่นี่คือโลกมนุษย์ในแดนบำเพ็ญเพียร หรือเป็แค่โลกมนุษย์ธรรมดา
ส่วนแม่นมหวังกับเสี่ยวเฉิน ถ้าทั้งสองคนยินดีจะติดตาม เขาก็จะพาไปด้วย
“คงต้องเริ่มมองหาคนแล้ว…”
ก่อนที่จะถูกเรียกตัวกลับเมืองหลวงในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ต้องเตรียมตัวให้พร้อม หนทางการค้าและทำเงินเขาคิดเอาไว้เรียบร้อย เหลือแค่เสาะหาคนที่ไว้ใจได้ เพราะลำพังแค่แม่นมหวังกับเสี่ยวเฉินคงไม่พอ
อีกอย่างตอนนี้แม่นมหวังกับเสี่ยวเฉินยังไม่หลุดพ้นจากตระกูลจาง และมีคนรู้จักหน้าค่าตาไม่น้อย โดยเฉพาะแม่นมหวังที่ต้องเช่าเกวียนเทียมวัวชาวบ้านเดินทางเข้าเมืองบ่อย ๆ คงมีหลายคนจำหน้าได้
ถ้าจะสร้างตัวตนใหม่ที่ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลจาง จึงไม่เหมาะที่จะพาแม่นมหวังไปออกหน้าหรือปรากฏตัวตอนนี้
ส่วนเื่การเลือกคน เขาไม่รีบร้อนเลือกใครก็ได้ ต้องหาคนที่เหมาะสมและไว้ใจได้จริง ๆ เพราะเขาไม่อยากเป็เหมือนตระกูลหลิน ที่เลี้ยงดูปูเสื่อหมาป่าตาขาวอย่างจางหยวนผิง แล้วถูกแว้งกัดทีหลัง
(หมาป่าตาขาว เป็สำนวนจีน หมายถึงคนเนรคุณ คล้ายกับสำนวนไทย ‘กินบนเรือน ขี้รดบนหลังคา’)
❈
วันนี้จางมู่หลินก็มาที่เมืองอวิ๋นหยางเช่นเคย แต่ไม่ได้แวะไปบ่อนพนันหรือสำรวจรอบเมือง เขานั่งโต๊ะริมหน้าต่างในโรงน้ำชาที่อยู่บนถนนเส้นหลัก เพื่อสำรวจผู้คนที่อยู่ด้านนอก รวมไปถึงคนที่ผ่านไปมา
ตอนแรกเขาคิดจะหาคนจากขอทานในเมือง แล้วนำมาอบรมสั่งสอนด้วยตนเอง แต่ก่อนหน้านี้บังเอิญเจอเด็กหนุ่มที่อายุมากกว่าเสี่ยวเฉินประมาณสองปี อีกฝ่ายทำงานเป็ลูกจ้างในร้านขายผ้า หน้าตาสะอาดหมดจด ท่าทางมีไหวพริบดี ดูไม่คล้ายบุตรหลานชาวบ้านทั่วไป
อีกทั้งเขายังพิจารณานรรักษณ์ของอีกฝ่ายดูแล้ว เป็คนที่กตัญญูรู้คุณ จิตใจดีและเข้มแข็ง คนเช่นนี้ไม่ว่าจะคบหาเป็มิตรสหายหรือใช้งาน ล้วนไม่ต้องกังวลว่าจะถูกหักหลัง
เขาเฝ้าสังเกตจากร้านน้ำชาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมาหลายวัน เห็นอีกฝ่ายถูกผู้ดูแลร้านขายผ้าด่าทอและเอาเปรียบ หาข้ออ้างหักเงินโดยอ้างว่าทำผ้าเลอะเป็รอย ปกติค่าแรงของลูกจ้างก็น้อยนิดอยู่แล้ว พอโดนหักก็ยิ่งแทบไม่เหลือ
หลังเด็กหนุ่มเลิกงาน จางมู่หลินจึงตัดสินใจแอบตามไปดู เห็นอีกฝ่ายแวะร้านยาและซื้อยาหลายห่อ ก่อนจะแวะซื้อซาลาเปาหนึ่งลูกกับหมั่นโถวลูกใหญ่อีกหลายลูก แล้วเดินไปยังทางทิศใต้ของเมือง บริเวณนี้มีบ้านเรือนแออัด ถนนเส้นเล็กจนรถม้าไม่สามารถผ่านได้ ต้องเดินเท้าเข้าไปเท่านั้น
จากการที่เฝ้าสังเกตมาหลายวัน ทำให้เขาได้รู้ว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ชื่อเว่ยหยาง ทำงานหนักเพื่อหาเงินซื้อยารักษามารดาที่ป่วย
“ท่านแม่ ซีเอ๋อร์ ข้ากลับมาแล้ว” เด็กหนุ่มเข้าไปในเรือนหลังเล็กที่เป็ห้องเพียงห้องเดียว ซึ่งเป็เรือนที่กั้นออกมาจากเรือนใหญ่เพื่อให้คนเช่า ก่อนจะส่งเสียงเรียกมารดาและน้องชาย
“พี่ใหญ่!” เด็กชายอายุประมาณหกเจ็ดขวบออกมารับด้วยสีหน้าดีใจ
“พี่ซื้อซาลาเปามาฝากซีเอ๋อร์ด้วย” เด็กหนุ่มพูดพลางยื่นซาลาเปาส่งให้น้องชาย ส่วนตัวเองตั้งเตาต้มยาให้มารดา ระหว่างนั้นก็นำหมั่นโถวลูกใหญ่ที่ซื้อมาต้มกับน้ำร้อนให้เละจนกลายเป็โจ๊ก ก่อนจะนำไปป้อนมารดาที่นอนป่วยอยู่
“ท่านแม่ ลุกขึ้นมากินโจ๊กก่อนขอรับ จะได้กินยา”
“หยางเอ๋อร์ ลำบากลูกแล้ว แม่มันไร้ประโยชน์…” สตรีที่ผอมแห้งท่าทางอ่อนแอขี้โรคพูดพลางไอออกมาไม่หยุด พอนึกถึงความลำบากของบุตรชายตลอดสองสามปีที่ผ่านมา นางก็น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ คิดว่าถ้าตนเองตายตามสามีไปเสีย บุตรชายก็คงไม่ต้องมาลำบากขนาดนี้
“ท่านแม่อย่าได้พูดเช่นนั้น ข้าไม่ลำบาก…” เว่ยหยางประคองมารดาขึ้นนั่ง ก่อนจะค่อย ๆ ตักโจ๊กมาเป่าให้หายร้อนแล้วป้อนด้วยท่าทางระมัดระวัง ขอแค่มีเงินมารักษามารดาให้หาย และให้น้องชายได้กินอิ่มท้อง ต่อให้ต้องทำงานหนักแค่ไหนเขาก็ยินดีทำ
เมื่อก่อนพวกเขาเคยอยู่ดีกินดี แต่พอบิดาเสียชีวิต พวกเขาก็ถูกญาติพี่น้องของบิดาขับไล่ออกจากตระกูล ตอนแรกคิดจะมาพึ่งพาบ้านเดิมของมารดาที่เมืองหรงเฉิง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเมืองอวิ๋นหยาง แต่ก็ไม่เป็ที่ต้อนรับ จึงต้องมาใช้ชีวิตกันสามคนแม่ลูก เพราะมีเงินไม่พอซื้อยาราคาแพง มารดาที่ร่างกายอ่อนแออยู่แล้วจึงยิ่งทรุดหนักมากขึ้น
เขาเคยทำงานมาหลายอย่าง แต่ส่วนมากมักเป็งานใช้แรง ทำให้ทำได้ไม่นาน ตอนนี้โชคดีได้ทำงานร้านผ้าที่งานไม่หนักมาก เสียอย่างเดียวคือผู้ดูแลเห็นแก่ตัวและร้ายกาจไปหน่อย แต่เขาก็ยังคงฝืนทำ เพราะเกรงว่าถ้าลาออกและหางานใหม่กลางคัน จะไม่มีเงินพอซื้อยารักษามารดา
พอป้อนโจ๊กและยาให้มารดาเสร็จเรียบร้อย เขาก็ให้นางพักผ่อน ส่วนตัวเองเอาชามไปเก็บ เตรียมจะออกไปรับจ้างทำงานที่แผงขายอาหารในตรอกใกล้ ๆ แถวนี้
“พี่ใหญ่ ข้าอิ่มแล้ว อันนี้ให้ท่าน” เด็กชายกินซาลาเปาเพียงครึ่งเดียว แม้จะยังไม่อิ่ม แต่ก็ยังเก็บครึ่งที่เหลือไว้ให้พี่ชาย
“พี่ไม่หิว ซีเอ๋อร์กินเถอะ” เว่ยหยางลูบศีรษะน้องชายพลางเอ่ยปฏิเสธ แต่พอเห็นอีกฝ่ายยังคงยื่นซาลาเปาครึ่งหนึ่งมาให้ ยืนกรานจะให้เขากินให้ได้ เขาจึงก้มลงไปกัดส่วนที่เป็แป้งคำเล็ก ๆ ก่อนจะผลักส่วนที่เหลือคืน “พี่กินแค่นี้ก็พอแล้ว ที่เหลือซีเอ๋อร์กินเถอะ”
“อื้อ!” เด็กน้อยเห็นว่าพี่ชายไม่ยอมกินต่อ จึงเอากลับมากัดกินทีละคำเล็ก ๆ พลางลอบมองพี่ชายอยู่ตลอด ถ้าเห็นว่าอีกฝ่ายอยากกิน เขาจะได้รีบส่งให้
จางมู่หลินซ่อนตัวอยู่ด้านหลังต้นไม้ใหญ่ข้างกำแพง เฝ้ามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเรือนเงียบ ๆ เขาเคยกินหมั่นโถวร้านนั้นมาก่อน มันทั้งแห้งและแข็งจนแทบกลืนไม่ลง แต่เพราะลูกใหญ่และราคาถูก จึงเป็อาหารของคนที่มีรายได้น้อยและคนที่ต้องใช้แรง เพราะไม่มีทางเลือกอื่น แม้ว่ารสชาติมันจะย่ำแย่ก็ตาม
ถึงเว่ยหยางจะนำมาต้มจนเละเป็โจ๊ก เพื่อให้มารดากินได้สะดวก แต่เขาคิดว่ารสชาติก็คงไม่ต่างกันเท่าใดนัก
พอเห็นสภาพความเป็อยู่ของสามคนแม่ลูก ทำให้เขาอดคิดถึงแม่นมหวังกับเสี่ยวเฉินและจางมู่หลินคนเดิมไม่ได้ ก่อนที่ิญญาเขาจะมาเข้าร่าง ทั้งสามคนก็อยู่อย่างลำบากและอดมื้อกินมื้อเพราะต้องเจียดเงินมาซื้อยาเช่นกัน
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินออกมาจากหลังต้นไม้…
โปรดติดตามตอนต่อไป
เสี่ยวเฉินกับเว่ยหยางน่ารักพอกันเลย ซีเอ๋อร์น้องชายตัวน้อยก็น่ารัก ขนาดตัวเองยังกินไม่อิ่ม ก็ยังแบ่งซาลาเปาให้พี่ชายด้วย แง ลูบหัว ๆ เดี๋ยวน้องเว่ยก็ไม่ต้องลำบากแล้ว อาเสี่ยใหญ่จางมู่หลินมาช่วยแล้วววว
3K
